“Wanneer ik schreef over vrouwen en uiterlijk was er miserie”, het Nederlandse weekblad De Nieuwe Revu nam onlangs afscheid van columnist Herman Brusselmans. Nederlandse media zeggen dat het wegens twee columns is die voor veel ophef zorgden. De schrijver zelf ontkent dat in De Standaard. Hij noemt dat ‘onzin’.

Een column ging over de zwarte zangeres Shirma Rouse (40). Daarover schreef Brusselmans: “Ze is zo dik dat ze bij een sprong in de Noordzee ongeveer drie landen onder water zet.” Rouse, die net 50 kilogram afgevallen was, zag er de humor niet van in en liet weten zich erg gekwetst te voelen.

In een andere column richtte Brusselmans zijn pijlen op de zestienjarige Nederlandse prinses Amalia. “Die buste heeft Amalia van haar moeder geërfd”, schreef Brusselmans. “En hoewel ze pas de 17 jaar nadert, kun je moeilijk naast die bos hout voor de deur kijken.”

De publicaties leidden bij onze Noorderburen zowel op tv als op sociale media tot een storm van verontwaardiging. De Nederlandse krant De Telegraaf meent dat die heisa voor De Nieuwe Revu voldoende om de samenwerking met de schrijver vervroegd te stoppen.

Brusselmans spreekt dat tegen: “Er is zes weken geleden al afgesproken dat de samenwerking nu zou stoppen. Dat had te maken met de plannen van De Nieuwe Revu om samen te gaan met de Nederlandse Panorama. Er is toen afgesproken dat deze week mijn laatste column zou verschijnen. Die gaat overigens over De Nieuwe Revu zelf, op hun uitdrukkelijke vraag.”

“Als ik het heb over een zwarte zangeres die nu eenmaal dik is… dan ben ik plots een klootzak en een viezerik”

Tijdens de commotie van de afgelopen weken, heeft Brusselmans naar eigen zeggen niemand van het blad gehoord of gezien. Ook gisteren niet, de dag waarop hij zogezegd ontslagen zou zijn. “Het enige wat ze nog moeten doen, is mij betalen voor mijn werk”, klinkt het laconiek.

Brusselmans begrijpt de heisa niet goed: “Als ik het heb over een zwarte zangeres die nu eenmaal vrij dik is en een prinses waarbij je niet naast haar boezem kan kijken, dan ben ik plots een klootzak en een viezerik.”

Het is de verzuring in Nederland en die is volgens de Vlaamse auteur een stuk groter dan in Vlaanderen. “Er is de voorbije jaren in Nederland tien keer ophef geweest over een column van mij. Telkens wanneer ik schreef over vrouwen en hun uiterlijk was er miserie.”

Naar eigen zeggen had geen enkele man waarover hij iets schreef daar een probleem mee, integendeel: “Sommige bekende mannen vroegen me zelfs uitdrukkelijk om een column aan hen te wijden. Maar die vrouwen, die kunnen daar duidelijk niet goed tegen.”