In de Europese Unie (EU) keert minder dan 40 procent van de uitgewezen illegale immigranten uiteindelijk terug naar hun land van herkomst of een derde land. Dat blijkt uit een  auditvoorproef van de Europese Rekenkamer (ECA).

Sinds 2008 kregen zo’n 500.000 illegalen per jaar het bevel om de Europese Unie (EU) te verlaten. Gemiddeld keert slechts 38 procent van hen uiteindelijk ook terug naar hun land van herkomst of het land vanwaar ze naar de EU gereisd zijn. Voor terugkeer naar landen buiten het Europese continent zakt dat cijfer onder de 30 procent. Voor 2018 bedroegen die cijfers respectievelijk slechts 36 procent en 25 procent. Het aantal vrijwillige en gedwongen terugkeerders is ongeveer gelijk verdeeld.

(Lees verder onder de tweet.)

Europese Rekenkamer onderzoekt EU-terugkeerbeleid illegalen

Op EU-niveau probeert men al langer een oplossing te vinden voor het probleem. Zo kwam de Europese Commissie in 2015 met een actieplan rond terugkeer. Daarin werd verklaard dat de terugname van illegale immigranten een prioritair aandachtspunt moet zijn in de betrekkingen met derde landen. In 2016 werd een ‘partnerschapskader voor migratie’ ingevoerd’, waarbij bepaalde landen onder meer visumversoepelingen en ontwikkelingshulp krijgen in ruil voor hun engagement om meer migranten terug te nemen. In 2017 volgde nog een hernieuwd actieplan met nieuwe aanbevelingen.

De EU heeft in die periode achttien juridisch bindende terugnameovereenkomsten met derde landen gesloten. Toch blijken veel landen vaak niet erg happig om zo’n akkoord te sluiten. Ook in het geval van veel landen waar reeds een akkoord mee gesloten is, is het terugkeerpercentage nog altijd opmerkelijk laag.

De controleurs van de Europese Rekenkamer (ECA) onderzoeken nu hoeveel vooruitgang de EU heeft geboekt sinds 2015. Hoewel er geen duidelijk overzicht bestaat van EU-financiering voor samenwerking met landen rond de terugname van migranten, werden 59 projecten geïdentificeerd met een totaalwaarde van 641 miljoen euro.

1 REACTIE

  1. Vrijwillige terugkeer en andere lachertjes. We kunnen hier nog veel leren over de Afrikaanse aanpak. Mijn gepensioneerde vriend trok met zijn gemiddeld pensioentje naar de Evenaar. Ginds kon hij daar deftig mee leven en er samen met zijn Keniaanse vriendin van bestaan. Dat was echter buiten de politionele waakzaamheid daar gerekend. Na een toeristen visum van 3 maand en eenzelfde verlenging, bleek hij illigaal in het land. Enkele dagen na zijn wettig verblijf van 6 maand werd hij op het politiebureau uitgenodigd. Daar kon hij enkel beamen dat zijn visum verlopen was. Van terug naar huis gaan was er geen spraken. Op het politiebureau werd hij achter de grendel gezet totdat hij een vliegticket naar België kon tonen. Na veertien dagen en via kenissen is hij er in geslaagd een enkeltje Nairobi->Brussel te kopen. De politie is hem gaan afzetten en gaan uitwuiven op Jomo-Keniata airport. Zo gaat dat ginder.