Was u ook verbaasd over de rotvaart waarmee het ene na het andere standbeeld de afgelopen dagen problematisch werd bevonden en toegetakeld werd? Moest u ook nagaan of u niet droomde, toen u hoorde dat geliefde series zoals Little Britain of Fawlty Towers ineens te racistisch zijn om te bekijken? Ik vraag me af of er nog iets overblijft van het magere aanbod op Netflix wanneer de inkt van deze tekst droog is. Ik houd mijn hart vast.

Het lijkt wel alsof een ware iconoclastische furie het Westen in zijn greep houdt. Het ene na het andere stuk erfgoed moet eraan geloven voor de beeldenstormers. De rotvaart en de religieuze vurigheid waarmee deze politiek correcte Taliban te werk gaan zijn haast niet bij te houden. Aangevuurd door de moellahs in de televisiestudio’s en op sociale media worden dagelijks fatwahs tegen humor en cultuur uitgevaardigd.

Dit religieuze fanatisme is eigen aan de kwalijke Amerikaanse identiteitspolitiek, door Jurgen Ceder de voorbije weken verhelderend beschreven op SCEPTR en in ’t Pallieterke. Hoe nobel de antiracistische bedoelingen ook mogen klinken (net als Hans Teeuwen ben ik tégen racisme), door ‘wit’- of blankheid als inherent onderdrukkend of racistisch te beschouwen bekom je net het tegenovergestelde. Zoals Ceder het beschrijft: “Links beseft nog steeds niet welk onverzadigbaar monster het heeft gecreëerd.” 

Het is immers nooit genoeg, of zoals de rechtse commentator Éric Zemmour het deze week treffend verwoorde in de taal van Molière: “C’est sans fin”. Het doet er niet toe welke andere goede kwaliteiten de persoon in kwestie had of wat de historische context was, men zal altijd iets vinden om zijn of haar beeltenis als voldoende problematisch te beschouwen. Of de figuur nu wel of niet racistisch was, wel of niet slaven bezat of bevrijdde, wel of niet tegen het nazisme vocht en wel of niet aan liefdadigheid deed, doet er niet meer toe. Wat oud en ‘wit’ is, moet weg. 

Ik vraag me trouwens af hoe socialisten, liberalen en christendemocraten, die nu nog naïef enthousiast op de antiracismegolf mee lijken te surfen, zullen reageren zodra de uitlatingen of attitudes van hún oude helden en boegbeelden beoordeeld worden door het prisma van de politiek correcte inquisitie.

Het is een fenomeen dat de laatste jaren dood is becommentarieerd, maar het springt ook nu weer in het oog: Hoe vreemd is het dat de puriteinen zich nu aan het linkereind van het politieke spectrum bevinden? Hoe vreemd is het dat rechts tegenwoordig garant staat voor spot, humor en het vrije woord? De trend is illustratief voor mijn eigen ideologische omzwervingen, en voor die van vele andere jonge mensen zoals ik.