Als Trump in november wordt herverkozen, zal dat niet alleen van hemzelf afhangen. Met Joe Biden heeft de verdeelde Democratische partij een zwakke consensuskandidaat aangeduid. Naast een afwezigheid van charisma en een door leeftijd aangetaste geest, heeft “slome Joe” nu een nieuw probleem. Dat probleem heet Tara Reade.

Op 30 maart verklaarde Tara Reade dat Joe Biden haar in 1993 heeft verkracht. Zij was toen stafmedewerkster van Biden. HIj zou haar tegen een muur hebben geduwd en met de vingers gepenetreerd.

Het dossier tegen Biden dikt aan

De Amerikaanse pers, die in meerderheid Democratisch gezind is, heeft het verhaal lang proberen te negeren, zoals ze ook deed met de zeven andere vrouwen die Biden al van seksueel ongepast gedrag beschuldigd hebben. De beschuldiging van Reade is echter niet alleen de zwaarste uit de reeks, er duiken ook steeds meer getuigenissen en onrechtstreeks bewijzen op die haar verhaal geloofwaardigheid verlenen.

Haar buurvrouw, zelf nochtans een aanhanger van Biden, bevestigt dat Reade haar het verhaal reeds in 1995 heeft verteld. Toen had ze weinig reden om te liegen. Ook Laurainne Sanchez, een voormalige collega van Reade, bevestigt dat Reade toen reeds klaagde over seksuele aanranding door “een voormalige baas in Washington.”

Sindsdien zijn nog een aantal feiten naar boven gekomen die het moeilijker maken om Reade weg te zetten als een fantaste. Kort na de vermeende verkrachting is de moeder van Reade telefonisch te horen op een programma van CNN. Tegen Larry King verklaarde ze toen, in tempore non suspecto, dat haar dochter was aangerand door een niet nader genoemde senator.

Gisteren kwam nog een gerechtelijk document naar boven waaruit blijkt dat ook de ex-man van Reade op de hoogte was van seksuele belaging “op het kantoor van senator Joe Biden.”

Spectaculair bochtenwerk

De hele kwestie roept uiteraard herinneringen op aan de zaak Kavanaugh van 2018. Trump wilde Brett Kavanaugh benoemen tot rechter in het Supreme Court, maar die kwam in een mediastorm terecht na de beschuldiging dat hij in 1982 Christine Blasey Ford zou verkracht hebben. Het kwam zelfs tot een hoorzitting in de Senaat. Ondanks massale aandacht van de binnenlandse en buitenlandse media en een felle campagne van de MeToo-beweging, werd Kavanaugh toch benoemd. Het verhaal van Blasey Ford bleek tegenstrijdigheden te bevatten en kon ook door geen enkele getuigenis of feit ondersteund worden.

De Democratische politici die toen het felst tekeer gingen tegen Kavanaugh en vonden dat Blasey Ford op haar woord moest geloofd worden, moeten zich vandaag in bijzonder ongemakkelijke bochten wringen om Biden uit de wind te zetten. Nog lastiger voor Biden is zijn eigen standpunt uit die periode. Hij vond toen dat de loutere beschuldiging van Ford moest volstaan om Kavanaugh af te voeren: “Als een vrouw naar voor komt, in de nationale schijnwerpers, moeten we van het vermoeden uitgaan dat op zijn minst de essentie van waar ze het over heeft echt is, of ze nu bepaalde feiten is vergeten of niet, of ze het nu in de loop van de tijd erger heeft gemaakt of niet.”

Ook de MeToo-beweging is vandaag opvallend stil. Actrice Alyssa Milano, een van de boegbeelden van de beweging, geloofde Blasey Ford, en voerde campagne voor haar, maar plaatst nu de nochtans substantiëlere beschuldiging van Tara Reade in een soort “grijze zone” en vindt dat Biden niet mag afgeserveerd worden zonder bewijs. ”Voortschrijdend inzicht” is een wel zeer milde uitleg voor die bocht.

Voor de pers telt alleen de Trump-factor

De Amerikaanse pers, die overwegend Democratisch gezind is, kon destijds niet genoeg krijgen van de zaak Kavanaugh. Wekenlang was de kandidaat van Trump voorpaginanieuws en regende het applaus voor de moed van aanklaagster Blasey Ford. Vandaag overheersen daar vooral stilte en voorzichtigheid. Het viel zelfs Björn Soenens op, hoewel die niet kan verdacht worden van enige sympathie voor Trump of de Republikeinen: “Heel deze affaire wekt weinig aandacht op, je voelt dat het geen sneeuwbal is die groter wordt, en Biden kan vermorzelen. De grote mainstreammedia lijken niet geïnteresseerd.”

Die desinteresse geldt trouwens ook voor de Vlaamse pers. Hoewel de beschuldiging van Reade al meer dan een maand geleden publiek werd en steeds meer feiten de aanklacht steunen, vond ik over de zaak slechts een handvol artikels in Vlaamse dag- en weekbladen terug. Slechts één daarvan, van Steven Defoer in De Standaard, ging wat in de diepte, maar het slaagde erin meer aanvallen op Trump te bevatten dan op Biden. Defoer noemde het verhaal “een kluif voor rechts-populistische media” en een “troefkaart voor Trump.” En meteen vat hij ook goed samen waarom de pers wegkijkt van de kwestie Tara Reade.

Op de zoekterm “Blasey Ford” vond ik zomaar even 107 gedrukte artikels (en nog eens 263 in de digitale versies) in de Vlaamse dag- en weekbladen, over een zaak die nochtans slechts een kandidaat-rechter voor het Hooggerechtshof betrof. Over “Tara Reade”, die een man in gevaar brengt die kandidaat is om de machtigste man van de westerse wereld te worden, vond ik er tot op heden nog maar 7 (op ‘t Pallieterke na).

Wat met MeToo? Wie ziet nog het probleem van vrouwen die misbruikt worden door machtige mannen? Hoe het nieuws afschijnt op Trump is voor de Vlaamse pers het enige criterium om te bepalen welk nieuws over Amerika moet gebracht worden en hoe het moet gebracht worden.