In 2002 kwam er vanuit Australië nieuws over een zogenaamde ‘verkrachtingsrampage’. Zes maanden lang zouden vier Pakistanen verschillende minderjarige meisjes hebben verkracht. Het toenmalige strafproces verliep rommelig. De vier daders trokken namelijk de racismekaart. Uiteindelijk volgde toch een oordeel van de rechter, maar de straf bleef mild. Binnenkort komt een van de vier daders, bekend onder de naam MAK, weer op vrije voeten.

Op zijn minst 6 meisjes waren het slachtoffer van MAK. Samen met zijn broers misbruikte hij de meisjes in groepsverkrachtingen. De broers als collectief hebben zelfs 18 geregistreerde aanrandingen op hun naam staan. Het jongste slachtoffer was slechts 13 jaar oud. Naast ontucht, stalen zij ook de spullen van meisjes die zij naar het huis van hun vader lokten. Uit de de rapporten blijkt dat de daders het gemunt hadden op ‘blanke slachtoffers’.

(Lees verder onder de video)

Het strafproces

De daders maakten gebruik van manipulatie en chantage. Vaak kregen de meisjes bijvoorbeeld een mes te zien wanneer zij zich verzetten. De Pakistanen kozen hun slachtoffers ook zorgvuldig uit. Het waren voornamelijk onzekere jonge meisjes die makkelijk te manipuleren waren. Daarbovenop maakten de daders de slachtoffers vaak eerst dronken. Later kwam zelfs naar voren dat er beelden zijn gemaakt van de verkrachtingen. Hieruit bleek dat het werkelijk aantal verkrachtingen nog véél hoger lag. Het bleek echter onmogelijk om alle slachtoffers te vinden, of een aanklacht te laten indienen.

De rechtsgang was vol met problemen. In de eerste plaats was er sprake van obstructie. De verdachten ontsloegen hun advocaten en bepaalde onderzoeken moesten worden afgebroken. Tijdens het proces kregen de verdachten in de tweede plaats bijval van hun vader, die het pseudoniem HMK draagt. De vader, die tevens dokter was, maakte vaak brutale opmerkingen. Als laatste probeerden de daders de aandacht van het strafproces af te leiden. Zij meenden dat de rechters ‘racistisch’ waren, en dat racisme daardoor het werkelijke motief van de rechtszaak was.

Milde straffen

Geen enkele dader toonde ooit spijt. De vader van de daders probeerde het gedrag zelfs goed te praten. Zo zei hij onder andere: “Meisjes in Pakistan gaan ‘s nachts niet uit.” Ook meende de vader dat zijn zoons “de cultuur van het land nog niet zo goed kenden.” Daarom zouden zijn zoons eigenlijk een vrijkaart moeten krijgen, aldus HMK.

Slechts twee van de daders zitten nog in de gevangenis. Dader MAK maakt nu kans om voorwaardelijk vrij te komen. Zijn straf van 19 jaar in de gevangenis loopt volgend jaar namelijk af. Volgens een woordvoerder is het veiliger voor de gemeenschap om MAK eerder en gecontroleerd vrij te laten, in plaats van ongecontroleerd aan het einde van de straf.