De krant De Morgen bracht een opzienbarend interview met de Franse Midden-Oosten-kenner Bernard Rougier. Dit naar aanleiding van zijn nieuwste boek, ‘les territoires conquis de l’islamisme’ Dat doorprikt enkele politiek-correcte mantra’s.

Het boek van professor Rougier is een wetenschappelijke studie die tot stand is gekomen na jaren veldstudies in islamitische banlieus. Hij staat in Frankrijk bekend als een van de grootste specialisten van het Midden- Oosten.

Rougier legt onder meer bloot hoe linkse en extreem-linkse politici het vaak op een akkoord gooien met islamisten en zo de deur open zetten voor een reeks maatschappelijke problemen. Dit gebeurt in Frankrijk in gemeenten zoals Aubervilliers, maar ook Molenbeek past in dit plaatje.

Meest ontwikkelde model

De lage opkomst met de verkiezingen in steden die dergelijk profiel hebben, zorgt voor etnisch-religieus cliëntelisme. In ruil voor stemmen krijgen islamisten jobs en gebedsruimten. Meer nog, volgens de expert is Molenbeek zelfs het meest ontwikkelde model in deze. “Een van de bekendste Franse jihadisten, Fabien Clain, woonde in 2003 het hele jaar in Molenbeek. Hij was razend enthousiast over wat hij ‘een buitengewoon gestructureerde omgeving’ noemde. Molenbeek groeide in enkele jaren tijd uit tot een unieke enclave van islamistisch activisme.

Het islamisme zou in België zich zo makkelijk kunnen verspreiden omwille van de complexiteit van het bestuur en een overheid die daarin verkeerde keuzes maakt. Zo betaalde België de lonen van leraars godsdienst in het gemeenschapsonderwijs die verbonden waren aan de Grote Moskee in Brussel, dat de Saudische, wahabitische islam vertegenwoordigde. Later boden de even gevaarlijke moslimbroeders zich met succes aan als modern alternatief.

Islamistisch ecosysteem

Rougier beschrijft een ecosysteem van moskeeën, sportclubs, kebabzaken, boekhandels, scholen, enz. die bepaalt wat halal en haram is. “Het doel is de gedragingen op één lijn te krijgen en integratie in de ongelovige samenleving te voorkomen.” Dit onderscheid wordt dan gebruikt om zich af te zetten van de westerse maatschappij.

Beweringen dat salafisten niemand kwaad doen en enkel maar een orthodox leven willen leiden slikt de expert niet. “Salafisme en jihadisme vormen een ideologisch continuüm. Salafisten voeren een ongewapende strijd tegen ongelovige maatschappijen zoals de Franse of de Belgische omdat deze er in hun ogen op uit zijn om de islam te vernietigen. Hun ideaal van de volmaakte islamitische samenleving van de profeet en zijn volgelingen roept beelden op van verovering en geweld. En sommigen grijpen uiteindelijk ook echt naar de wapens. Niet alle salafisten worden terrorist, maar alle terroristen waren meestal eerst salafist.”

Lone Wolf

Hij stelt zich ook vragen bij het veelvuldig gebruikt van de term ‘lone wolf’. “Het idee van de lone wolf is bedacht door ‘experts van radicalisering’ die geen Arabisch spreken en die menen dat dit eigenlijk ook niet hoeft om het fenomeen te begrijpen. Maar het islamisme is een ideologie en kan niet zonder sociale omgeving.” 

Verder weet hij dat het aantal bekeerlingen onder jihadisten ook sterk is overdreven. Dit gebeurt voornamelijk in de pers die de publieke opinie wil manipuleren en wil verhinderen dat islamitische allochtonen in dezelfde zak gestoken worden. “Een kwart van de jihadisten, zo werd gezegd, zou zich hebben bekeerd. Maar het is eerder 10, hooguit 15 procent.” En ook hier wijst hij op het belang van het islamistisch ecosysteem, waarmee de bekeerlingen in contact kwamen.

Radicaal islamisme

Stellingen als dat terroristen ontspoorde individuen zijn waarbij de ideologie een oppervlakkige dekmantel is, maakt hij met de grond gelijk. Het zijn stellingen die in de pers en door linkse politici gemaakt worden, maar ze zijn niet gebaseerd op de realiteit. Hun doel is om mogelijke stigma’s weg te halen, maar volgens Rougier is hun discours fantasie. “Natuurlijk is de radicalisering van de islam het probleem, dat tonen wij met dit boek uitgebreid aan. In de eerste plaats door te laten zien hoe het salafisme in een groot aantal buurten de norm dicteert.

De auteur wijst op het belangrijke verschil tussen het beperken van religieuze normen tot het spirituele en islamisten die die normen over alle aspecten van het bestaan willen laten regeren. Dat laatste is totalitair en gevaarlijk. Volgens hem beseffen politici onvoldoende dat dit gebeurt en geven ze vrije baan aan islamisten die onder het mom van religie en cultuur hun ideologie verspreiden.

Lees ook:

Massa mensen bidt op straat ter ere van overleden ‘salafist’