Een precies cijfer geven van het aantal illegalen die ons land moeten verlaten, is onmogelijk zegt de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ). Maar vorig jaar alleen kregen wel zeker 33.386 mensen een bevel tot het verlaten van het land. En van amper 7.399 weten we dat ze effectief terugkeerden, of iets meer dan 1 op 5. Hiervan werden slechts 2.842 gedwongen teruggestuurd; minder dan 1 op 11. Dat meldt VRT NWS. Bevoegd minister Maggie De Block (Open Vld) bevestigt de problematiek en benadrukt de noodzaak van nieuwe gesloten centra met het oog op deportatie.

Opvallend, van de terugkeerders is kwart tot een derde van de mensen die gedwongen werden om terug te keren een EU-burger en niet een afgewezen asielzoeker. Zij pleegden een crimineel feit en werden daarom het land uitgezet. Van de niet-EU-illegalen zijn de meesten Albanezen, Brazilianen en Marokkanen. Afrikanen uit de Sub-Sahara zijn opvallend ondervertegenwoordigd.

Landen van herkomst werken vaak niet mee, tenzij illegalen er zelf om vragen

Ook opvallend, van de succesvolle terugkeercijfers zijn slechts 2.842 mensen gedwongen teruggestuurd. Dat is minder dan 1 op 11 van al zij die een exit-bevel kregen. Dat heeft evenwel een aantal externe redenen.

“Alles hangt af van de medewerking van het land van herkomst”, legt Geert Devulder van de DVZ uit via de VRT. “Veel landen doen moeilijk om de nodige reisdocumenten af te leveren, zeker als de persoon in kwestie ze niet zelf mee aanvraagt.” Albanië werkt zo bijvoorbeeld altijd goed mee, maar andere landen – bijvoorbeeld in Afrika – talmen om de benodigde reisdocumenten af te leveren. Of ze geven die gewoon zelfs niet. Dit ondanks de vaak royale ontwikkelingshulp die deze landen krijgen.

Op Radio 1 laat De Block echter weten meer gesloten centra te willen bouwen voor meer gedwongen terugkeren, al zijn gebouwen op zich geen garantie op medewerking van de migratielanden. Maar, opmerkelijk, “als de vreemdeling zelf mee de reisdocumenten vraagt in zijn land van herkomst, worden ze wel altijd geleverd”, aldus nog Devulder.