De toekomst is aan de jeugd en die jeugd moet opnieuw weerbaar worden, stelt SCEPTR-columnist Filip Meert. Wat zijn immers op termijn de gevolgen van een weerloze maatschappij? Over macho’s, slapjanussen en rode neuzen.

Hoever gaan we nog meegaan in de verdere feminisering van onze maatschappij voordat er iemand opstaat en luidkeels ‘halt!’ roept? In tijden van (massa-)immigratie vanuit vooral Arabische en Afrikaanse landen waar de machocultuur ingebakken zit, sturen wij onze jeugd de straat op met een rode neus. Moeten we kinderen met psychologische problemen dan niet helpen? Natuurlijk wel! We moeten ze erkennen maar ze moeten vooral herkend worden door opgeleide psychologen, niet door TV camera’s. Ze moeten hulp krijgen, geen rode neus.

Terwijl ‘mededogen’, ‘hulp zoeken’ en ‘emo-jeugd’ vaste begrippen zijn geworden die blijkbaar enkel het licht van de schijnwerpers verdienen, leert het onderzoek van de Zuid-Afrikaanse Medical Research Council ons dat 40% van de Zuid-Afrikaanse mannen bekent z’n vrouw af en toe af te rammelen en nog eens 25% bekent dat ze (minstens één) vrouw verkracht hebben. De machocultuur ten voeten uit.

Migratie

Wijzelf ontmannen en worden in sneltempo slapjanussen. (Vecht)sport, ambitie en gedrevenheid maken plaats voor Playstation en dagcrèmes. We lezen godbetert ‘de Flair’ of ‘Cosmopolitan’ om vrouwen nog beter te leren begrijpen en wanneer er op radio of TV het woord ‘zelfmoord’ of een afgeleide ervan valt, krijg je steevast: “Indien u vragen hebt over zelfdoding, bel het gratis nummer 1813”. Hoe lief.

Een samenleving die de realiteit niet onder ogen wil zien, zal verworden tot een slaafs en onderdanig gedrocht.

Machogedrag staat ons niet echt in de weg en dat moet ook niet maar we mogen onze weerbaarheid niet verliezen of we zullen gebogen en kruiperig door het leven gaan. Geweld neemt toe wanneer de machtsverhoudingen die het individu ervaart te snel wijzigen, zoals bijvoorbeeld bij migratie naar een ander land het geval kan zijn: mannen kunnen er hun mannelijkheidsideaal dikwijls moeilijker waarmaken dan voorheen. Komende uit een machocultuur zien ze hun machtsbasis afbrokkelen, raken gefrustreerd en zien dan dikwijls als enige uitweg, om hun macht te herwinnen, het brengen van geweld en angst. Wanneer men dan nog eens komt uit een cultuur waar de vrouw het bezit is van de man, kan je al raden wie juist de rekening gaat mogen betalen. Moeten we veralgemenen? Neen maar we moeten ook niet blind blijven.

Een samenleving die de realiteit niet onder ogen wil zien, zal verworden tot een slaafs en onderdanig gedrocht. Het ‘Ze zullen het wel voor mij doen’-principe baart kneedbare, hulpbehoevende dwaallichten die hoogstens nog in de keuken zullen staan roepen.

Assertiviteit en zelfrespect

Vandaag bejubelen we iedereen met een geslachtsverandering en verketteren we diegenen die meewarig doen over ‘beha’s voor mannen’. Het abnormale wordt het nieuwe normaal. Iemand die daar anders over denkt, heeft het allemaal niet begrepen. Is onze jeugd hierbij gebaat? We hebben één van de hoogste zelfmoordcijfers. Kinderen voelen zich niet meer gelukkig want hoe graag we ook rariteiten uitvergroten en onder de aandacht brengen, de druk op hun dagelijks leven is dan weer enorm (en nefast). Wanneer de druk te hoog of belastend wordt, verdwijnt geleidelijk ook de veerkracht en zonder veerkracht kan er geen weerbaarheid bestaan.

Wie geen zelfrespect kent, kent enkel angst.

Wie niet weerbaar is, zit dikwijls behept met een schuldgevoel, kent stress of angst en kan zich niet langer op een degelijke manier ontplooien. Onze jeugd moet dus assertiever worden. Maar assertiviteit betekent niet je leraar wegpesten zoals we dikwijls op school zien (want dan heb je een gebrek aan respect), assertiviteit moet leiden tot een groter zelfrespect dat dan automatisch evolueert naar respect voor anderen. Je kan enkel iemand oprecht respecteren wanneer je ook jezelf respecteert. Wie geen zelfrespect kent, kent enkel angst.

Rug rechten

‘Niet weerbaar zijn’ is géén psychologische stoornis, maar het kan je er wél met één opzadelen. We zijn in Europa koploper in het opnemen van psychiatrische patiënten en we zijn opnieuw ‘top of the league’ bij het aantal zelfdodingen. Een overconsumptie van kalmeringsmiddelen zou dan soelaas moeten brengen. Quod non.

Laat ons nu misschien eens inzetten op het voorkomen van de oorzaken i.p.v. de gevolgen te bestrijden: maak onze jeugd opnieuw weerbaar!

Bij een weerloos kind valt het zelfvertrouwen weg, het wordt angstiger, zal gepest worden en zal depressief eindigen. Kan je je voorstellen wat op termijn de gevolgen van een weerloze maatschappij zijn? Hoe gaan we nog voor onszelf opkomen? Gaan we écht wegglijden naar vervetting en kruiperig door het leven gaan? Of gaan we de rug rechten, onze grenzen afbakenen en zelf verder ontwikkelen naar een maatschappij die weet wat ze wil en niet aanvaardt wat ze niet wil. Een maatschappij kan enkel problemen aanpakken wanneer ze zélf niet bedolven zit onder de miserie. Je kan niet helpen als je zélf hulpbehoevend bent.