De Zweedse partijen buigen zich dit weekend, in het kader van de Vlaamse formatie, over de begroting. De Tijd wist opvallend nieuws te achterhalen: voor de N-VA is het begrotingsevenwicht geen breekpunt meer. “Het ene begrotingstekort is het andere niet. Er is een verschil tussen in het rood gaan omdat je bijvoorbeeld te weinig inkomsten heb of omdat je doelbewust wil investeren”, laat een N-VA’er tegenover de krant optekenen.

Terwijl er voor de rechtse en Vlaamsgezinde N-VA-achterban genoeg eten en drinken zat in de startnota van informateur Bart De Wever, kwamen de ‘fiscaal conservatieven’ er bekaaid af. Zo sprak de nota van de N-VA-voorzitter noch over de begroting, noch over hoe het beleid zou worden gefinancierd. Later raakte bekend dat Vlaanderen, bij ongewijzigd beleid, in 2020 tegen een deficit van 500 tot 600 miljoen euro aankijkt. Veel budgettaire ruimte, ondanks (vooralsnog) relatief goede economische omstandigheden, is er Vlaams met andere woorden niet.

Nochtans willen de Zweedse partijen enkele forse maatregelen nemen zoals de registratierechten bij de aankoop van een woning verlagen en extra investeren in scholenbouw. “Het streven is duidelijk: we willen zo snel mogelijk naar een evenwicht en een eventueel tekort moet zo klein mogelijk zijn”, citeert De Tijd een N-VA’er. Wel stelt de Vlaams-nationalist dat “het ene begrotingstekort […] het andere niet [is]”. “Er is een verschil tussen in het rood gaan omdat je bijvoorbeeld te weinig inkomsten heb of omdat je doelbewust wil investeren. Als je voor belangrijke investeringen even in het rood moet gaan, mag dat toch geen reden zijn om die investeringen uit te stellen?”, klinkt het. Ook de andere Zweedse partijen zouden volgens de zakenkrant niet al te moeilijk doen over een begrotingstekort.

Koerswijziging rond begrotingsevenwicht

Dat voor de Zweedse partijen plots het begrotingsevenwicht niet meer heilig is, mag een verrassing heten. Zo begon de regering-Bourgeois, net om de begroting in evenwicht te krijgen, met forse besparingen. Daarnaast functioneerde ‘de Vlaamse begrotingsdiscipline’ in de Vlaams-nationalistische communicatie steevast als verschilpunt met Wallonië en België.