In een Facebookpost heeft Joren Vermeersch, communicatie-adviseur van ex-staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA), hard uitgehaald naar de “NGO-fratsen” in de Middellandse Zee. Dat schrijft Vermeersch naar aanleiding van de vrijlating van de linkse activiste Carole Rackete. De Duitse Rackete werd zaterdag in Italië nog aangehouden nadat ze bevelen van de Italiaanse marine had genegeerd en een patrouilleschip had geramd in Lampedusa met de ‘Sea Watch III’, een boot van de gelijknamige linkse ngo waarin Rackete activiste is. Verder breekt Vermeersch een lans voor het Australisch systeem, alwaar elke illegale migrantenboot zonder uitzondering wordt teruggestuurd, “Europa moet Tunesië desnoods de arm omwringen om die deal te forceren.”

“Rackete, de Duitse open-border-militante die als kapitein van de Sea-Watch III illegale migranten aan land zette in Italië, tegen de wil in van de Italiaanse regering”, werd gisteren vrijgelaten, zo staat te lezen. En die vrijlating hoeft niet per se goed nieuws te zijn, zo vindt Vermeersch. Wat volgt in de Facebookpost is een oplijsting waarin wordt verteld waarom Rackete “niets humanitairs in zich draagt, maar daarentegen des te meer crimineels.”

Goed nieuws! Frans 'open border' Timmermans is uit de boot gevallen als Voorzitter van de Europese Commissie. Het verzet…

Publiée par Joren Vermeersch sur Mercredi 3 juillet 2019

Medewerker Francken: Wat ngo’s doen in Middellandse zee en “reguliere pers omschrijft als reddingsacties eigenlijk gewoon afgesproken oppik-acties”

Ten eerste, zo schrijft Vermeersch, “de Sea-Watch 3 ging zonder aanleiding tot vlak onder de Libische territoriale wateren varen en liet dat opzettelijk blijken via sociale media en via haar GPS-tracker (voor iedereen te volgen op www.marinetraffic.com). Zodoende wisten de mensensmokkelaars in Libië dat ze hun ‘metier’ konden beginnen uitoefenen: dure tickets verkopen aan illegale migranten voor een plaats op een rubberen boot, die daarop uitgestuurd wordt naar de locatie van het NGO-schip: een duidelijk geval van indirecte coördinatie met de internationale misdaad. Dubbel immoreel, want enerzijds worden zo levens in gevaar gebracht, anderzijds wordt hierdoor ook de Libische burgeroorlog verlengd”, luidt het. “De grote sommen die de Libische mensensmokkelaars opstrijken worden immers rechtstreeks geïnvesteerd in bewapening voor de islamistische milities die dat land nu al jaren gevangen houden in een dodelijke spiraal van chaos en geweld.”

Ten tweede, “wat in onze pers verkocht wordt als een ‘reddingsactie’ is eigenlijk gewoon een afgesproken oppik-actie”, schrijft Vermeersch nog. Want, “de mensensmokkelaars sturen hun boot naar de gps-locatie van de Sea Watch III, waarna de bemanning van de Sea-Watch III een zodiak uitstuurt om de illegale migranten op te pikken, [en waarop] de boot gewoon gerecupereerd wordt door de mensensmokkelaars voor een volgende lucratieve rendez-vous met een NGO-schip.”

Zeekaart rond Libë
Foto: Facebook Vermeersch. De afbeelding van de zee-omgeving rond Libië geeft de verschillende afstanden mee die linkse ngo’s thans afleggen naar Italië, en de kortere afstanden naar het veilige Tunesië die men zou kunnen afleggen, maar doelbewust weigert volgens Vermeersch.

Ten derde valt de actie zoals deze van Sea Watch III ook niet onder wat “het internationaal zeerecht verstaat als ‘reddingsactie'”, zo staat nog te lezen in een sneer naar de reguliere pers. “Hou dan ook op die term te gebruiken, beste journalisten. Los daarvan schrijft het internationaal recht voor dat geredde mensen afgezet moeten worden in de dichtste veilige haven. In dit geval is dat de haven van Zarsis in Tunesië (ligt op 60 zeemijl van de oppik-zone). Tunesië is ‘veilig’ in zowel letterlijke als juridische zin, want het land heeft de Conventie van Genève ondertekend.”

Vermeersch: “Finaal kan enkel de Australische aanpak deze humanitaire tragedie stoppen”

De gelijknamige NGO Sea Watch voer echter niet naar Zarzis in Tunesië, maar koos voor het veel verdere “Italiaanse eiland Lampedusa, hoewel Italië onder internationaal recht dus niet verantwoordelijk is om dat schip op te nemen en het dat ook duidelijk had laten blijken”. Deze criminele “NGO-fratsen” moeten dan ook “liever vandaag dan morgen” streng bestraft worden door een rechtbank, vindt Vermeersch ten slotte, want linkse NGO’s zoals Sea Watch “brengen levens in gevaar”.

“Finaal kan enkel de Australische aanpak deze humanitaire tragedie stoppen”, vindt Vermeersch tot slot. In Australië worden er ‘pushbacks’ georganiseerd. Dat wil zeggen dat elke illegale migrantenboot wordt weggestuurd naar een veilige haven buiten Australië. En dat kan ook in de Middellandse zee rond Libië, zegt Vermeersch, via Tunesië dus. “Europa moet Tunesië desnoods de arm omwringen om die deal te forceren. Werk aan de winkel voor de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie!”