“Ik wil me niet meer verschuilen achter een cordon sanitaire”, zo zet N-VA-kopstuk Zuhal Demir haar open brief in. Ze schrijft hoe ze niet langer een Koerdisch meisje is van 16 die ten tijde van het Vlaams Blok onwelkom zou zijn, maar een Vlaamse vrouw is geworden. En ook het Vlaams Blok is geëvolueerd, naar het Vlaams Belang, dat “vandaag dezelfde problemen aan[kaart] als wij. Problemen die vandaag ook de toekomst van kinderen bedreigen en waar andere partijen niets om geven.” En daarom wil Demir de deur openzetten voor de partij van Tom Van Grieken, die zondag verpletterend de verkiezingen won. Demirs Facebookpost is inmiddels viraal gegaan.

“Ik was 12 toen het Vlaams Blok zijn 70-puntenplan opstelde. Ik was er me toen niet echt van bewust. Gelukkig maar. Uiteraard wist ik dat er mensen waren die het niet fijn vonden dat wij hier waren, maar anderzijds dacht ik altijd: Waar zou ik anders zijn? Pas toen ik 16 was, besefte ik wat de plannen van het Vlaams Blok waren. Meisjes als ik moesten in een moslimschool voorbereid worden op de terugkeer naar Turkije. Ik kan u verzekeren dat zoiets aankomt als een slag in het gezicht”, zo schrijft de voormalige staatssecretaris voor Gelijke Kansen over haar vroegere ervaringen met het Vlaams blok. Maar “het Vlaams Belang kaart vandaag dezelfde problemen aan als wij. Problemen die vandaag ook de toekomst van kinderen bedreigen en waar andere partijen niets om geven. 

Demir: “Angst is een slechte raadgever”

“Integendeel”, vervolgt Demir. “Ze misbruiken het woord ‘racist’ om reële problemen monddood te maken. Net zoals ze honderdduizenden kiezers monddood maken. En het lost niks op. Als we dan niet bereid zijn om te praten, hoe ver de standpunten en oplossingen ook uit elkaar liggen? Dan neem je je verantwoordelijkheid niet op als politicus. Dan vlucht je.”

Toch maakt Demir wel duidelijk dat er reservaties blijven. Racisme blijft onaanvaardbaar. “Ik ga zonder enige twijfel weglopen van een gesprekstafel waar racisme en discriminatie aanvaardbaar wordt. Of waar kinderen zoals ik [was] niet tot ‘onze mensen’ worden gerekend. Dat zweer ik op alles wat me lief is”, zo klinkt het nog. “Maar dan wil ik mensen ook recht in de ogen kunnen kijken en zeggen waarom het echt niet kan. Ik ga me niet verschuilen achter een handtekening van politici onder een 28 jaar oud ‘cordon sanitaire’ dat ons geen stap dichter heeft gebracht bij oplossingen. Daar geloof ik nu niet meer in. […] Angst is een slechte raadgever. Geloof in je eigen overtuiging en sterkte is dat niet.

ADVERTENTIE