Diversiteit, religie en veiligheid. Het zijn maar een paar van de hete hangijzers die het maatschappelijk debat vandaag domineren. Politieke partijen bekampen elkaar voor de trofee van meest diverse kieslijsten. Elke stem telt, denken ze. Ook die voor een Grijze Wolf? Columnist Filip Meert vraagt zich af of we wel voorzichtig genoeg omgaan met onze dierbare democratie. Diversiteit is oké, maar niet ten koste van de democratie.

De fotohype op Facebook, waar je een foto van nu naast ééntje van tien jaar geleden plaatste, gevolgd? De foto’s van Darya Safai waren pakkend: de Iraanse was helemaal in het zwart bedekt en de andere foto toonde een frisse, knappe en gelukkige vrouw. Het verschil tussen twee samenlevingen kon niet aangrijpender getoond worden en ik vroeg me af hoe je onder zo’n regime kon leven?

Darya Safai
Foto: Darya Safai voor en na Iran.

Iran, Afghanistan na 1952, Turkije met bijna 200 journalisten achter de tralies. Dat willen we toch niet. Nochtans hoor ik vanuit groene, rode en oranje kieslijsten het gehuil van Grijze Wolven. En die Wolven huilen niet alleen, de roedel groeit en valt aan: Zuhal Demir is één van de meest bedreigde vrouwen in België, op de voet gevolgd door haar kind…
Gaan wij wel voorzichtig genoeg om met onze democratie? Kijken wij niet iets te vaak weg? Zijn wij ons wel bewust van de gigantische risico’s die we nemen voor onze kinderen? Gaan wij er écht vanuit dat niemand onze manier van leven wil veranderen met middelen die wij hén legaal geven? In tijden dat figuren als Daan en Raymond Van het Groenewoud het Eurosongfestival in Israël willen boycotten omdat dat land volgens hen niet beantwoordt aan de Europese waarden, geven wij macht aan politici die niet eens de Universele Rechten voor de Mens onvoorwaardelijk respecteren…

Het gooien van de democratie voor de Grijze Wolven

Diversiteit is oké, maar wat als onze kieslijsten bestormd worden door een religie waarvan een hoop niet-seculiere aanhangers er alle belang bij hebben onze maatschappij te veranderen en naar de islamitische hand te zetten? Is de politieke islam, die soms de helft van een kieslijst monopoliseert, niet groter en gevaarlijker dan we denken? Het heeft alvast gevolgen:

Groen wil de islamitische dogma’s normaliseren: hoofddoeken zijn hip en moeten overal toegelaten worden. Jeugdhuizen in Gent, met gescheiden uren voor jongens en meisjes, botsen plots niet langer met onze visie waar mannen en vrouwen gelijkwaardig zijn.
De partij ‘ISLAM’ heeft als programmapunt ‘het invoeren van de sharia’.
Bij Open Vld wil Bart Somers zijn ‘nieuwe burgers’ niet schofferen en stelt in een tv-debat op ATV dat de islamitische messentrekker die neergeschoten werd in Mechelen voor hem géén moslimterrorist is maar ‘een Mechelaar’. De Mechelaars van toen, u weet wel, de Mechelaars van ‘de ansichtkaart waarop een kerk, een kar met paard, een slagerij ‘J. Van der Ven’ te zien zijn, zullen het graag horen! Le cri de la mort, “Allahoe akbar!”, klonk mij alvast iets te schel om nog van een échte Mechelaar te kunnen spreken. Bovendien gaf Somers toestemming om de terrorist te herdenken in een wake. En wat met de échte slachtoffers? Geen belang.

Bij CD&V is Yasin Gül in de wolvenklem gesukkeld. Je zou vermoeden dat CD&V niets meer met de Grijze Wolf wil te maken hebben. U vergist zich: hij kan rustig schepen blijven en campagne voeren met het partijlogo. En zo komen we tot de kern van de zaak: Waarom staan die Grijze Wolven in godsnaam op een kieslijst? Het antwoord is eigenlijk eenvoudig: het is véél goedkoper om een partij te infiltreren en van binnenuit te veranderen dan een nieuwe partij op te richten. Moet je wakker liggen van elke moslim op een kieslijst? Nee, natuurlijk niet, maar we moeten ook niet blind blijven.

Waarom staan die Grijze Wolven in godsnaam op een kieslijst? Simpel: het is véél goedkoper om een partij te infiltreren en van binnenuit te veranderen dan een nieuwe partij op te richten.

Mogen we ons vragen stellen bij het feit dat de ‘Wet Koen Metsu’ (N-VA), die de dubbele nationaliteit wil afschaffen voor Syriëstrijders, nog steeds niet gestemd werd omdat onder meer Nahima Lanjri (CD&V) vindt dat deze wet discriminerend is voor Syriestrijders mét een dubbele nationaliteit ten opzichte van strijders die enkel Belg zijn? Hoe komt het dat de prioriteit van Lanjri niet bij de Vlaming ligt maar bij de Syriëstrijder?

Capitulatie en het goo

Sihame El Kauoakibi (Open Vld) lijkt me het perfecte voorbeeld van de geïntegreerde moslima. Haar programma zingt het mooiste liedje dat iedereen wil horen. Maar je weet hoe het met mooie liedjes dikwijls gaat: Sihame promoot het doorbreken van het glazen plafond, gelijke rechten en lonen voor vrouwen. Fantastisch! Maar tijdens een debat in Antwerpen, gemodereerd door Dave Sinardet heeft ze zich expliciet uitgesproken tégen het hoofddoekverbod. Daarmee steunt ze impliciet de sancties die door de islam worden opgelegd aan vrouwen die geen hoofddoek willen dragen. Op het glazen plafond ligt plots weer een bidmatje…

Sihame El Kaouakibi
Foto: Campagnebeeld Sihame El Kaouakibi.

Haar standpunt is trouwens niet het partijstandpunt binnen Open Vld. Verandering van binnenuit? Sihame heeft een aanvaardbare en geruststellende boodschap voor de buitenwereld maar ben ik de enige die zich afvraagt wat ze écht denkt? Ze pleit voor meer diversiteit in het lerarenkorps. In haar campagnefilm is het echter geen boeddhist die zijn plaats opeist voor de klas maar een moslima met hoofddoek tot aan de heup. Sihame’s prioriteiten en toekomstbeeld zijn duidelijk. Is het een verder islamiserende samenleving dat het Open Vld-kopstuk ambieert? Ik steun liever vrouwen die hun leven riskeren om geen hoofddoek meer te moeten dragen en ik voed mijn kinderen op in de wetenschap dat vrouwen van nature hoofdhaar hebben in plaats van hoofddoeken.

Allemaal willen ze bruggen bouwen en ‘overleg met anderen’. Mooi, maar moeten we daarom flirten met onze veiligheid? België had lang de traditie om bruggen te bouwen op plaatsen waar niet eens een weg liep, ik zie deze traditie geherwaardeerd worden.

Moeten we écht overwegen om politieke macht af te staan aan vertegenwoordigers van een levensbeschouwing die niet de onze is? We leven in de waan van de politiek correctheid die vooral fundamenteel gebrekkige islamkennis camoufleert. We geloven maar al te graag in ‘een verlichte islam’ terwijl elke religieuze moslim ons daarmee uitlacht. Het enige wat een ‘verlichte islam’ bewijst, is dat we toegeven dat de huidige op geen bal trekt. We ondergaan de metamorfose van onze samenleving zo gelaten dat we niet eens beseffen dat het, gezien de demografische evolutie, perfect mogelijk is dat daags na de verkiezingen in 2024 het kruis op de kathedraal van Antwerpen vervangen wordt door een halve maan en een vijfpuntige ster. Capitulatie zonder slag of stoot.

Politieke correctheid? Wij zijn geen konijnen voor een lichtbak

We moeten niet allemaal dezelfde ideeën hebben, we mogen verandering ambiëren, maar de democratie mag geen gevaar lopen, de UVRM zou door iedereen onvoorwaardelijk moeten gerespecteerd worden. En dat is nu niet zo.

MSM-journalisten happen naar lucht, bang voor het verlies van de eigen job en de notie dat ze misschien zouden kunnen weggezet worden als ‘rechtse jongens’. Maar wij zijn geen konijnen voor een lichtbak.

De pers is de waakhond van de democratie, zo zien ze zichzelf toch. Maar is dat zo? De waakhonden blijven mij iets te vaak binnen de krijtlijntjes van de politieke correctheid kleuren. Adverteerders houden van infotainment meer dan van informatie en schuwen controverse of ongemakkelijke waarheden. Mainstream en pensée unique gaan hand in hand. Journalisten, nieuwsbrengers en hun entourage worden als halve BV’s de huiskamer binnengezwierd en verliezen hun neutraliteit en geloofwaardigheid. Een echte onderzoeksjournalist zoals Wim Van Den Eynde zat, na het schrijven van een compromitterend boek over Vande Lanotte, in de kerkers van de VRT opgesloten terwijl z’n collega’s van de nieuwsdienst wat ‘Je suis Charlie’ stonden te zwaaien met een sticker op de mond. Aandoenlijk.

Willen we onze democratie écht bewaken, hebben we een mentaliteitswijziging nodig: SCEPTR, De Vijfde Macht en Doorbraak zijn meer dan ooit nodig. De velourse salonjournalisten van de MSM, ze klauwen niet meer (mochten ze dat al ooit gedaan hebben). Ze happen naar lucht, bang voor het verlies van de eigen job en de notie dat ze misschien zouden kunnen weggezet worden als ‘rechtse jongens’. Maar wij zijn geen konijnen voor een lichtbak.