Vandaag, op vrouwendag, organiseren verschillende feministische organisaties een ‘vrouwenstaking’. Het doel? Wijzen op de essentiële plaats van vrouwen in de maatschappij. Verre van iedere vrouw schaart zich evenwel achter de oproep van ‘Collectief 8 maart’ om onder meer te “stoppen met de zorg voor kinderen en ouderen en afhankelijke personen”. Integendeel, beweren dat mannen en vrouwen niet gelijkwaardig zijn is volgens N-VA-politica Els Van Doesburg “complete onzin”. “Spijtig genoeg is vrouwendag vaak een dag waarop linkse en progressieve partijen vrouwen als een slachtoffer voorstellen”, klinkt het.

Iets meer dan een eeuw geleden, op 8 maart 1908, vond de eerste vrouwenstaking plaats in New York, een dag die later uitmondde in vrouwendag. Vandaag schenkt men dan ook aandacht aan ‘traditionele’ bekommernissen zoals de ‘loonkloof‘. Ook ‘onorthodoxe’ voorstellen kunnen op vrouwendag op belangstelling rekenen. Zo deed BRUZZ een veldonderzoek rond de vraag of de inwoners van Brussel een avondklok voor mannen zouden zien zitten. SCEPTR daarentegen ging de bewandelde paden af en sprak met Els Van Doesburg. Nog geen vedette binnen N-VA, maar wel een rijzende ster. Het gemeenteraadslid in Antwerpen, huidige parlementaire medewerker van N-VA-Kamerfractieleider Peter De Roover en in mei tweede opvolgster voor de Kamer sprak over vrouwenrechten, (links-)feminisme en de huidige positie van de vrouw in onze samenleving.

Is vrouwendag nog nodig?

Van Doesburg“Er mag zeker aandacht aan worden geschonken. Het zou een feestelijke dag moeten zijn waarop we vieren vanwaar we komen en wat we hebben verwezenlijkt, namelijk het bezitten van dezelfde rechten als een man. Spijtig genoeg is het vaak een dag waarop linkse en progressieve partijen vrouwen als een slachtoffer voorstellen. Beweren dat vrouwen en mannen niet gelijkwaardig zijn, is echter complete onzin. België behoort tot de zes landen ter wereld waar de vrouwenrechten honderd procent zijn! Daarom vind ik dat vandaag vooral een feestdag moet zijn”.

Feministische organisaties zien echter nog veel problemen. Zo zouden er te weinig vrouwen in de raden van bestuur te vinden zijn. Moeten we daar, door bijvoorbeeld quota voor te stellen, niet extra aandacht aan schenken?

“Die vraag om quota vertrekt vanuit een maakbaarheidsgedachte waar ik niet in geloof. Men doet alsof de samenleving pas goed georganiseerd zou zijn wanneer de verdeling overal ‘fiftyfifty’ is. Ik vind dat onzinnig. Vanuit de overheid moet men niet, via allerhande formele regels, een ideaalbeeld opleggen.

Mannen en vrouwen maken gewoon andere keuzes, iets wat op zich niet verkeerd is. Gaat het bijvoorbeeld over de vertegenwoordiging van vrouwen in de raden van bestuur, dan is niet een ongelijke deelname van vrouwen het probleem, maar de ontransparante procedure. Organiseert men een open en toegankelijke procedure, weg van de achterkamertjes, dan zie ik geen enkele rede waarom een man meer kans zou maken dan een vrouw”.

Mannen en vrouwen maken gewoon andere keuzes, wat niet verkeerd is.

Het voorstel van de sp.a, een gegarandeerde minimumvertegenwoordiging van vrouwen in de regering, kan u dus ook niet smaken?

“Natuurlijk niet. Kijkt men naar competenties dan moeten vrouwen niet onderdoen voor mannen. Overigens: de overgrote meerderheid van de vrouwen zijn geen arme kneusjes die hulp van de overheid nodig hebben om te geraken waar ze staan. Kijk bijvoorbeeld naar Valerie Van Peel (N-VA-Kamerlid, red.) of Annick De Ridder (Vlaams Parlementslid en Antwerps schepen, red.), twee vrouwen die zelf ook zeggen: ‘Beoordeel mij alstublieft op mijn competenties en geef me geen postje op basis van mijn gender’.”

(Lees verder onder de ingevoegde tweet.)

Is dat een verwijt naar de klassieke vrouwenbeweging? Zien ze vrouwen te vaak als hulpeloze wezentjes die positieve discriminatie nodig hebben?

“De meeste van die organisaties zijn links, met de daarbij horende zoektocht naar een groep die benadeeld zou zijn. Dat probleem, de benadeling van vrouwen, is in België al opgelost. Vrouwen zijn juridisch volledig gelijk aan mannen. Waarom ze bij hun handje zouden moeten worden genomen is mij een raadsel. Vaak is het ook een reflectie van eigen keuzes. ‘Veel vrouwen werken halftijds om meer tijd met de kinderen te kunnen spenderen’, klinkt het dan. Wel, ook dat is een keuze die men als koppel maakt. Een overheid hoeft daar niet in tussen te komen.

Vaak komt die positieve discriminatie dan ook neer op het – vanuit de overheid – opleggen van normen. Zelf geloof ik daarentegen dat mensen voor zichzelf beslissingen kunnen nemen”.

Zelf geloof ik daarentegen dat mensen voor zichzelf beslissingen kunnen nemen.

Dat het merendeel van de bouwvakkers mannen zijn en kleuterjuffen vrouwen, is volgens u dan ook geen probleem?

“Neen, absoluut niet. Men moet geen biologische verschillen ontkennen. Vrouwelijkheid en mannelijkheid bestaan effectief en komen in bepaalde sectoren beter tot hun recht dan in andere. Als politica voel ik me echt niet geroepen om dit in een bepaalde richting te sturen”.

Feministische organisaties zullen u, denk ik, tegenspreken en beargumenteren dat dit iets cultureel is; een verwachtingspatroon.
Foto: Els Van Doesburg. “Spijtig genoeg is vrouwendag vaak een dag waarop linkse en progressieve partijen vrouwen als een slachtoffer voorstellen.”

“Rollenpatronen zijn volgens mij niet per definitie slecht. Goed, men kan biologische verschillen tussen mannen en vrouwen volledig miskennen, maar ik vind die verschillen net verrijkend. We moeten niet streven naar een samenleving waarin iedereen ‘genderneutraal’ is. Neutraliteit resulteert net in een enorme verschraling”.

Hebben vrouwen die positieve actie niet nodig om aan rolpatronen te ontsnappen?

“De samenleving is op dit vlak al heel wat veranderd en blijft ook veranderen. Zo is het nu geaccepteerd dat een man thuisblijft, voor de kinderen zorgt en een handje helpt bij het huishouden, om maar enkele typische voorbeelden te geven. Ik vraag me altijd af: in hoeverre moet de wetgever daarin tussenkomen? De samenleving vanboven aansturen, volgens het ‘verheven’ inzicht van een bepaalde politicus of partij, is heel gevaarlijk. Laat de samenleving daarin zijn werk maar doen”.

Is dat wat u een conservatieve vrouw maakt?

“Ja, ik heb een ander vrouwbeeld dan bijvoorbeeld RoSa (een Belgische vzw die werkt rond ‘genderbewustzijn’, red.). Zo voel ik mezelf geen exotische diersoort die beschermd moet worden en is mijn vrouw-zijn geen beperking. Die bewegingen daarentegen streven naar een ‘perfecte samenleving’, een droombeeld dat niet bestaat. In dat streven probeert men allerhande regels op te leggen zoals duidelijk werd in het ‘Metoo-Verhaal’”.

Hoezo?

“Hoewel het merendeel van de mensen fatsoenlijk is, bestaan er uitzonderingen. Eigenlijk bestaan er in dit kader drie soorten gedragingen: iets wat duidelijk strafbaar is, een grijze zone en datgene waar niets mis mee is. Die grijze zone is voor iedereen anders. Ook daar kan je regels voor uitvaardigen zoals bijvoorbeeld het verbieden van lichamelijk contact. Echter, men kan er ook van uitgaan dat de meeste mensen een conflict zelf kunnen oplossen.”

(Lees verder onder de ingevoegde tweet.)

Was de heisa niet wat overroepen?

“Het normale begon stilaan verdacht te worden Persoonlijk, hoewel anderen daar gerust een alternatieve mening over mogen hebben, kan ik een zekere ‘charmanterie’ wel smaken. Wanneer het te ver gaat, zal ik daar iets van zeggen. Die communicatie tussen mensen onderling, zonder dat de overheid moet komen interfereren, is volgens mij heel belangrijk. Heb je niet graag dat een man de rekening betaalt? Goed, zeg daar dan iets van”.

Kortom, u laat de vrouwenstaking aan u voorbijgaan

“Absoluut, als ‘brave burger’ heb ik nog nooit een dag gestaakt of gespijbeld. Op geen enkele manier ben ik als vrouw benadeeld. Vrouwendag is voor mij dan ook een dag om te vieren”.

Lees ook: 

Vrouwendag: Wil ook jij een avondklok voor mannen?

Inhoud niet beschikbaar.
Accepteer cookies door op Accepteren in de banner te klikken

ADVERTENTIE