Het (inmiddels uit zijn functie ontzette) gemeenteraadslid in Mechelen – Melikan Kucam (N-VA) – blijft voorlopig aangehouden. Dat werd beslist door de raadkamer en Antwerpen en brengt de Vlaamse staatsomproep. Vorige week brak na een Pano-reportage een schandaal uit rond Mechels publiek figuur Kucam, die tientallen humanitaire visa zou hebben verkocht aan Midden-Oosterse christenen voor grof geld. Maar inmiddels rijzen er ook vragen in de omgekeerde richting op. 

De bevoegde onderzoeksrechter organiseert sinds vorige week een onderzoek naar de Mechelse N-VA’er Melikan Kucam. Hij wordt ervan verdacht de spilfiguur geweest te zijn in een netwerk dat mensensmokkel, passieve omkoping, afpersing en criminele organisatie uitvoerde. En de raadkamer in Antwerpen is hierbij van oordeel dat voorlopige detentie noodzakelijk blijft. De advocaat van Kucam, Frank Coel, had echter gevraagd om een voorlopige vrijlating.

Kucam ontkent alles en ook Francken stelt VRT in vraag

“Momenteel wordt er enkel verwezen naar getuigenissen. Meneer Kucam is zelfverzekerd: hij heeft niets gedaan, hij heeft zichzelf niets te verwijten”, zo citeert VRT NWS meester Coel. En eerder vorige week zei Coel over Kucam nog het volgende: “Mijn cliënt heeft als voorzitter van de geloofsgemeenschap een willekeurige selectie gemaakt uit de vele brieven die sinds eind 2017 binnenliepen nadat Theo Francken had laten verstaan dat hij kwetsbare groepen wilde helpen. […] Uit de duizenden kandidaturen zijn 4 lijsten met zo’n 40 namen gekomen die gecontroleerd werden door het kabinet-Francken. Maar hij heeft voor geen enkele tussenkomst één euro ontvangen.” 

Een Pano-reportage bracht begin vorige week aan het licht dat Kucam de spil zou zijn in een visa-carrousel waarbij hij tegen betaling ‘geschikte kandidaten’ voordroeg aan het kabinet van oud-staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA). Gegadigden moesten Kucam hiervoor tussen de 2.000 en 14.000 EUR betalen, zo luidden de beschuldigingen. Het Mechels N-VA-kopstuk zou zich zelfs bezondigd hebben aan uitkeringsfraude. Hiervoor zouden leeftijden van visa-aanvragers zijn aangepast en schijnechtscheidingen zijn verricht. Op die manier krijgt men recht op grotere uitkeringen.

Bij de N-VA stelt men zich echter vragen over de ontwikkelingen sinds de reportage. Men heeft het over een “politieke afrekening” ten koste van de N-VA en Francken vraagt zich tevens af hoe Pano te werk is gegaan. Zo zou er een “cruciale vertalingsfout” gebeurd kunnen zijn.

ADVERTENTIE