België is niet verplicht om de kinderen van de IS-vrouwen te repatriëren, dat besliste het Brusselse hof van beroep en werd bevestigd aan De Standaard. Eerder velde de Brusselse rechtbank van eerste aanleg een soortgelijk oordeel

Moslimbekeerlinge Tatiana Wielandt en Bouchra Abouallal (beiden 25 jaar oud) werden in maart veroordeeld tot vijf jaar celstraf. Dit wegens het lidmaatschap van terreurorganisatie IS. Wielandt en Abouallal vertrokken in 2013 samen met hun man en kinderen naar het front in Syrië. Nu IS nagenoeg verslagen is, verblijven de twee vrouwen met hun vijf kinderen in het kamp Al-Hol, in het noordoosten van Syrië. Zij hadden, samen met Child Focus, een rechtszaak tegen de Belgische Staat aangespannen om onze overheid te dwingen hun kinderen te repatriëren. Dit ondanks hun spot op Facebook jegens de Belgische Staat toen ze in 2015 er nog een tweede keer in slaagden om vanuit België naar Syrië te gaan.

Wielandt en Abouallal vangen nu evenwel (opnieuw) bot. Zo vallen de vrouwen en hun kinderen volgens het Brusselse hof van beroep “niet onder het gezag van de Belgische staat”. Dat hun kinderen de Belgische nationaliteit bezitten verandert daar volgens het hof niets aan. Daarnaast stelde het Brusselse hof van beroep volgens De Standaard dat er – gelet op de Belgische veroordeling van de twee vrouwen – “geen recht bestaat om een gevangenisstraf te ondergaan of overgebracht of uitgeleverd te worden”.

IS-kinderen overbrengen “niet afdwingbaar”

Eerder oordeelde de rechtbank van eerste aanleg dat, op basis van het Kinderrechtenverdrag, ons land “wellicht de morele plicht [heeft] om zich het lot van de minderjarige kinderen van Syriëstrijders in vluchtelingenkampen in de oorlogszones aan te trekken”aldus de rechtbank geciteerd door De Standaard“Maar deze morele plicht lijkt juridisch niet afdwingbaar te zijn bij gebrek aan rechtsmacht van de Belgische Staat in die vluchtelingenkampen”.

Toen reporter Rudi Vranckx van de VRT in maart op bezoek kwam in Al-Hol, smeekten de vrouwen nog om te mogen terugkomen“We hebben spijt van onze fout en hopen dat we die kunnen rechtzetten”, klonk het. “Al geven ze ons 20 jaar, we accepteren onze straf. Zolang mijn kinderen veilig zijn en naar school kunnen gaan, maakt me dat niet uit.”