Kan, in tijden van globalisering, de economie van een natiestaat welvaart blijven creëren zonder massa-immigratie? Om deze vraag te beantwoorden bestudeerde de Duitse econoom Jan Moldenhauer (verbonden aan de Duits-nationalistische partij AfD) het immigratiebeleid in Japan. Het resultaat werd gepubliceerd door het IFS (Institut für Staatspolitik is een conservatieve denktank) onder de titel ‘Japanse politiek van nul-immigratie. Voorbeeld voor Duitsland?’.

De meeste landen in de wereld kennen nauwelijks sociale steun voor mensen die ziek of werkloos zijn. Enkele landen – vrijwel allemaal Europees – hebben een systeem van sociale zekerheid dat een hoge levenskwaliteit waarborgt, ook voor burgers die niet meer productief zijn: de ‘welvaartsstaten’. Duitsland behoort wat dit betreft tot een van de meest vrijgevige landen.

Wat is een ‘migratieland’?

Nobelprijswinnaar voor economie Milton Friedman liet ooit optekenen dat een land “ofwel een verzorgingsstaat kan zijn, ofwel open grenzen kan hebben, maar niet allebei tezamen”. Ofwel laat je dus liberaalgewijs mensen toe (zoals de VS en Canada tot halverwege de 20e eeuw), maar moeten die migranten dan voor zichzelf zorgen als het integreren in de arbeidsmarkt niet lukt, ofwel hou je de grenzen dicht en kan je een verzorgingsstaat uitbouwen. 

Daarenboven is er ook een etnoculturele factor: de vaak genoemde voorbeelden van ‘migratielanden’ zoals de VS en Canada (in de 19e en vroege 20e eeuw althans) waren smeltkroezen waar verschillende (lees: verschillende Europese) culturen samenkwamen op een moment dat er nog niet echt van een sterk gedefinieerde lokale ‘nationale gemeenschap’ kon worden gesproken. Met andere woorden: aangezien er nog geen vaste thuiscultuur was, kon deze ook niet worden ‘verstoord’ door migratie.

Aangezien Duitsland (en West-Europa in het algemeen) wel degelijk een omschreven culturele en historische gemeenschap vormt en daarenboven een verzorgingsstaat is, zo betoogt Moldenhauer, kan Duitsland nooit een ‘migratieland’ zijn met open grenzen: de economische en culturele gevolgen zouden catastrofaal zijn.

De Japanse asiel- en vluchtelingenpolitiek

Niet alle ontwikkelde landen voeren echter een liberaal migratiebeleid. Ondanks druk van migratie-promotende organisaties als de UNHCR nam Japan van 1982 tot 2016 slechts 688 asielzoekers op (19 per jaar). Men wil hiermee hoofdzakelijk de economische kosten vermijden die niet-geïntegreerde migranten met zich meebrengen. Anderzijds behoort Japan wel tot de meer genereuze sponsors van ontwikkelingssamenwerking. Japan kiest dus resoluut voor hulp in de gebieden waar er crisissen zijn en niet voor het verzachten van de secundaire effecten van die crisissen (de migratie).

Gastarbeiders zijn wel welkom in Japan en werken vooral in de bouw, de landbouw, het gezondheidswezen, de textielindustrie en bij visverwerkingsbedrijven. Meestal gaat het hier om burgers van andere Aziatische naties – relatief cultureel verwant dus. Eenmaal de maximale verblijfsduur voor de gastarbeiders wordt overschreden, voert Japan een streng terugkeerbeleid. Na drie jaar moeten de meeste gastarbeiders terug naar hun thuisland. Hun familie mag hen trouwens niet vergezellen naar Japan.

Daarnaast is er ook een mogelijkheid – zoals in vrijwel elk land – om de Japanse arbeidsmarkt binnen te geraken via uitzonderingstoestanden, zoals bij het invullen van vacatures voor hooggespecialiseerde vaklui of academici. Wie definitief wil blijven moet aan voldoende ‘punten’ komen: enkel jonge grootverdieners met een sterk academisch profiel die bovendien goed Japans spreken maken een kans.

(Lees verder onder de video.)

Inhoud niet beschikbaar.
Accepteer cookies door op Accepteren in de banner te klikken

Japanse familiepolitiek

Gezien het huidige geboortecijfer van 1,4 kent Japan een uitgesproken ‘vergrijzing’. Als dit niet verandert, zal het aantal inwoners tegen 2050 van 127 miljoen gedaald zijn tot 90 miljoen. De regering hoopt met allerlei maatregelen het geboortecijfer op te krikken tot 2,1 tegen 2030, in de hoop om – zonder migratie – het inwonersaantal boven de 100 miljoen te houden. Enkele van deze maatregelen zijn:

  • Financiële incentives voor koppels die kinderen krijgen.
  • Ter beschikking stellen van woningen die geschikt zijn voor families.
  • Organiseren van meer kinderopvang.
  • Stimuleren van ouderschapsverlof.
  • Stimuleren van het gezin met drie kinderen tot ‘nationaal doel’.
  • Promoten van huwelijken.

(Lees verder onder de Facebookpost.)

Future scenarios, Japan vs Europe

Publiée par Adrians Cibulskis sur Lundi 4 juin 2018

Japan, voorbeeld voor West-Europa?

Zoals gekend is Japan een hoogtechnologisch industrieland. Sinds de jaren ‘80 is het koploper wat betreft robottechnologie. Door automatisering zal Japan tegen 2030 2,4 miljoen arbeidskrachten kunnen vervangen. Robots zullen meer en meer jobs uitoefenen in landbouw, gezondheidszorg en industrie, en op deze manier ‘migratievervangend’ werken.

Hoewel internationale en ook nationale organisaties de strenge Japanse vreemdelingenwetgeving en het gebrek aan toegelaten asielzoekers veroordelen, blijft de Japanse regering vasthouden aan de ingeslagen weg. Hierbij worden maatregelen genomen die het conservatieve concept ‘identiteit’ plaatsen boven de ‘neo-liberale’ economische voordelen (althans op korte termijn) van massa-immigratie.

Japan hoopt via automatisering en het stimuleren van het eigen geboortecijfer haar rol als derde grootste economie van de wereld te kunnen blijven spelen zonder haar cultuur en eigenheid op te moeten geven. Dit contrasteert erg met de deterministische houding van tal van Europese elites die zonder meer stellen dat de enige manier om onze welstand te behouden erin bestaat om volledig toe te geven aan de migratiedruk.