Abou Jahjah heeft zijn nieuwe partij ‘Be.One’ voorgesteld waarmee hij naar de komende gemeenteraads- en parlementsverkiezingen wil trekken. De partij, waarbij onder meer Meryem Kaçar (ex-Agalev) en Hilde Sabbe (ex-De Morgen) zetelen, pleit voor radicale gelijkheid en zal vechten tegen discriminatie.

Nadat Abou Jahjah bij De Standaard – waar Abou Jahjah columns voor schreef – op straat werd gezet na een nieuwe antisemitische tweet, besloot hij zijn politieke carrière nieuw leven in te blazen. Hij startte, samen met ex-sp.a’er Ahmet Koç, een ‘migrantenpartij’ op. Dat project verliep echter niet van een leien dakje. Nog voor ze goed en wel van start waren gegaan, zette Abou Jahjah Ahmet Koç al uit de partij. “We gaan uiteen omwille van ideologische verschillen”, klonk het toen.

Be.one

Vandaag werd de nieuwe partij van Abou Jahjah, die naar de verkiezingen trekt onder de naam ‘Be.One’, officieel voorgesteld. Enkele dagen geleden raakte al bekend dat voormalig journaliste van onder meer De Morgen Hilde Sabbe aan de slag zou gaan bij de nieuwe partij van Abou Jahjah. Ook Meryem Kaçar, oud-senator voor Agalev (voorloper van Groen, nvdr.), en Dries Lesage, professor Internationale Politiek aan de Universiteit Gent, zullen op de lijst staan.

De partij, die zich profileert als ‘post-kapitalistisch’, pleit voor radicale gelijkheid op het vlak van gender, afkomst en sociale achtergrond en keert zich resoluut tegen discriminatie. Bij overheidsinstellingen moet volledige genderpariteit bestaan. De partij staat ook achter de scheiding van kerk en staat, maar niet zozeer naar het Franse model van de ‘laïcité’. Eerder naar het Brits model “waar het er relaxer aan toe gaat”, zo stelde Abou Jahjah.

(Lees verder onder de tweet.)

Abou Jahjah wil met zijn nieuwe partij deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen van dit jaar, en aan de parlementsverkiezingen van volgend jaar. Be.One wil bij de komende gemeenteraadsverkiezingen voornamelijk in grote steden opkomen, zoals Antwerpen, Gent, mogelijk ook Mechelen en nog enkele Limburgse grotere steden. In Brussel zal de partij in een aantal grotere gemeenten opkomen. Aan ambitie ontbreekt het alvast niet bij Abou Jahjah, die stelt ooit minister-president te willen worden.

(Lees verder onder de tweet.)

“Verzetshelden”

Abou Jahjah is geen onbesproken figuur. Hij staat vooral gekend voor zijn bijzonder controversiële uitspraken omtrent joden. Zo noemt hij Palestijnse aanslagplegers op joden in Jeruzalem steevast “verzetshelden”. Onlangs zei hij nog dat “alle Joden in de zee gooien zoals wij dat in de Arabische wereld wilden doen in de jaren veertig, […] niet haalbaar [is]”. Volgens Abou Jahjah moet men Israël militair in de problemen brengen.

Onlangs kwam Abou Jahjah nog op voor rapper Boef, nadat die laatste vrouwen “kechs” (hoeren, nvdr.) had genoemd. Dyab Abou Jahjah kwam op voor Boef – die in een mediastorm terechtkwam – en stelde dat Boef slachtoffer werd van “structureel racisme”. Abou Jahjah riep daarom de “witte meerderheid” op het matje.

23 REACTIES

  1. Ik meen me te herinneren dat deze culturele jihadist de Belgische nationaliteit door huwelijksfraude heeft verkregen. Waarop wacht de overheid om hem onverwijld deze onwettig verkregen nationaliteit weer af te pakken? Als dat bij Belkacem kan, dan moet dat zeker kunnen bij Jahjah, want die laatste is veel gevaarlijker.

      • Olav, In de context zag ik het meer als het verenigen van alle minderheden in een regenboogcoalitie, de natte droom van alle cultureel Marxisten. Maar wie de wereld een beetje kent, weet dat het onmogelijk is om feministen, homo’s, diverse etniën (ook Joden), muslims en wat linkse verdwaalde schapen samen te brengen als revolutionair potentiaal. Maar laat ze maar proberen, de sociaal democraten graven hun eigen graf met hun emigratiepolitiek.

  2. Het postmodernisme vond het cultuurrelativisme uit dat ons moreel moest schoonwassen van het koloniale verleden en WOII. Dit relativisme ontbrak echter in hoge mate aan inhoud, en de voorstanders ervan zijn rationeel niet aanspreekbaar. Hier bovenop komen nu ook nog eens politieke multiculturele strijders. Dit zal zijn gevolgen hebben. De belangrijkste kritiek op het multiculturalisme is dat dit alles leidt tot de onderdrukking – en op termijn vernietiging – van de eigen cultuur.

  3. Ik herinner me nog BANAAN (dat ook nog eens gefinancierd werd door Duchâtelet), een afscheuring van ROSSEM en waarvan TARTE zich heeft afgescheurd. Ook nog HOERA van Jan Decorte (die mis ik echt in onze praatbarak), KAGANOVEMUS …
    De politiek is een oneindige bron van vermaak en hilariteit.

  4. Radicale gelijkheid, daar heb ik nog van gehoord, maar een reductio at noordkoreanismus is een beetje sneu. Ik ken nog iemand die voor radicale gelijkheid was: het zwaard van de Islam, Timoer Lenk, die hakte op grote schaal hoofden af om dat doel te bereiken. Maar elke stem die hij bij Groen weet weg te halen is een gewonnen stem voor zij die de andere leuze van de Franse revolutie verkiezen: vrijheid.

  5. Wie aan politiek wil doen, zou maar één nationaliteit mogen bezitten. “De Belgische” . Zou veel problemen oplossen en individuen zoals Abou buitenspel zetten. Hoort bij de Islamitische Overname van Europa na Massamigratie. Emigreer – Vestig Moskeeën – Vermenigvuldig – Creëer enclaves – Weersta autoriteiten- Voer Sharia in – Neem over

  6. “Abou Jahjah is geen onbesproken figuur”
    Abou Jahjah is een vuile smerige schurftige rat die in belgie NIETS te zoeken heeft , op frauduleuze wijze de belgische nationaliteit heeft verkregen (dankzij de collega-ratten uit de vlaamse en waalse politieke beerputpartijen) en als hij ooit de kans krijgt nog erger tekeer gaat als zijn grote voorbeeld , die afzichtelijke dwerg uit nazi-Duitsland . Bovendien misbruikt hij ook nog “Be.” , toch de officiele internationale afkorting van Belgie of niet soms ? Onvoorstelbaar dat men die smeerlap zowat alles toelaat , misschien in ruil voor het gebruik van zijn twee min of meer beruchte kechs ?