“Doe inspanningen voor jihadisten zoals bij collaborateurs”

18
16634

Men heeft voor [collaborateurs] inspanningen gedaan, en terecht ook: men moet die inspanning doen als samenleving om toch te tonen dat we andere waarden hebben. […] Ik vraag me af, is daar een officiële visie van de regering?” Dat zijn enkele van de opvallende vergelijkingen en vragen van de allochtone en linkse theatermaker Chokri Ben Chikha gisteravond in het VRT-programma De Afspraak. Deze kwamen er nadat premier Charles Michel (MR) en Binnenlandminister Jan Jambon (N-VA) afgelopen weekend duidelijk maakten dat Belgische jihadisten gevangen in Irak niet op België moesten rekenen voor hun vrijlating.

Gevraagd of Ben Chikha vindt dat er met twee maten en gewicht gewerkt wordt, antwoordde de theatermaker: “Dat gevoel heb ik. [Die Syriëstrijders,] dat ging over soms-minderjarigen [en] losers die zich eigenlijk tweederangsburgers voelden. Als zij nu niet op een correcte manier worden behandeld, dan zijn zij niet opnieuw tweederangsburgers, maar dertienderangsburgers”.

Regering wil niet onderhandelen

Afgelopen weekeinde werd het standpunt van de regering duidelijk omtrent de gevangen Belgische IS-strijders in Irak. België zal niet trachten om de islamistische terroristen met de Belgische nationaliteit in Irak over te brengen naar België om te voorkomen dat ze hun (dood)straf ontlopen. Dat lieten Michel en Jambon ondubbelzinnig weten.

Ben Chikha, een linkse theatermaker uit het Gentse met Tunesische wortels, is het hier echter niet mee eens. In een opiniestuk in De Morgen schreef hij een aanklacht tegen dit beleid van de regering en gisterenavond mocht hij dit standpunt toelichten in De Afspraak. “Hoewel onze militaire vliegtuigen nu werkloos aan de grond staan, is de zaak nog niet opgelost. Onze geradicaliseerde Belgen en hun jonge gezinnen zitten daar nog”, zo schreef Ben Chikha in De Morgen.

Collaborateurs en de Repressie

Een ander opvallend argument dat de theatermaker/activist hanteerde is het vergelijken van het Belgische beleid na WOII ten opzichte van collaborateurs met het huidige beleid inzake IS-jihadisten. Ben Chikha vindt dat we – net zoals bij de collaborateurs – inspanningen horen te doen voor Belgische ‘foreign terrorist fighters’ rond de-radicalisering en herintegratie. Dat is opvallend gezien de hardvochtige aard van de Repressie. Van rehabilitatie was toen weinig te merken.

Tijdens de Repressie, dat is een periode van vervolging en bestraffing van echte en vermeende collaborateurs na de wereldoorlogen in België, werden vele Vlamingen hard aangepakt op sociaal, burgerlijk en strafrechtelijk vlak. In gans België werden 170 interneringscentra opgericht waar een kleine 100.000 gedetineerden verbleven. 2.940 van hen kregen de doodstraf en bij 242 veroordeelden werd dit ook effectief uitgevoerd. Anderen kregen jarenlange gevangenisstraffen.

https://twitter.com/___Montasser___/status/942881446074703873

Naast de klassieke strafrechtelijke sancties was er ook een waaier aan andere straffen. Het gaat hierbij om politieke en sociale straffen. Zo werd het stemrecht van echte en vermeende collaborateurs ontnomen, werk in de openbare sector en media werd onmogelijk gemaakt en de toegang tot uitkeringen en sociale woningen werd ontzegd. Deze vervallenverklaring van burgerlijke, politieke en sociale rechten noemde men ‘epuratie’ of zuiveringHiernaast was er ook sprake van sterke stigmatisering. De kinderen van ‘incivieken’ of ‘zwarten’ moesten geregeld leren leven met pesterijen en discriminatie.

Action Zoo Humain

Chokri Ben Chikha komt wel vaker in de schijnwerper rond het bewerken en uitdragen van linkse thema’s. Zijn Gents theatercollectief ‘Action Zoo Humain’ streeft er naar eigen zeggen naar “om machtsstructuren bloot te leggen, interculturele vraagstukken bespreekbaar te maken en het publiek te activeren”.

Ben Chikha tracht hierbij graag mensen te choqueren die vasthouden aan klassieke identiteit of tradities. Zo spotte Ben Chikha in ‘Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen’ (2005) met de Heilige Maagd Maria, die hij afbeeldde met blote borsten. Zijn recentere productie ‘Amnes(t)ie’ (2017) wil “lessen trekken uit de herintegratie van collaborateurs na WOII met oog op de terugkeer van geradicaliseerde IS-strijders”.

18 REACTIES

  1. De vergelijking klopt niet. WOII was een politieke oorlog en het feit dat collaborateurs werden heropgenomen had te maken met hun terechte Vlaamsvoelendheid en en hun al even terechte strijd tegen het communisme. Ze behoorden trouwens ook tot de eigen cultuur. Hier gaat het niet om politiek, maar om een cultuurvijandige groepering. Dat is iets geheel anders.

  2. Na de oorlog werden alle, al dan niet vermeende collaborateurs duchtig gestraft, waarvan een 240 met de kogel. En ze moesten daarvoor nog geen mensen hebben onthoofd of in brand gestoken en hun lijken achter een terreinwagen door de modder of zand hebben gesleept. Vrouwen, die als ze dan al niet waren verkracht werden het haar afgesneden en vernederd tot op het bot. Huizen van collaborateurs werden geplunderd , hun kinderen en familie met de vinger gewezen en konden geen betrekking meer krijgen aan de staat. Is het dat wat Chokhri wil ? Ok dan maar…

    • Naast de repressie die door de overheid werd georganiseerd was er ook de zogenaamde straatrepressie. Hiermee worden de diverse wraakacties van burgers jegens echte en vermeende collaborateurs bedoeld.
      De straatrepressie woedde in twee golven: een eerste golf net na de bevrijding en een tweede golf na de terugkeer van de krijgsgevangenen en politieke gevangenen uit Duitsland. Deze repressiegolven ontstond spontaan of werden vaak oogluikend toegelaten en soms georganiseerd door bepaalde verzetsgroeperingen. Tijdens de straatrepressie werden collaborateurs, op een vaak brutale en straffeloze wijze behandeld: echte en vermeende incivieken of zwarten werden opgesloten zonder vorm van proces in talrijke interneringskampen die vaak door het verzet opgezet waren. In sommige gevallen werden ook onschuldige familieleden van collaborateurs geviseerd. In Antwerpen werden bepaalde collaborateurs opgesloten in de leegstaande kooien van de Zoo van Antwerpen. Een aantal vrouwen waarvan men vermoedde dat ze gecollaboreerd hadden werden kaalgeschoren, vernederd en soms verkracht. Deze praktijken gingen gepaard met plunderingen en vernielingen van de eigendommen van de collaborateurs. Men neemt aan dat circa 100 personen hierbij gedood werden.
      De Rijkswacht en politie kwamen in vele gevallen niet tussen (Wikipedia)

  3. het enige dat men voor collaborateurs gedaan heeft, een deel doodgeschoten en de rest voor het leven geruineerd. en amnesty betekent dat je schuld bekent, omdat je een andere overtuiging had dan die van het belgikske. om het met Hess te zeggen ,, als ik daarboven kom, er spricht mich frei,,.

  4. Het zijn en blijven jihadisten en dienen als dusdanig behandeld te worden. Vergelijkingen gaan hier niet op. De Islam ziet zichzelf als het enige ware monotheïstische geloof en het wil zich wereldwijd vestigen. Zij gebruiken elke denkbare methode om hun doel te bereiken. Aan de
    ene kant zijn er de zachte methodes waarmee geprobeerd wordt om zekere beginselen in christendom en Judaïsme te vervalsen en ze als ondergeschikt aan de Koran, als jongste openbaring van God, voor te stellen. Aan de andere kant gebruiken zij harde methodes van confrontatie en geweld waardoor tegenstanders gedwongen worden om het gezag van Allah te aanvaarden. De Jihad (heilige oorlog) wordt voor dit doel aangewend. De Jihadisten worden hoe langer hoe meer prominent en militant om hun doel, de oogmerken van de Islam in de wereld, te
    bevorderen en af te dwingen

  5. Meneer Chokri Ben Chikha. Ik kan mij niet inbeelden dat het huidige Iraakse regime even gewelddadig zou zijn voor de IS verdachten als het Belgische regime in de periode 1944-1950 voor zijn dissidenten. Uiteraard zouden IS-terroristen anno 2017 ontsnappen aan de doodstraf in België. Vandaar wellicht uw pleidooi om ze terug te halen. De naoorlogse periode in Belgistan is u blijkbaar onvoldoende bekend. Vandaar mijn bescheiden poging tot toelichtingToen de Duitsers in september 1944 terugtrokken kwam weerstanders gewapender de macht overnemen in de dorpen en steden. Ongehinderd door de afwezigheid van alle wettelijke gezag konden ze de jacht openen op collaborateurs en sympathisanten van de Nieuwe Orde. Banale feiten volstonden om potentiële verdachten door het zooitje straatterroristen wederrechtelijk en arbitrair onder bedreiging van wapens van zijn vrijheid beroofd te worden. In talrijke gevallen werden mannen,vrouwen en kinderen mishandeld en vernederd. Summiere executies zonder gerechtelijk bevel werden illegaal uitgevoerd. Meisjes en vrouwen, zelfs zwangere vrouwen werden aangerand en verkracht. Huizen en inboedel van verdachten werden geplunderd en/of vernield. In de gevangenissen werden verdachten in mensonterende omstandigheden opgesloten. De mishandelingen mishandelingen verder gezet. Het feest van de bevrijding ontaarde in een orgie van straat- en sexueel geweld, wraakacties en persoonlijke afrekeningen waren het dagelijkse lot van de slachtoffers. Nadien was het de beurt aan een martelgang voor partijdige en op wraak beluste Belgische militaire bloedrechtbanken. Afschuwelijker dan de Moskousprocessen ten tijde van Stalin. Zelfs mineure feiten konden volstaan om veroordeeld te worden tot de doodstraf. Doodstraffen die vlijtig werden goedgekeurd door de Prins-regent, die bij zijn ontbijt melk met whisky drink (sic). Disproportionele sancties volstonden niet voor de Belgische terreurrechters. Hun politieke slachtoffers moesten ook nog eens gebroodroofd en van hun rechten beroofd worden. Met of zonder gerechtelijke veroordeling. De epuratie genoemd, was een techniek ontwikkeld om politieke tegenstanders te ontmenselijken en burgerlijk te vernietigen als ze aan de doodstraf ontsnapten. “Une justice de roi nègres” verklaarde toen een Belgisch minister. Frans Vander Elst, voormalig partijvoorzitter van de Volksunie, schreef in zijn oeuvre:”De bewogen jaren-Mijn memoires 1920 – 1958″ het volgende op bladzijde 89: “Sta mij toe te zeggen, maar bij ons behoorde geen enkel fatsoenlijk mens tot de Witte Brigade, het was schorremorrie”. Merkwaardig is dat er nergens een spoor viel te bespeuren over de “Rechten van de Mens, nochtans plechtig afgekondigd tijdens de Franse Revolutie op 27 augustus 1789. Voor mij is en blijft België een schurkenstaat zolang het zijn verontschuldigen voor deze misdaden niet heeft aangeboden. Ter info, ik kom niet uit een Vlaams-nationaal nest. Mijn ouders waren brave Belgen.

      • Dat mensen vrijwillig met die onhygiënische en esthetisch weerzinwekkende slierten aan hun schedel in het openbaar durven verschijnen, blijft me verbazen. Ik sprak ooit met een Vlaming die dreadlocks droeg vanwege zijn geloof in de rastafari-cultus. Wat zegt het over de staat van onze cultuur, als jonge Vlamingen hun levensbeschouwelijke behoeften inlossen door een esoterische Jamaicaanse cultus aan te hangen?

  6. “Doe inspanningen voor jihadisten zoals bij collaborateurs” (texto). Ik vrees dat dhr Chokri Ben Chikha appelen met peren vergelijkt. De collaborateurs en sympathisanten waren geen terroristen. De terreuraanslagen die de weerstand pleegde op civiele doelwitten, in casu ongewapende collaborateurs, tijdens en na de oorlog, en de straatterreur tijdens de repressie, kaderen naar mijn opinie eerder bij de huidige ideologische oorlogsvoering van de islamitische staat. Justitie heeft tijdens deze turbulente oorlogsjaren nooit de grens durven trekken tussen banditisme en patriottische terreur. Wel is het zo dat weerstanders kort na de oorlog algemene amnestie verkregen voor alle mogelijke misdaden, inclusief zwaar banditisme gepleegd onder de vlag van het verzet. Politieke moorden en doodslag, met of zonder oogmerk om hun slachtoffers te beroven, hold-ups op gemeentehuizen, entrepôts etc. werden beloond met een algemeen pardon en een medaille voor moed (sic). Weerstanders werden van weersomstuit gehuldigd als helden. Neen, mijn opa maakte geen deel uit van die macabere organisatie.

  7. Zoals de meeste vergelijkingen loopt die vergelijking mank. Veel van de collaborateurs waren politieke collaboraterus, die in de eerst plaats de (misplaatse) politiek van het VNV volgden, in de hoop op een zelfstandig Vlaanderen. Dit is heel wat anders dan het strijden voor het kalifaat van allochtonjen, die de wereld willen veroveren en onderwerpen aan de Sharia (met onderdrukking of moord op de ongelovigen. Een deel van de kolaborateurs is inderdaad effectief gaan vechten, voor Vlaanderen, voor het geloof, tegen het bosjevisme, uit avontuur, en sommige uit nazi overtuiging. Wat ook hun motivatie moge geweest zijn, ze waren niet gericht tegen de Europese cultuur, De bestraffing, die voor de burgers kollaborateurs zeer hard was, was voor de gewapende en geüniformeerde collaborateurs zeer hard, zoals u hieronder kan lezen. Ik weet niet of men door Russen krijgsgevangen Oostfronters heeft uitgewisseld met de Russen, maar dat zou ik graag weten.

  8. Er zijn toch wel een paar kleine verschillen tussen het tuig dat met IS uit gaat moorden en Vlamingen die in de tweede wereldoorlog gecollaboreerd zouden hebben . Ten eerste gaat het in het geval van de Vlamingen over MENSEN en ten tweede waren dat mensen van bij ons , hier geboren en opgegroeid , terwijl dat vreemd iSSlamgespuis voor mij en voor de meeste mensen hier bij ons NOOIT als belgen en minder nog als Vlamingen zullen beschouwd worden , ook niet al krijgen ze van onze politieke ratten nog duizendmaal de “belgische” nationaliteit.