Te midden van het aanstaande diplomatieke conflict met Spanje, raakt het goede nieuws dat de regering van de Na­ti­o­na­le Bank kreeg wat ondergesneeuwd. Niettemin is de grote stijging van het aantal banen goed nieuws voor de regering-Michel die van “jobs, jobs, jobs” haar prioriteit maakte. Zo kwamen er tussen het twee­de kwar­taal van 2016 en de­zelf­de pe­ri­o­de van 2017 73.000 banen bij. Dat schrijft De Tijd.

Sinds het aantreden van de regering-Michel groeide het aantal arbeidsplaatsen met ruim 162.000. Ook tussen het tweede kwartaal van 2016 en de­zelf­de pe­ri­o­de van 2017 was er een flinke stijging. Zo kwamen er maar liefst 73.000 arbeidsplaatsen bij. Deze stijging is de grootste sinds de financiële crisis. Niettemin is er geen sprake van een gelijke verdeling. Zo ontstaat zo’n 90 pro­cent van de extra banen in de dien­sten­sec­tor. Doch, ook de landbouw, de bouw en de industrie kunnen groeicijfers voorleggen. Deze stijging zet zich echter niet door in de financiële sector. Daar daalde het aantal arbeidsplaatsen.

Internationale heropleving of goed regeringsbeleid?

Aan De Tijd laat ar­beid­s­eco­noom van de Uni­ver­si­teit Gent, Stijn Baert, weten dat “de ster­ke stij­ging van de werk­ge­le­gen­heid […] te dan­ken [is] aan twee fac­to­ren”.”België pro­fi­teert van de in­ter­na­ti­o­na­le eco­no­mi­sche her­op­le­ving. Bo­ven­dien be­gin­nen en­ke­le mooie her­vor­min­gen van de ar­beids­markt hun vruch­ten af te wer­pen. De re­ge­ring heeft de las­ten op ar­beid ver­laagd en de ar­beids­markt flexi­be­ler ge­maakt met flexi-jobs en rui­me­re mo­ge­lijk­he­den voor nacht­ar­beid”.

Wat nu net het zwaarste weegt – het beleid van de regering of de internationale economische relance – valt volgens Baert moeilijk te zeggen. Wel wil hij stellen dat “de fe­de­ra­le en de Vlaam­se mi­nis­ter van Werk, Kris Pee­ters (CD&V) en Phi­lip­pe Muy­ters (N-VA), […] min­stens on­der­schei­ding [ver­die­nen]”. Doch, “om vol­le­di­ge werk­ge­le­gen­heid te be­rei­ken, zijn extra in­span­nin­gen nodig”, zegt de arbeidseconoom.

Ons land blijkt wel de traagste groeier in de eurozone. De Belgische economische activiteit nam in het tweede kwartaal met 1,4 procent toe. Alle andere eurolanden doen beter. Ook de jobcreatie gebeurt relatief trager dan bij heel wat eurolanden. KBC-econoom Johan Van Gompel verklaart dat in De Tijd aan de hand van het relatief strakke begrotingsbeleid van premier Charles Michel (MR):  “Andere landen hebben vroeger gesaneerd en voeren nu een beleid dat de groei stimuleert”.

Niet alle bevolkingsgroepen profiteren

Op de goede cijfers van de regering-Michel komt traditioneel kritiek. Zo merken critici op dat sommige nieuwe banen noch voltijds, noch vast zijn. Ook zouden niet alle bevolkingsgroepen in gelijke mate van het herstel van de arbeidsmarkt profiteren. Zo komen volgens ar­moe­de­spe­ci­a­lis­te Bea Can­til­lon (Universiteit Antwerpen) de banen vooral aan de hoger op­ge­lei­den ten goede.

Volgens Baert is de werk­ge­le­gen­heids­graad (het percentage personen met een arbeidsplaats) een betere graadmeter. Ondanks dat ook hier een stijging valt waar te nemen – zo werkt 68,2 pro­cent in plaats van eerder 67,1 procent van de 20- tot 64-ja­ri­gen – loopt België nog steeds achter op het Europese gemiddelde.