Het was minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) die de trein liet vertrekken. Een – al dan niet gedeeltelijke – privatisering van de NMBS mag volgens hem geen taboe zijn. Ondanks dat premier Charles Michel (MR) de discussie probeert af te sluiten, is deze nu toch geopend. 

In het zomerakkoord kwam de regering-Michel overeen om “op een serene” wijze te onderzoeken welke overheidsparticipaties de regering kan afstoten. CD&V-vicepremier Kris Peeters bevestigde dit later in een interview met De Standaard. Ondanks dat hij het belang van “een goede begroting die de goedkeuring van Europa wegdraagt” niet wou miskennen, stelde hij toen dat we “als konijnen naar een lichtbak” naar dat begrotingsevenwicht kijken. In plaats daarvan zouden we – onder meer via privatiseringen – de overheidsschuld moeten terugdringen.

Verdeelde regering

Momenteel onderzoekt de regering van welke overheidsparticipaties zij al dan niet afstand zal nemen. In verband hiermee liet de minister van Financiën weten dat de NMBS – al dan niet gedeeltelijk – privatiseren voor hem geen taboe is. “Laat ons eens kijken waar de NMBS vandaag staat. Wat [zou] bijvoorbeeld de andere of betere rol [van de NMBS] kunnen [zijn] in het mobiliteitsprobleem van ons land, dat toch niet klein is?”, stelt Van Overtveldt.

De premier echter is hier niet voor te vinden. Zo laat zijn woordvoerder weten dat “de regering zich houdt aan het regeerakkoord waarbij de talrijke activiteiten via dochterondernemingen van de NMBS en Infrabel worden getoetst aan de kerntaken en afgebouwd waar nuttig.” Ook François Bellot (MR), minister van Overheidsbedrijven, reageerde in die trant. “Wij gaan geen oefening beginnen over hoeveel procent we op de markt kunnen brengen. Wij concentreren ons op het performanter maken en het moderniseren van de spoorwegmaatschappij, zoals Europa wenst”, aldus woordvoerder Jasper Pillen.

Open Vld-vicepremier Alexander De Croo ziet een privatisering dan weer wel zitten. Volgens hem zou een privépartner de NMBS efficiënter maken.

NMBS-topvrouw ligt dwars

NMBS-topvrouw Sophie Dutordoir reageerde niet al te positief op het voorstel van Van Overtveldt. “Als NMBS’er zou ik willen vragen om op dit ogenblik zeer zorgzaam om te gaan met het lanceren van privatiseringsideeën. Samen met de 19.000 medewerkers vind ik dat we eerst en vooral werk moeten maken van een betere communicatie met onze klanten, performanter werken, modernisering, punctualiteit, cultuurverandering en een goed HR-beleid. First things first”, stelt zij in een reactie op Twitter.

Ook de vakbonden lusten Van Overtveldt zijn voorstel niet. Zo vreest Luc Piens, van de christelijke spoorvakbond dat de dienstverlening achteruitgaat en het niet haalbaar is vanwege de grote schuldenlast. “Bovendien [zijn er] engagementen voor grote investeringen zoals de aankoop van 445 rijtuigen voor de prijs van 1,3 miljard euro”, laat hij aan De Morgen weten. De vakbondsman vraagt de regering een constructieve langetermijnvisie te ontwikkelen. “Met ‘kortetermijnministers’ wordt dat moeilijk”, is hij van mening.  

Ook bij de socialistische spoorvakbond ACOD is er weinig enthousiasme voor de minister van Financiën zijn plannen. “In heel Europa komt men terug op het privatiseren van het spoor, en in België volgt men de omgekeerde trend”, reageert Ludo Sempels van de socialistische spoorvakbond.

4 REACTIES

  1. Het is hopeloos. Vlaanderen en Wallonië zijn twee verschillende economieën, en hebben een totaal verschillende kijk op welvaartscreatie. De ene wil een liberale economie, de andere een socialistische. Zolang het federale niveau blijft bestaan, zal het het tweede blijven. Aan de kiezer om te beslissen.

    • Als er twee verschillende economieën zouden bestaan dan worden die wel gekaderd binnen een Belgische wetgeving. Die wetgeving kwam mede tot stand dank zijn de steun van de Vlamingen. Het zijn Vlaamse partijen die via zes staatshervormingen de deelstaten autonomie hebben verleend. Het recht aan eenieder om binnen een bepaald kader zelf zijn economische prioriteiten te leggen. De VU heeft daaraan ook meegewerkt. Het Vlaams parlement heeft nog geen resolutie neergelegd om te eisen dat er een einde wordt gemaakt aan de economische autonomie van de deelstaten. In Antwerpen knorren op het solidariteitsbeginsel en in Le Soir orakelen dat het beginsel evident is en niet ter discussie staat getuigt van hypocrisie en schept alleen maar verwarring. Wallonië is niet het buitenland en omgekeerd Vlaanderen ook niet. Niemand weerhoudt N-VA om die solidariteit in vraag te stellen, maar dat ze dan consequent handelt en uit de federale regering stapt. Zo niet blijft loyauteit aan de orde. Vouloir le beurre et l’argent du beurre is deloyaal en onfair. Anderzijds vereist Bruxelles enorme financiële injecties van de federale overheid (zie zesde staatshervorming) om zijn instellingen te laten functioneren. Waarom worden dan alleen de transferten naar Wallonië opgerakeld? Tot slot: de geldtransferten zijn legaal en maken deel uit van een federaal compromis.

      • België is intrinsiek een dubbelsociologie. Er is niet alleen een verschil in taal
        & cultuur; er is ook een totaal verschil in economische visie. De oorsprong daarvan ligt in de geschiedenis. Vlaanderen heeft historisch een katholieke cultuur die plicht voorop stelt. Wallonië ontwikkelde al op het einde van de 18e eeuw een arbeidscultuur en evolueerde naar socialisme. Het ene denken stelt het individu verantwoordelijk, het andere het systeem. Een enorm verschil. Op zich zou dat nog kunnen binnen eenzelfde democratische ruimte, maar de democratieën zijn gescheiden. Men kan in Vlaanderen niet stemmen op een Waalse/Brusselse politicus, en omgekeerd ook niet. Dit oplossen door terug te keren naar de unitaire staat is eveneens onmogelijk. Vlaanderen telt immers 60% van de bevolking en bezit 83% van de economie. Het zou zowel Brussel als Wallonië totaal domineren. Dit zouden zij nooit nemen.

Comments are closed.