Woensdag 26 juli 2017, premier Charles Michel (MR) stelt met een zichtbaar gelukkige CD&V-vicepremier het zomerakkoord voor. Naar de oorzaak van Kris Peeters zijn blijdschap is het niet ver zoeken: CD&V haalt veel binnen. Het ACV, de christelijke vakbond, denkt daar kennelijk anders over en laat het niet na om kritiek te leveren op de partij. Volgens De Tijd heeft de partij het daar stilaan mee gehad.

In het zomerakkoord van de regering-Michel zit voor ieder wat wils. De hervorming van de vennootschapsbelasting voor N-VA, liberaliseringen in de arbeidsmarkt voor Open Vld en – in de vorm van een effectentaks en een oplossing voor Arco – twee CD&V-trofeeën. In tegenstelling tot wat werd verwacht, is het christelijke middenveld hier niet tevreden mee. Sterker nog, Peter Wouters, de nieuwe voorzitter van Beweging.net, schreef dat de “verblauwing van onze maatschappij” moet stoppen. Ook ACV-voorzitter Marc Leemans deed zijn duit in het zakje door de hervormingen als “aartslelijke maatregelen” te omschrijven.

Kritiek ondanks effectentaks

De niet aflatende stroom van striemende kritiek vanuit het christelijke middenveld zorgt ervoor dat hun verzuchtingen bij CD&V langzamerhand op een koude steen vallen. Volgens De Tijd zijn zelf CD&V’ers met een ACW-stempel de kritiek beu. Zo laat een parlementslid aan de krant weten dat “het ACV […] populistischer [is] geworden dan populistisch links”. Een partijtopper stelt dan weer dat “vroeger […] de leiders voorop [liepen]. Vandaag loopt de vakbond de luidste stemmen uit de achterban achterna”.

Vooral de kritiek op de effectentaks raakt bij de partij een gevoelige snaar. “We hadden zelf een meerwaardebelasting – een belasting op de winst uit vermogens – op tafel gelegd. Maar we hebben een echte vermogensbelasting gekregen. Ons voorstel bracht slechts 80 miljoen euro op, de belasting op effectenportefeuille moet 250 miljoen euro opleveren. Hoe kan het ACV daar niet blij mee zijn?”, reageert een partijkopstuk. Ook aan de linkerkant van de partij valt een soortgelijk geluid te horen. “Regeringen met rood en groen erbij hebben nooit zoveel binnengehaald op de grote vermogens als wij. Bovendien is het slot van de deur. Nu de taks er is, is het veel gemakkelijker om hem te verhogen of de vrijstelling te verlagen.”

Kritiek ondanks Arco-oplossing

Een andere ‘overwinning’ van CD&V was het binnenhalen van een oplossing voor de Arco-coöperanten. Deze verloren hun geld nadat Arco – het beleggingsvehikel van het ACW – samen met Dexia kopje onder ging. Ondanks dat niemand de ACW-top een overschot aan financiële prudentie kan verwijten, krijgen deze van de regering een zeer voordelige oplossing. Zo krijgen de coöperanten een deel van hun kapitaal terug via een nog op te richten fonds van 600 miljoen euro. In tegenstelling tot wat N-VA aanvankelijk eiste, zal de factuur voor het fonds voor het overgrote deel door de privatisering van Belfius worden betaalt. Bijgevolg komt beweging.net er vanaf met een factuur van een luttele dertig miljoen euro.

Aan De Tijd laat een CD&V-parlementslid weten dat het “onbegrijpelijk” is dat “de beweging noch het ACV […] daar […] geen woord over [rept]”. “Spreekt de vakbond wel voor alle mensen? Ik betwijfel het. Ik zie dat heel wat jongeren afhaken”, stelt dan weer een partijtopper.  “Het ACV was de vakbond van het compromis. Vandaag is er amper nog verschil met het militante, socialistische ABVV”, klinkt het in CD&V-kringen.

Op naar Groen?

De relatie tussen de christendemocraten en het christelijke middenveld lijkt stroever en stroever te verlopen. CD&V, dat zich in het ‘moedige midden’ probeert te handhaven, raakt langzamerhand meer en meer in conflict met de naar links opschuivende vakbeweging. Ook begint het ACV almaar dichter en dichter bij Groen aan te leunen.

1 REACTIE

  1. Het acv moet nu maar eens een politieke partij oprichten en dan eens zien hoeveel aanhang ze wel hebben ? Die moed zullen ze zeker niet hebben wegens de angst voor een totaal gezichtsverlies ?

    • Zo is het, dat ze dan in hun achterkamertjes zelf hun eigen politiek ontwikkelen, in plaats van een vroeger grote partij te gijzelen om hun corporatistische belangen erdoor te drukken. We zijn Poupehan nog niet vergeten, alwaar ze een muntontwaarding bekokstoofden ; alle maal ACW / ACV’ ers ; Martens, premier voor het ACV, De Tremmerie voor Bacob, Verplaetse, ook een die door het ACV werd gekatapulteerd als baas van de NBB, en Jef Houthuys, de vakbondssecretaris. Een bijkomend detailke ; Van Yperseele, de vertrouwensman van Boudewijn was ook op de hoogte van de devaluatie . Er zijn er dus meer die voorkennis hadden van het scenario en er veel, zeer veel geld konden mee verdienen. Noch het hof, noch de vakbonden zijn verplicht via bv een jaarrekening hun inkomsten bekend te maken. Ik kan natuurlijk niets bewijzen, maar de gedachten zijn vrij. Toch eigenaardig dat de vakbonden zo hard vasthouden aan de geheimhouding betreffende hun financiën. Of misschien is het helemaal niet eigenaardig.