[LONGREAD] Is het verhaal rond Trump jr. een scheet in een fles?

1
790

Eerder deze week werd bekend dat Donald Trump Jr. vorig jaar in volle verkiezingsstrijd een ontmoeting had met een Russische advocate, Natalia Veselnitskaya. Deze had Trump Jr. schadelijke informatie over Donald Trumps tegenstander Hillary Clinton (Dem.) beloofd. “Eindelijk een ‘smoking gun’!”, roepen de linkse tegenstanders van Trump. De realiteit is echter zoals eerder een stuk genuanceerder.

Gisteren haalde Trump jr. de lont uit het kruitvat door de e-mailconversatie die hij rond die ontmoeting had openbaar te maken. De zoon van de Amerikaanse president verklaarde tevens bereid te zijn onder eed te willen getuigen. Hieruit blijkt volgens conservatieven in de VS vooral de welwillendheid van Trump Jr. om naar iedereen te willen luisteren, ook naar mensen naar wie hij beter niet zou luisteren. Maar van collusie, coöperatie of coördinatie lijkt in elk geval weinig of geen sprake te zijn.

De oorzaak was… Clinton

Ironisch genoeg was het net de samenwerking van de Democratische Partij (DNC) met de ambassade van Oekraïne die aan de basis van dit alles ligt. Medewerkers van de DNC waren op zoek naar modder om te kunnen gooien naar Trump en werkten hiervoor samen met de Oekraïense ambassade. Zo verspreidde de ambassade documenten die een medewerker van Trump beschuldigden van corruptie. Iets waar ze zich van terug trokken na de Amerikaanse verkiezingen. Ook hielpen ze zoeken naar beschadigende informatie rond Trump en zijn medewerkers.

Die samenwerking tussen de DNC en Oekraïne zorgden er onder meer voor dat Paul Manafort uit de campagne van Trump moest stappen wegens zijn banden met Rusland. Het legde ook de mee de basis voor de verhalen die rond Trump en Rusland verteld worden, beter gekend onder de noemer ‘Russiagate’. Een gegeven waar het Witte Huis gisteren dan ook de nadruk op legde.

In die context kreeg Trump jr. dus een uitnodiging om te luisteren naar een Russische advocate, Natalia Veselnitskaya, die beschadigende informatie zou hebben gehad over de Clinton-campagne (die geplaagd werd door een eigen reeks aan schandalen).

Vreemde tussenpersoon

De ontmoeting werd geregeld door Rob Goldstone, een Britse journalist/muziekmanager die vooral opvalt door zijn excentrieke foto’s op Instagram en Facebook.

Recent is Goldstone voornamelijk bezig met het publiceren van muziek, onder meer van Russische artiesten. De man had altijd een goeie relatie met Trump. Die laatste verscheen zelfs in een videoclip van een muzikant die bij Goldstein zit.

Het lijkt dan ook niet erg waarschijnlijk dat de weinig discrete excentriekeling het meesterbrein zou zijn achter de vermeende geheime samenwerking tussen Rusland en het team rond Trump. Er was vooral grootspraak vanuit de kant van Goldstein.

Transparant

Hoewel The New York Times in een stuk eerst beweert dat de ontmoeting niet gerapporteerd werd (“unreported”) vervolgt ze zelf verder: “omdat Donald Trump jr. niet in de regering zit en geen machtiging heeft tot bepaalde zaken, is het niet vereist dat Trump jr. zijn contacten meegeeft.” Dat schept een toon waar vragen over te stellen zijn.

Bovendien werd de ontmoeting wel degelijk doorgegeven op de federale formulieren door Jared Kushner – de schoonzoon van Trump en speciale raadgever – en Manafort. Samen met de transparantie van de mails staat volgens rechtse observatoren in contrast met de manier waarop Hillary Clinton omging met haar e-mails. Zij vernietigde immers 33.000 e-mails en liet enkele smartphones met een hamer kapotslaan om haar sporen te wissen.

Ontmoeting zonder inhoud

Het gesprek met de vrouw zelf bleek vooral een scheet in een fles te zijn. Haar grootspraak zou vooral een manier geweest zijn om bij Trump jr. te raken, maar eens ze bij hem zat, was het vooral een betoog over de problemen rond kinderadoptie tussen Amerika en Rusland. Het duurde een dik kwartier en wekte vooral de verveling op bij Trump Jr. en zijn gezelschap. Het verhaal rond collusie zakt zo helemaal in elkaar en blijkt een complot te zijn zonder misdaad.

De informatie die uit de ontmoeting verwacht werd draaide dus niet rond gehackte e-mails of illegaal bekomen documenten, maar draaide ironisch genoeg rond het mogelijk gedrag van Clinton als minister van Buitenlandse Zaken. Trump Juniors claim dat hij verwachtte dat het daarover zou gaan lijkt dan plausibel, zeker gezien het verhaal van de beruchte ‘uranium deal‘ dat toen (opnieuw) de ronde deed. Veel fact-checkers en Democraten ontkenden dat schandaal, maar Wikileaks toonde aan dat er wel degelijk meer aan de hand was. Na de aanval vanuit Oekraïne leek dit voor zoon Trump een mogelijk antwoord.

Bij die deal kreeg Bill Clinton 500.000 dollar voor een speech in Moskou van een investeringsbank nadat Hillary ervoor gezorgd had dat uranium verkocht kon worden aan een Russische groep. De ngo ‘The Clinton Foundation’ heeft toen van de voorzitter van Uranium One – het bedrijf dat de uranium kocht – 2,35 miljoen dollar ontvangen.

Ook John Podesta, op dat moment campagneleider van Hillary Clinton, zat in de raad van bestuur van een bedrijf dat 35 miljoen dollar kreeg van de Russische overheid, samen met Anatoli Tsjoebajs en Ruben Vardanyan. Tsjoebajs is een Russisch politicus en vroegere directeur van het staatsenergiebedrijf EES Rossii. Hij was verantwoordelijk voor de zeer slecht afgelopen privatisering van het bedrijf en werd lang genoemd als kandidaat voor de titel van ‘meest gehate man van Rusland’. Vardanyan is dan weer een oligarch met tentakels in het Amerikaanse en Russisch bedrijfsleven.

De omstandigheden van het contact moeten dus gezien worden in de vuile strijd die toen gestreden werd tussen Donald Trump en Hillary Clinton. Dat dit verraad of misdadig zou zijn is volgens veel commentatoren vooral te zien als politieke retoriek van politieke tegenstanders uit de Democratische partij en delen van de pers.

Geen geheim

Het was ook helemaal geen geheim dat Russisch president Vladimir Poetin positief stond ten aanzien van een mogelijk presidentschap van Trump. Niet in het minst omdat Trump altijd gepleit heeft voor een minder vijandige aanpak ten aanzien van Rusland en aangaf samen te willen strijden tegen IS als vijand nummer één van het Westen.

Hillary Clinton kreeg ook steun van buitenlandse staatshoofden, zelfs in de vorm van geld – zij het indirect. Onder meer Saudi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Qatar, Koeweit, Oman, Brunei en Algerije doneerden miljoenen aan The Clinton Foundation. Ook veel Westerse leiders prezen haar in het publiek. Nochtans werd dit toen niet als ongepaste steun ervaren.

Verraad?

Het vermeende verraad dat de Democraten zien in de aanloop tot de ontmoeting is ook erg verregaand. Indien het delen van informatie op die manier bestraft zou worden, dan zou heel wat politieke retoriek en opzoekwerk van de pers verboden en verraderlijk zijn. Vrijheid van meningsuiting, persvrijheid, vrijheid van verenigen en van vergaderen zou zo vaak onder vuur komen te liggen. Elke buitenlandse bron van informatie zou immers verdacht zijn. Feiten aangebracht door een buitenlandse academicus of een ngo aan een Amerikaan in een politieke strijd zouden op die manier als een federale misdaad bestempeld moeten worden.

Nochtans zijn er enkele bekende organisaties in de Amerikaanse politiek met sterke buitenlandse inmenging, denk maar aan de invloed van de pro-Israëlische organisatie AIPAC. Omgekeerd heeft de Amerikaanse overheid zich schijnbaar ook geëngageerd om de premier van Israël de verkiezingen te doen verliezen.

Net zoals veel omstreden zaken rond Trump lijkt het erop dat dit nogal een onhandig manoeuvre vanwege de Trumps is geweest, maar wettelijk wel perfect in orde. De bereidheid in het kamp van Trump om contacten te leggen met minder dan respectabele mensen is politiek heel ongelukkig, maar meer ook niet.

  • De Block Paul

    Antwoord op de titel van dit artikel: “Uiteraard is dit een scheet in fles”. Men weet niet in welke bochten men zich moet wringen om Trump te beschadigen. Terwijl de man dit uitstekend zelf doet. Linkse media, ze zullen het nooit leren, hoe meer geblaat hoe minder wol. Ze zouden nochtans zelf beter moeten weten.