De ‘eerste burger van het land’ zal in de toekomst geen eurocent extra meer mogen bijverdienen. Daartoe besloot de werkgroep Politieke Vernieuwing. Eerder liet Kamervoorzitter Siegfried Bracke (N-VA) nog weten daar geen voorstander van te zijn. Ook de werkgroep zelf, was hier in het verleden onduidelijk over.

In het verleden stelde Bracke nog dat “we […] de tijd [moeten] nemen om na te den­ken over de vraag voor een de­cu­mul. Is dat wel wijs?”. De Kamervoorzitter maakte toen de vergelijking met dokters en advocaten die ook politiek actief zijn. Volgens hem zouden deze hun beroep verder mogen blijven uitoefenen. Als voorbeeld gaf de eerste burger van het land Bart Somers (Open Vld). De liberaal is namelijk én burgemeester van Mechelen én fractieleider in het Vlaams Parlement. Volgens Bracke is hij – ondanks de cumul – “een uit­ste­kend par­le­ments­lid en een uit­ste­ken­de bur­ge­mees­ter”.

Geen (financieel) gehoor

Bij de werkgroep Politieke vernieuwing vond de Kamervoorzitter klaarblijkelijk geen luisterend oor. Volgens de huidige teksten van de werkgroep is “het ambt van kamervoorzitter onverenigbaar is met enig ander betaald publiek of privaat mandaat”. In eerdere teksten bestond hierover nog enige onduidelijkheid. Zo werd er toen voorgesteld om in de deontologische code te schrijven dat “de kamervoorzitter in de uitoefening van zijn ambt uiterst voorzichtig moet zijn in de uitoefening van nevenactiviteiten”. Helemaal gesloten voor nevenfuncties was de deur dus nog niet.

Dit is nu – door het ongenoegen van oppositiepartijen Groen en sp.a – niet meer het geval. Voorzitter van de werkgroep Politieke Vernieuwing, Brecht Vermeulen (N-VA), stelt dat “het klopt dat de eerste teksten nog onduidelijkheid lieten, maar dit was al enige tijd de bedoeling hoor”. Bijklussen als Kamervoorzitter is dus met andere woorden nog mogelijk. Al mogen deze functies én niet vergoed worden én de onafhankelijkheid van de voorzitter niet aantasten. Voor een zitje in de gemeenteraad of OCMW-raad maakte de Werkgroep Politieke vernieuwing wel een uitzondering. Eerder kwam de werkgroep al tot het besluit om de Kamervoorzitter zijn loon te matigen tot 245.000€ euro per jaar.

Onder druk van de oppositie?

Het reglementeren van het loon van de Kamervoorzitter is een van de weinig noemenswaardige doorbraken van de werkgroep Politieke Vernieuwing. De andere realisaties maken van de werkgroep maar een mager beestje, zeker gelet op de oorspronkelijke doelstellingen van de werkgroep.

Andere voorstellen – zoals onder andere het terugschroeven van de partijfinanciering – bleven een dode letter. Naar een oorzaak hiervan hoeft men niet al te ver te zoeken. In tegenstelling tot de andere thema’s, is de politieke druk veel groter wanneer het over de figuur van de Kamervoorzitter gaat. Zo bespeelt de oppositie zeer vakkundig de Bracke-kaart. Bij andere, veel heikelere thema’s, zoals onder andere het terugschroeven van de partijfinanciering of de afschaffing van de lijststem, is deze druk niet aanwezig.

  • Jan Hammerbacher

    Bracke op financieel dieet? Hij kan zich, naar analogie met zijn partijvoorzitter, misschien een financiële maagband laten steken.

  • De Block Paul

    Wat ik zie, is dat men weer het kind met het badwater aan het weggooien is. De politieke maagdelijkheid en steekvlampolitiek. Uiteraard kan een politieker een meerwaarde geven aan een bedrijf of intercommunale. Kom nu. Niet iedere politieker is een nitwit. Mij stoort het niet dat een politieker hetzelfde loon krijgt als zijn privécollega’s in de raden van bestuur, op voorwaarde dat hij een toegevoegde waarde (expertise) heeft in het bedrijf, zijn politiek mandaat niet misbruikt, en dit correct en ten volle uitoefent. De populist van Groen, Calvo, beleeft blijkbaar zijn hoogdagen. Nog nooit heb ik zoveel populisme gezien als bij Calvo, geen journalist die hier de vinger op legt. Er zijn bij Groen ernstiger mensen dan Calvo. Calvo die steeds opgevoerd wordt als de ster aan het firmament, is een Groene Filip de Winter. Dat had Zuhal Demir goed gezien.