De afgelopen maanden besprak dr. Sid Lukkassen ‘de decadentie van ons tijdsgewricht’. Dit thema borduurt verder op de inzichten die hij ontvouwde in ‘De Europese Spagaat’ (Aspekt 2017): een geopolitieke verhandeling over de toekomst van Europa. Dit laatste deel trekt de conclusies omtrent de lange termijn effecten van de Nederlandse verkiezingsuitslag.

Bij de verkiezingen in maart 2017 hield in Nederland de PvdA nog slechts negen zetels over. Deze partij verkocht haar ziel en heeft daarmee ook haar esthetiek verkwanseld: de visie op hoe een toekomstgericht Nederland er uit zou moeten zien. Daarvoor is een esthetiek van totale desolatie in de plaats gekomen: van een afgrondelijke leegheid. Zoals een zwerver die is geschampt door een voortrazende trein, zo sjokt de PvdA nog even voort en zet nog enkele verdwaasde passen voordat zij definitief ineen zakt. Het rijk van de geest is hier niet vooruitstrevend meer, maar is een uitzichtloze atmosfeer van uitgebrande spooksteden die voortrollen tot voorbij de horizon. Dit is de desolatie van een geest die over het randje van de eigen afgrond kijkt: een ziel waarin het laatste restje wellevendheid op mechanische wijze is uitgevlakt.

Men kan tegenwerpen dat de PvdA nog altijd groter is dan neem nu het recent ontstane Forum voor Democratie – maar bij die laatsten is de wellevendheid juist groter. Ook Denk heeft als partij een levenskracht die groter is dan de sociaaldemocratie, gebaseerd op vier fundamenten: de islam als cultuurpolitiek aangevuld met het uitmelken van het slavernijverleden, gevoelens van achtergesteldheid en complottheorieën over media.

Mediaberichtgeving over aanslagen en maatschappelijke onrust

Wat de media betreft is een artikel in Gazet van Antwerpen veelzeggend: “Had man (39) die over Meir scheurde terroristische motieven? Sinds twee jaar is hij op de dool”. Mohamed R. werd aangehouden toen hij over een winkelstraat scheurde in een auto volgeladen met wapentuig. Ook vond in maart 2017 vond een aanslag in Londen plaats; we kunnen wel aanslagen blijven opsommen (Parijs, Zaventem, Brussel, Nice, Berlijn). Maar wat schiet het op? Het publieke geheugen wordt steeds korter en de mainstreammedia steeds beter in het afleiden van de aandacht van de onderliggende – jihadistische – motieven. Op TPO verscheen een analyse die de vinger op de zere plek legt en alle overmoedige hoop de grond in boort:

“Om publicist Sid Lukkassen te parafaseren: er zou een nieuwe zuil moeten komen. Eentje waarin journalistieke en opiniefora als ThePostOnline, Café Weltschmerz en andere nieuw-realistische internetpublicaties en -uitzendingen de krachten kunnen bundelen. Alternatieve nieuwsbronnen en opiniewebstekken kunnen niet bestaan zonder donaties: de talloze kleinere blogs en eenmans-YouTube-kanalen (zoals dat van Stefan Molyneux in Canada) zijn no budget geproduceerde margeverschijnselen, hoe informatief en interessant ook. Er is dringend behoefte aan een serieuze, verenigende infrastructuur van op feiten gebaseerde nieuwsvoorziening en onderzoeksjournalistiek. Vooralsnog is dit wensdenken. Want wie als entrepreneur openlijk een ‘rechts’ initiatief steunt, moet rekening houden met consequenties.”

Veelzeggend hierbij is een citaat van Nassim Nicholas Taleb. Hij legde uit in een stuk met de veelzeggende titel ‘The Facts are True, the News is Fake’ hoe hij voortdurend wordt geframed als ‘klimaatontkenner’ en erger. Dit is op basis van één losse uitspraak die hij deed, niet eens de hoofdzaak van wat hij beargumenteerde. “Het is onmogelijk voor wie dan ook om een perfect rationeel betoog te verwoorden zonder een stukje tekst te gebruiken dat buiten de context kan worden weergegeven om absurd te lijken. Het erge is dat juist journalisten actief jagen op deze stukjes.”

Minstens zo treurig is een openbaring door de conservatieve journalist Bart Schut. Hij zag met eigen ogen hoe Turkse demonstranten de politie aanvielen, in plaats van andersom. Schut omschreef het tafereel als islamitisch nationaal-populisme waarbij luidkeels “Allahu akbar” werd geroepen – ook door jonge meisjes zónder hoofddoek. Vervolgens berichtte de NOS iets totaal anders. Toen Schut daarover twitterde werd hij door de hovelingen van de mainstreammedia ontvolgd. Zijn verklaring is dat de NOS nu eenmaal de missie heeft om “verbindende televisie te maken”. Precies zoals bewezen in de eerdere delen, is objectiviteit ondergeschikt gemaakt aan het managen van sociale indrukken om de heersende kosmopolitische ideologie aan de macht te houden.

Conclusie: Nieuwe Zuil

Zo komen wij tot de slotsom dat de decadentie in Nederland en Vlaanderen grondig tot de cultuur van de bovenklasse is doorgedrongen. Zowel qua media als politiek. De enige oplossing lijkt te bestaan in een Nieuwe Zuil. En zelfs deze Nieuwe Zuil zal de naderende chaos in West-Europa niet voorkomen: wel kan zij dienen als schuilkelder of isolatieruimte.

  • Sandor Oder

    Herinnert me aan Augustinus’ Belijdenissen, “sic amatur veritas…”

    “De waarheid is zo geliefd, dat zij die iets anders liefhebben, wensen dat dit de waarheid is. Omdat ze niet willen dat hun ongelijk wordt bewezen, kunnen ze niet overtuigd worden om hun ongelijk te aanvaarden. Dus haten ze de waarheid in het belang van datgene dat ze liefhebben in plaats van de waarheid.”

    Ik vermoed dat journalisten de inclinatie hebben om de waarheid ondergeschikt te maken aan hun ideologische voorkeuren omdat hun keuze om journalist te worden gestuurd werd door het initiële verlangen om de samenleving (of zelfs de wereld!) te veranderen — niet om de werkelijkheid weer te geven.

  • rogier

    ook hier weer het bewijs, voor het verval komt de waanzin.

  • niets blijft duren

    Onze media doen aan opiniejournalistiek. Er wordt de klok rond hersenloze propaganda ingelepeld. Nuchtere feiten hebben we sinds de jaren ’70 niet meer gelezen.

  • Lisa M

    wat een victimisme!