Sinds kort kent ook Wallonië zijn eigen nationalistische beweging. Zo stemden de leden van de burgerbeweging ‘La Wallonie insoumise’ ervoor om een politieke beweging te worden. De door Jean-Luc Mélenchon geïnspireerde beweging wil een soeverein en gelaïciseerd Wallonië.  

Als het regent in Parijs, dan druppelt het in Wallonië. De oprichting van ‘La Wallonië insoumise’ is hier opnieuw een voorbeeld van. Zo verklaart de beweging geïnspireerd te zijn door ‘La France insoumise’ van voormalig presidentskandidaat Jean-Luc Mélenchon. Ook buitenlandse media spreken over “le Mélenchon belge” wanneer zij het over Francis Biesmans – de leider van de beweging – hebben.

C'est fait: la Wallonie insoumise s'est constituée ce 25 juin en mouvement politiquehttps://www.rtbf.be/auvio/detail_jt-19h30?id=2228123

Publiée par Wallonie insoumise page sur dimanche 25 juin 2017

Breken met de besparingen

De politieke beweging neemt een groot deel van Mélenchon zijn standpunten over. Zo wil ook ‘La Wallonie insoumise’ af van de austeriteitspolitiek en de bijhorende besparingen. Een ander gemeenschappelijk standpunt is het belang dat beide partijen hechten aan de ecologische urgentie.

La Wallonie insoumise: “Walen moeten alleen hun eigen lot kunnen bepalen”

Een ander kenmerk van de politieke beweging is dat zij pleitbezorgers zijn van een soeverein Wallonië. Volgens de beweging is er namelijk nood aan een nieuwe staatshervorming die Wallonië moet toelaten om alle bevoegdheden uit te oefenen. Aan Le Vif laat ‘La Wallonie insoumise’ weten dat “het geheel van de beslissingsmacht in de handen van de Walen moet komen zodat zij de enige meester van hun lot zijn.

Deelname aan volgende verkiezingen

De beweging is een uitgesproken voorstander van de laïcité (een sterke scheiding tussen kerk en staat) en wil ‘radicale’ democratie invoeren. Om dit alles te bereiken wil ‘La Wallonie insoumise’ deelnemen aan de komende lokale verkiezingen. Hiervoor heeft de partij al de nodige provinciale afdelingen opgericht. Naast de evidente steun van hun Franse geestesgenoten, steunt ook Dyab Abou Jahjah de extreemlinkse beweging in hun eisen naar meer autonomie.

En Wallonie, des citoyens réclament plus d’autonomie. Nous aussi, #Bruxellois, exigeons des compétences élargies pour…

Publiée par Dyab Abou Jahjah sur lundi 26 juin 2017

2 REACTIES

  1. Wie voorstander is van een democratische bestuursvorm, beseft dat één van de voorwaarden die een democratie mogelijk maakt het bestaan is van een koppeling tussen het ‘demos’ (de gemeenschap) en het ‘kratos’ (de politieke bestuurders), anders gezegd, dat er congruentie moet zijn tussen natie en staat. In die optiek steun ik het streven naar Waalse onafhankelijkheid – een gemeenschap die niet door een meerderheid vertegenwoordigd wordt in de huidige Belgische federale regering.

    Anderzijds is het politieke programma waarop deze onafhankelijkheidspartij zich beroept, economisch suïcidaal en gebaseerd op tendentieuze onzin. Er is helemaal geen ‘besparingsbeleid’; er zijn namelijk geen besparingen: de Belgische staatsschuld stijgt; er wordt enkel ‘bespaard’ op voorziene uitgaven, zodat de schuld – intussen opgelopen tot € 430 miljard – slechts minder snel toeneemt dan oorspronkelijk voorzien. Het pseudo-Keynesiaanse economische idee dat een schuldenberg verlicht kan worden door meer leningen aan de gaan, is nefast voor het vrijwaren van de welvaart van toekomstige generaties.

    Tenslotte – en hier wordt in het bovenstaande artikel geen informatie over gegeven – vraag ik me af wat het standpunt van mijn Waalse vrienden is met betrekking tot de Europese Unie. Iedere onafhankelijkheidsbeweging die filosofisch consequent is, moet er ook naar streven om de politieke macht die de afgelopen decennia werd overgedragen aan de supranationale instellingen van de EU te repatriëren. Als dit niet het geval is, streeft men niet naar onafhankelijkheid, maar naar een bestaan als provincie of satellietstaat van een EU-wereldrijk. In dat geval zou Wallonië spoedig degenereren tot een soort Grieks probleemgewest, dat zal moeten gehoorzamen aan de edicten van de Europese Commissie, het IMF en de ECB.

    Veel succes.

    • Socialisme verdeelt welvaart, maar creëert geen welvaart. Mensen moeten kunnen excelleren. Hierdoor trekken ze niet enkel zichzelf omhoog, ze trekken ook hun gemeenschap mee. Wallonië denkt hier echter anders over. Naast de taal- en cultuurkloof, is dit de politieke kloof die door België loopt. Hoog tijd om ieder zijn systeem te gunnen.