In vier delen bespreekt dr. Sid Lukkassen ‘de decadentie van ons tijdsgewricht’, voortbordurend op ‘De Europese Spagaat’ (Aspekt 2017). Naast de decadente emanaties van de Nederlandse verkiezingsuitslag komt de decadentie in media en sociale omgangsvormen aan de orde. Ditmaal beginnend met een citaat van Spaans filosoof Ortega y Gasset uit ‘De opstand der horden’:

José Ortega y Gasset

“Een post-liberale fase zal pas aanbreken als China zich heropricht als (economische) wereldmacht en daarmee de Westerse hegemonie direct op de helling zet. Ook zal dit gebeuren zodra een schokgolf vanuit de dode massa van de Islam over de wereld gaat, waarop die dode massa opnieuw herleeft.” (vertaling Brouwer 1933, p. 22).

Het verdelen van productiekapitaal, en of dat nu op liberale dan wel op socialistische wijze moet, is vandaag niet meer hét bepalende politieke vraagstuk. Die strijd is in een synthese uitgemond die er op neerkomt dat de Westerse democratie het corporatisme heeft omhelsd. Multinationals hebben gezegevierd en tegen deze technocratische achtergrond kan politiek staatsburgerschap steeds minder een verschil maken. Deze situatie maakt economisch links als politieke factor volledig overbodig.

Mijn advies aan hen is: erken dit en move on. Maar eis wél van multinationals dat ze de Europese culturele eigenheid en bijbehorend erfgoed respecteren. Blijft over ‘cultureel links’ – deze hoogopgeleide en ‘geëmancipeerde’ social justice warriors maken echter weinig kinderen en sterven zodoende ook uit. De strijd om het voortbestaan van Europa gaat daarom tussen patriottische realisten en de islam. Daarmee is de post-liberale fase aangebroken.

Sociale spelletjes bóven inhoud

Het hoofse gedrag liet zien dat sociale relaties en statusverhouding intussen belangrijker zijn dan inhoud en ideologie. Wat politieke partijen betreft betekent dit altijd het einde van een politieke partij als visionair project: het luidt het begin in van nepotisme en hofcultuur. Werkelijke hervormers zal de partij in dat stadium niet meer aantrekken – wél opportunisten en kameleons.

In het groot kun je deze cyclus doortrekken naar de hele maatschappij en naar het leidende kader. In de politiek zien we dan dat existentiële zaken worden afgedaan als ‘politics as usual’: vervolgens leidt men de aandacht af met bijzaken. Van de belangrijkste categorie schakelt men over naar de standaardcategorie en vervolgens naar de onbelangrijkste, die de nieuwe standaard wordt.

Het overdragen van soevereiniteit en het toelaten van grote groepen migranten, bijvoorbeeld, raken direct aan het existentiële karakter van Nederland als natiestaat. De hovelingen zijn qua karakter niet op inhoud gericht: zij doen problemen rond immigratie en integratie zo snel mogelijk af als problemen gerelateerd aan een sociaaleconomische achterstand. “Doe eens normaal!” roept men dan. In plaats van te erkennen dat wat als “normaal” geldt afhankelijk is van cultuur en kan verschillen per bevolkingsgroep. Een demografisch vraagstuk – een botsing van culturen op Nederlands grondgebied – wordt afgedaan als “verhuftering”. Wie kritisch doorvraagt wordt weggezet als verzuurd – “want Nederland is een optimistisch land”.

Het decadente heden moet leren van de Oudheid

Laten we, wat deze ‘dood van de sociaaldemocratie’ betreft, nu eens doen alsof we terug in de tijd kunnen gaan. En zouden terugkeren naar Wim Kok en Ad Melkert. Wij hadden hen gezegd: “Als jullie Pim Fortuyn nu afwijzen, dan zal over vijftien jaar de PvdA zijn teruggebracht tot negen zetels.” Terug in de tijd hadden zij ons hautain uitgelachen! Nee, als we staatslieden zoeken die hun vingers aan de pols van de tijd houden, en daar de gevaren voor Europa voelen kloppen, dan zijn we bepaald niet thuis bij de PvdA. We kijken beter naar de Oudheid.

Sci­pio en de ge­zan­ten van Cart­ha­go – François Spierincx

De rustieke Evander leidde Aeneas, aartsvader der Romeinen naar de heuvel van het Capitool. “Vandaag verguld, destijds overgroeid met struikgewas” (Aen. 8.347-8). Deze passage zet de weelde van keizer Augustus af tegen het rurale verleden, verbonden aan de waarschuwing dat dezelfde heuvel op een toekomstige dag weer bemost en overwoekerd zal zijn. Vergelijk de decadente hoogmoed van Kok en Melkert met de ingetogen reflectie van Scipio. Op het hoogtepunt van zijn roem – toen hij Carthago overwon – zei hij namelijk het volgende: “Dit is een glorieus moment, maar toch ben ik onder de indruk van een duister voorgevoel dat ditzelfde lot ooit ook ons rijk zal treffen” (Polybius, De val van Carthago, 21). Zelfs wanneer de overwinning volmaakt lijkt dient men stil te staan bij een mogelijke ommekeer van de fortuin. Wij leren hieruit dat Europa moet herbronnen op de Oudheid om niet alleen de stervende sociaaldemocratie, maar ook het triomfantelijke neoliberalisme te kunnen overstijgen.

Slotsom

Zoals de identiteit van de ‘hoveling’, de ‘socialite’ vloeibaar en vacant is, zo is de identiteit van de nieuwe horde rigide en robuust (zoals Houellebecq deze horde in Soumission omschreef). De sociaaldemocratie zal sterven: identiteit zal een leidend politiek beginsel zijn. De partijen die dit inzien zijn het meest toekomstklaar.

https://sceptr.net/campaigns/doneer/donate/
  • Sandor Oder

    “De hachelijke situatie waarin het Westen zich bevindt, is dat het zich niet langer bewust is van de waarden die het dreigt te verliezen.” – Arthur Koestler

    Het is alsof we ons op de Titanic bevinden en een deel van de passagiers alles in het werk stelt om ons in de richting van de ijsberg te sturen; wanneer we wijzen op dit evidente gevaar, verzekert de scheepsbemanning ons dat er niet zoiets bestaat als een “ijsberg”, terwijl een andere passagiersgroep, die zich vermaakt met feest en entertainment, ons aanspoort om onze kritiek op te schorten, want die leidt immers toch alleen maar tot “verdeeldheid” en “conflict” en het bederft de pret.

    Anders gezegd – en dit heb ik begrepen uit de bovenstaande analyse – staan we voor de taak om de Westerse beschaving opnieuw uit te dragen en ons cultureel zelfvertrouwen te herwinnen – een renaissance als het ware – zodat het existentiële vacuüm wordt opgevuld en de levensbeschouwelijke concurrentie met de regressieve islamitische ideologie kan worden aangegaan.

    • Jan V

      Inderdaad. De belangrijkste kritiek op het multiculturalisme is dat het idee van gelijkwaardigheid van culturen naïef is, omdat de tolerantie voor sommige culturele gewoontes de weg open zet voor de onderdrukking van andere. We zullen onze eigen cultuur opnieuw moeten herbevechten.

  • Wier Do

    Hoe vermijden we dat het gedachtengoed van de social justice warriors meer en meer ingang vindt? We kunnen erop rekenen dat ze uitsterven maar ik vrees dat steeds meer mensen die ideeën gaan overnemen. En dan zijn we verder van huis.

  • Lisa M

    Wees eens eerlijk, de PVDA stelt politiek niet veel meer voor maar de linkse stemmers bestaan nog steeds … zie groen links en andere linkse groepen in Nederland. De sociaal-democratie is een ietsje pietsje combatiever geworden.