CD&V-voorzitter Wouter Beke haalt in een interview hard uit naar het ACV. Zo vraagt hij zich af waar die “sociale kaalslag” precies zit. Ook stelt Beke dat om de begroting in 2019 op orde te krijgen, “alle taboes zullen moeten sneuvelen”. Dat blijkt uit een interview met De Tijd

Naar aanleiding van Rerum Novarum werd Wouter Beke geïnterviewd door De Tijd. In dat interview is de CD&V-voorzitter niet mals voor het ACV. Zo vindt hij het vreemd dat het ACV – na de Arco-affaire ‘beweging.net‘ – zo’n hevige oppositie voert tegen zijn partij. Zij voeren volgens Beke immers dezelfde “strijd”.

Relatie ACV

Beke kan de claims van het ACV maar matig appreciëren. Zo spreekt de vakvereniging regelmatig van een ‘sociale horror’. De christendemocraat vindt dit ik echter een vreemde vaststelling aangezien de sociale uitgaven in verhouding tot het bruto binnenlands product niet zijn gewijzigd. “Waar zit dan die so­ci­a­le kaal­slag? Ik zie hem niet.”, aldus Beke.

Beke kwam ook nog terug op de indexsprong. Volgens de bonden zou deze “asociaal” en een vorm van “collectieve verarming” zijn. De CD&V-voorzitter daarentegen stelt dat deze net “33.000 extra jobs” heeft opgeleverd. Verder haalt Beke aan dat wie het echt moeilijk heeft, door de indexsprong werd ontzien. Ook stelt hij dat de leeflonen met 6% zijn gestegen.

De grote uitdagingen situeren zich volgens Beke echter op het domein van de pensioenen. Zo noemt de christendemocraat 2017 op dit domein een “historisch jaar”. Dit jaar zou namelijk het laatste zijn dat er in Vlaan­de­ren meer men­sen op de ar­beids­markt komen dan dat er met pen­si­oen gaan. Als gevolg hiervan redden we de pensioenen volgens de CD&V-voorzitter niet enkel met “alleen maar extra geld”.

Zo onderlijnt hij de noodzaak om hervormingen door te voeren en maakt hij van de gelegenheid gebruik om de hervormingen van de regering Michel te onderstrepen. Hieromtrent stelt Beke dat “we de meerkosten van de vergrijzing op lange termijn hebben gehalveerd”. Volgens de CD&V is dat wat an­ders dan de so­ci­a­lis­ti­sche mi­nis­ters van Pen­si­oe­nen heb­ben ge­daan”.

Alle taboes zullen moeten sneuvelen voor begroting in evenwicht te krijgen

In het interview komt Beke ook nog terug op het recent verschoven begrotingsevenwicht. De begroting in evenwicht krijgen tegen 2019 dreigt namelijk een moeilijke oefening te worden. Zo dient de regering – om de begroting in evenwicht te krijgen – op zoek te gaan naar zes miljard euro. Doch in het vinden hiervan, schuilt volgens Beke niet de grote moeilijkheid. Zo kan er namelijk gemakkelijk zes miljard worden gevonden door “met de botte bijl” in de uitgaven te snijden. Volgens Beke schuilt de grote moeilijkheid er dan ook in om juist die maatregelen te nemen, die weinig of geen nefaste gevolgen hebben voor de economie.

Hoe de CD&V-voorzitter dat wil klaarspelen, daarover blijft hij echter vaag. Wel haalt hij uit naar de pannen van de N-VA. De partij heeft er bij monde van voorzitter Bart De Wever immers voor gepleit om de ambtenarenpensioenen te viseren.

Hiermee is Beke het niet eens. Hij gelooft niet dat je zes miljard in één of enkele domeinen kan halen en vindt zoiets alleen geschikt voor slogans. In plaats daarvan wil hij het begrotingsevenwicht bereiken door een “combinatie van factoren”. De zoektocht naar het begrotingsevenwicht wordt volgens de CD&V-voorzitter een moeilijke opdracht “waar­bij ta­boes zul­len moe­ten sneu­ve­len […] op alle ban­ken.”

6 REACTIES

  1. Het is al lang geen geheim meer dat het niet zozeer CD&V als dusdanig is die werkt als stoorzender binnen de regeringen, zowel federale als vlaamse, maar veeleer de linkervleugel die de christendemocratische regeringsleden permanent onder druk zet om stokken in de wielen te steken. Denk maar niet dat Chris Peters als oud-unizobaas altijd achter zijn eigen woorden staat.

  2. THE PERFECT STORM

    Terwijl er hier jaarlijks vele duizenden (permanente?) werklozen bijkomen als gevolg van de ongebreidelde immigratie uit derde wereld landen, vluchten of blijven steeds meer investeerders en ondernemingen weg uit deze ‘fiscale hel’.

    Investeren in aandelen van Belgische ondernemingen (KMO’s en zelfs de Bel-20 bedrijven) brengt – na aftrek van alle belastingen – jaarlijks gemiddeld slechts 2,7% op, met het risico dat men al zijn (spaar)centen kwijt is als de zaken tegenvallen.
    Rekening houdende met de jaarlijkse inflatie komt het reële rendement van geld, dat hier geïnvesteerd wordt in Belgische ondernemingen, dus uit op NUL %…

    En dan begrijpen linkse politici en vakbonden zogezegd niet waarom steeds meer investeerders en bedrijven hier wegblijven of vertrekken naar landen met een vriendelijker onderneming- en investerings-klimaat. Vermits de (para)fiscale druk in België zowat de hoogste ter wereld is, zijn dergelijke landen niet zo echt moeilijk te vinden.

    Terwijl er steeds meer ‘uitkeringsgerechtigden’ uit de derde wereld bijkomen, houden steeds meer bedrijven en investeerders – die zorgen voor jobs en inkomsten voor de overheid – het hier voor bekeken. Het recept voor een ‘perfecte economische storm’…