De regeringspartij N-VA wordt vanuit de – meer radicale  – Vlaamse beweging al geruime tijd bekritiseerd vanwege een ietwat vage en weinig energieke houding wat betreft het communautaire. Voorzitter Bart De Wever lijkt deze trend een halt te willen toeroepen met een nieuwe verklaring over de richting die hij uit wil met de Belgische staat.

Dat doet hij in een essay dat deel uitmaakt van het boek Onvoltooid Vlaanderen, dat vanaf woensdag 3 mei te verkrijgen is. De Wever geeft aan in Franstalig België de drang naar communautaire verandering op te willen wekken door een sociaal-economisch hervormingsbeleid door te voeren. Hiervoor wil hij gebruik maken van het grotere gewicht van Vlaanderen op het federaal niveau, omdat voor zo’n beleid geen bijzondere meerderheid voor nodig is.

https://twitter.com/Karl_Drabbe/status/859369622486831106

Economische hefboom 1.2

Zoals hij al sinds vorig jaar verklaarde, maakt De Wever duidelijk dat hij geen genoegen meer neemt met een staatshervorming. Zijn methode is er dan wel één op de lange termijn en zeer risicovol, toch is het volgens hem “de meest realistische strategie die we hebben om de omslag naar een nieuw paradigma te maken“.

In De Wevers versie van het confederalisme zijn er nog twee deelstaten, Vlaanderen en Wallonië, die alle persoons- en grondgebonden bevoegdheden krijgen. In zijn essay geeft De Wever onder andere duiding over zijn visie op Brussel, de Belgische monarchie – in zijn toekomstvisie volledig protocollair en transparant – en de senaat en de Kamer, die volgens hem zwaar afgeslankt horen te worden.  De onderlinge solidaire financiering van de deelstaten Vlaanderen en Wallonië zal gebeuren volgens een objectief meetbaar, transparant en responsabiliserend solidariteitsmechanisme, vergelijkbaar met het systeem dat in Duitsland van kracht is.

Niet onder de indruk

Ondertussen reageerde onafhankelijk Kamerlid Hendrik Vuye dat hij niet onder de indruk is van De Wevers theorie: “Dit is iets wat ik al lang geleden gelezen heb”. Volgens Vuye zit er ook een denkfout in de redenering van De Wever: “Als sociaal-economische hervormingen ten volle lukken, dan ga je de PS niet kunnen uitroken.”

Ook de collega-Vlaams-nationalisten van het rechtse Vlaams Belang zijn maar weinig onder de indruk. “Een alibi om ook de volgende vijf jaar de communautaire eisen in de ijskast te steken”, zo noemt Kamerlid Barbara Pas (Vlaams Belang) de strategie van Bart De Wever. Volgens Pas is de strategie neergepend in het essay niet meer dan “opgewarmde kost uit 2014”.


In 2014 trok N-VA naar de kiezer met een socio-economisch programma waarbij de partij het communautaire ‘on hold’ plaatste. Een economische herstelregering moest dan door middel van een economisch rechtse focus de Waalse socialisten uit hun communautair kot lokken.

2 REACTIES

  1. Ik blijf erbij : het volstaat niet om met een boek, een paar artikels, een one-liner hier of daar te poneren dat men een staatshervorming wil, dat die er ook gaat komen. Sinds 2014 is er een communautaire stilstand, die ik om partij-politieke redenen zelfs kan begrijpen. Maar die omerta had enkel maar mogen betrekking hebben op de regeringsonderhandelingen op federaal vlak. Op alle andere vlakken, dus buiten het regeer-akkoord en zeker binnen Vlaanderen, had de NVA positief campagne moeten voeren om de voordelen van een onafhankelijke Vlaamse staat meer ingang te doen vinden in de geest – en het hart – van de Vlamingen. Vergeet niet dat de “Vlaamsvoelendheid” in 2014 op 35% werd geraamd, volgens sommige bronnen. Dat is volgens dezelfde bronnen nu gezakt tot minder dan 10%. Had de NVA die positieve promotie gemaakt, dan was er nu misschien al een meerderheid van Vlamingen voor een eigen staat.
    Maar het is nog niet te laat. Ik roep alle NVA verkozenen, op àlle niveaus, gaande van gemeente tot en met de Senaat, vanaf morgen actief propanda te voeren voor een onafhankeljke Vlaamse staat, met zijn eigen jurisdictie om criminaliteit harder en sneller aan te pakken, met een eigen fiscaliteit die rechtvaardig belastingen kan innen, met een eigen sociale zekerheid zodat we eindelijk eens ònze kans-armen meer armslag kunnen geven, met een eigen immigratie- en integratiebeleid zodat we het islamo-fascisme terdege kunnen bestrijden, etc.
    We moeten niet wachten op wat de Franstaligen al dan niet willen. We moeten de harten en geesten van de Vlamingen zo vervullen van het verlangen naar de onafhankelijkheid, dat onze politieke “leiders” wel mòeten “volgen” !