In een continent hier ver vandaan volstrekt zich een politieke omwenteling die zijn weerga niet kent. Hoe logisch de aandacht voor de Verenigde Staten, Rusland en IS ook is, Zuid-Amerika verdient meer.

Zuid-Amerika en in het verlengde het Caribische gebied worden door Westerse en zeker de Nederlandse media grotendeels genegeerd. Een logische reden voor gebrek aan aandacht is de afstand en de kleine impact die wij denken te ondervinden van gebeurtenissen daar. De redenen om meer aandacht aan het continent en omstreken te geven zijn nochtans veel sterker.

  • Nederland heeft grondgebied in het Caribische gebied, de Antillen en Aruba.
  • Nederland heeft meer dan 300 jaar Suriname als kolonie gehad, bijna de helft van de bevolking woont in Nederland.
  • Zuid-Amerika is een relatief Westers continent waarmee wij vele waarden delen.
  • Zuid-Amerika staat zeer positief tegenover handel en diplomatie met Westerse staten.

Waarom blijft Zuid-Amerika dan zo afwezig in onze berichtgeving?

De reden ligt in de aard van de ontwikkelingen in dat continent. Tot aan het einde van de Koude Oorlog beschouwde de Verenigde staten de rest van de ‘Amerika’s’ als de eigen achtertuin waarin communisme moest worden bestreden. Militaire interventies in onder meer Cuba (1961) en Grenada (1983) waren uitingen van dit beleid. Het continent werd onder druk van twee supermachten (de VS en de SU) een laboratorium voor politieke ideologieën.

De stromingen gingen van leninistisch marxisme in Cuba, militaristisch socialisme in Suriname tot de economisch liberale Chileense militaire dictatuur. De resultaten waren om het eufemistisch uit te drukken wisselend. Waar landen als Cuba en Bolivia tot de dag van vandaag economisch enorm achterlopen, vormen landen als Chili, Argentinië en Peru de voorhoede van economische welvaart in het continent.

De periode na het eindigen van de Koude Oorlog kenmerkt zich door de Verenigde Staten die zijn aandacht verlegde naar opkomende markten in Azië en hun oorlog tegen terreurgroepen in het Midden-Oosten. China heeft die rol deels overgenomen in de regio. Dankzij hun sponsoren van arme Caribische staten wint het Aziatische land aan invloed. Dit in combinatie met import van grondstoffen uit Zuid-Amerika maakt China een geduchte factor in de regio.

Pink Tide

De politieke volatiliteit van Zuid-Amerika heeft zich ook de afgelopen vijfentwintig jaar enorm doen gelden. Vanaf 2005 zijn socialisten zijn aan de macht gekomen in nagenoeg ieder Zuid-Amerikaans land. Dit fenomeen werd de zogenaamde Pink Tide’ genoemd.

Maar vanaf 2015 zien we Zuid-Amerika een enorme bocht naar rechts maken, of tenminste een enorme beweging weg van links en corrupte overheden. Argentinië, Peru, Brazilië, Guyana zijn allen democratisch onder rechts bewind gekomen. Ecuador zal naar alle waarschijnlijkheid snel volgen. Tel daarbij ook de crisissituatie in socialistische landen als Venezuela en Suriname op en het patroon is duidelijk.

Verslaggeving

Terug naar onze politici en media, waarom wel steeds commentaar geven op andere buitenlandse politieke ontwikkelingen en Zuid-Amerika negeren? De reden is omdat het continent dankzij de Westerse invloed als een spiegel voor het Westen functioneert, en de conclusie kan de heersende politici en (gesubsidieerde) media-bazen tegenstaan. De boodschap is namelijk dat socialisme nog steeds overal faalt waar het wordt uitgeprobeerd, in iedere mogelijke variant is het resultaat doffe armoede en morele degeneratie. Ook tonen de vele socialistische experimenten in Zuid-Amerika de relatie tussen grotere overheden en grootschalige corruptie.

Twee voorbeelden van recente nieuwsberichten die de selectiviteit van ons partij- en mediakartel aantonen:

In Colombia gingen dit weekend duizenden mensen de straat op om te protesteren tegen de linkse president Santos. Deze massa protesten zijn een terugkerend fenomeen sinds het vredesverdrag met de extreemlinkse terreurgroep FARC is gesloten. Dit verdrag werd in eerste instantie door het volk afgewezen. Na aanpassingen aan het verdrag werd het alsnog door het parlement goedgekeurd. Praktijken die enorm lijken op hoe de Nederlandse staat in 2005 en 2016 om ging met referenda waarin de ‘nee’-stem tegen de EU als sterkste uit de bus kwam.

In Frans-Guyana, een volwaardig deel van de Franse staat en dus EU-grondgebied, is afgelopen weken een volksopstand op gang gekomen. Klachten van de Frans-Guyanese bevolking over illegale migratie vanuit onder meer Suriname en Brazilië en toegenomen criminaliteit waren de oorzaken hiervan. Een groep van vijfhonderd mannen patrouilleren nu de straten en na stakingen lag het hele land plat. Hoe is dit politiek relevante nieuws op EU-gebied over grensproblematiek geen aandacht waardig? Is het omdat het standaard toegepaste xenofobe en racistische frame lastiger wordt om toe te passen als het gaat om Caribische mensen die elkaar uitsluiten?

Mijn boodschap aan onze politici en journalisten is dan ook om ook eens aandacht te hebben voor het meest pro-Westerse continent op de wereld. Vijanden hebben we genoeg, vrienden kunnen we goed gebruiken.

ADVERTENTIE