Machtsontplooiing op het Koreaans schiereiland breidt uit

0
1131

De Verenigde Staten hebben momenteel permanent ongeveer 30.000 militairen gestationeerd in Zuid-Korea. Dit is nog een overblijfsel uit de Koreaanse Oorlog (1950-1953) en dient om een eventuele Noord-Koreaanse invasie tegen te gaan. Zuid-Korea betaalt de VS voor deze aanwezigheid. In ruil wordt onder andere een jaarlijkse en grootschalige militaire oefening gehouden.

Het is evenzeer een traditie dat Noord-Korea zich door deze oefening geprovoceerd voelt en meestal volgt een scherpe veroordeling met een apocalyptische dreiging aan het adres van Tokyo, Seoul en Washington.

Duimschroeven

Dit jaar bleef het evenwel niet enkel bij woorden maar vuurde Noord-Korea ook vier raketten af richting Japanse wateren. Hiermee draait Noord-Korea de duimschroeven voor zichzelf verder aan. Op dit moment zijn er al vijf resoluties die de VN-Veiligheidsraad heeft vastgesteld om het raketprogramma van Noord-Korea aan banden te leggen. Deze resoluties vallen onder het hoofdstuk zeven van het VN-charter. Dit staat toe dat de Veiligheidsraad maatregelen kan nemen tegen landen of groepen die de wereldvrede bedreigen.

Deze resoluties bevatten een verbod op verdere raketontwikkeling, een wapenexportban, een handelsembargo, financiële sancties, een verbod op Noord-Koreaanse onderdanen om specifieke opleidingen te volgen in het buitenland, de mogelijkheid dat andere naties Noord-Koreaanse schepen inspecteren enzoverder.

Toch blijft Noord-Korea koppig volhouden en schoot het enkele dagen geleden nog vier raketten af naar het zeeterritorium van Japan. Hierna begonnen de Verenigde Staten met de installatie van het THAAD-raketschild, hetgeen eerder al een akkoord over bereikt werd. Dit is een indrukwekkend antiraketsysteem dat als een soort aanvullende paraplu zal dienen bovenop de bestaande Zuid-Koreaanse afweersystemen.

Dubbelspel

China is alvast niet blij met deze ontwikkeling. Elke aanwezige Amerikaanse militair in Korea en Japan is er voor China een teveel. Toch speelt China ook een dubbel spel in dit verhaal. Het land wil graag harmonie in Azië en keurt daarom ook de juridische sancties goed tegen Noord-Korea. Anderzijds wil men ook niet dat Noord-Korea zou instorten en ondermijnt het de sancties die het zelf heeft goedgekeurd. Nee, van socialistische broederliefde is geen sprake. China verdient veel geld met het omzeilen van de sancties omdat het daardoor zelf een aanbod kan creëren op een zwarte markt.

Het land is ook heel wantrouwig tegen een mogelijke Koreaanse hereniging. Een herenigd Korea zou een machtige rivaal van China kunnen worden. En Amerikaanse militairen aan de Chinese grens zijn voor Beijing een absolute nachtmerrie. Daarom dat er ook een strategische reden is om het regime in Pyongyang boven water te houden.

Toch heeft de VS verstandig gehandeld om de drie afgevuurde raketten niet neer te halen. Dit zou onnodige informatie onthullen over het verdedigingssysteem van de VS en haar bondgenoten maar belangrijker, Noord-Korea zou voortaan op een hardere manier gaan provoceren. We denken bijvoorbeeld aan een kort artillerievuur op de Zuid-Koreaanse hoofdstad. Seoel is geografisch te dichtbij de grens waardoor ze binnen schietafstand ligt van Noord-Koreaanse artilleriebatterijen met groot bereik.

Een verbetering met de relaties zit er niet direct aan te komen. Maleisië, een van de weinige vrienden die Noord-Korea nog had, heeft de ambassadeur het land uitgezet. Het communistisch regime kamp ook steeds meer met overlopers omdat er sinds de aantrede van Noord-Koreaans leider Kim Jong-un intense politieke zuiveringen bezig zijn. Er is dus niet zoveel veranderd: de zoveelste opvoering van hetzelfde theater met dezelfde spelers.