De afgelopen weken werd er veel nieuws verspreid over de nieuwe hypersonische raket die Rusland ontwikkeld zou hebben. De bekendmaking van een recente testvlucht gaf aanleiding tot dramatische berichten over het zogezegde onstopbare wapen, onder meer in Het Laatste Nieuws. De realiteit is echter iets complexer. Hypersonische raketten worden langzamerhand een realiteit, en zullen op verschillende manieren oorlogvoering sterk beïnvloeden. Het is echter niet zo dat dit een puur Russisch fenomeen is, en dat uit deze technologie plots een onoverkomelijke dreiging voor andere landen zou ontstaan.

De Russische Zircon-raket is een zogenaamde hypersonische raket, dat wil zeggen dat ze sneller dan Mach 5 (of vijf keer de snelheid van het geluid) kan reizen. De specifieke raket die Rusland beweert getest te hebben is een anti-scheepsraket, die dus als doel heeft om vijandige schepen uit te schakelen. Door de immense snelheid van een hypersonische raket hebben deze vijandige schepen bijna geen tijd om de raket te onderscheppen met hun anti-raket systemen. Dit is niet de eerste raket die Rusland ontwikkelt op basis van dit principe.

Reeds enkele decennia geleden ontwikkelde Rusland de Onyx-raket. Deze raket is niet hypersonisch, maar reist wel aan een snelheid van Mach 2,5 (ongeveer 850 meter per seconde). De Amerikaanse Harpoonraketten, die ook gericht zijn op het uitschakelen van vijandige schepen, reist bijvoorbeeld slechts aan een snelheid van 240 meter per seconde.

Rusland ontwikkelde dan ook een andere versie van de Onyx, samen met India, en dit werd de ‘Brahmosraket’ die zelfs Mach 3 haalt. Bij het afvuren van bijvoorbeeld een Brahmosraket, heeft een vijandig schip ongeveer 45 seconden tussen het moment dat de raket over de horizon komt en het moment dat ze op het schip inslaat. Dit is reeds enorm weinig tijd om de dreiging op te merken, te proberen onderscheppen of te ontwijken.

De Zircon raket, waarvan Rusland beweert dat ze een snelheid van Mach 6 kan halen, zou deze tijd dus verminderen naar slechts net iets meer dan 20 seconden.

Inhoud niet beschikbaar.
Accepteer cookies door op Accepteren in de banner te klikken

Nog geen bevestiging van Russische beweringen

Die snelheid is natuurlijk enkel gebaseerd op de beweringen van Rusland en er bestaat grote twijfel of Rusland ook wel echt wel in staat is om die beweringen waar te maken. Tot nog toe werd nog geen fotografisch bewijs van de prototypes of testen geleverd. Daarnaast is Rusland zogenaamd ook bezig met de aparte ontwikkeling van de ‘Brahmos II’ samen met India.

De omschrijving van die raket komt enorm overeen met de Zircon, en net zoals de Onyx en de Brahmos varianten van mekaar zijn zou dit ook het geval kunnen zijn voor de Zircon en de Brahmos II. Het is echter reeds meerdere jaren stil rond de ontwikkeling van de Brahmos II-raket, zonder enige zichtbare tekenen van succes. De nieuwe Russische raket zou ten vroegste rond 2020 in gebruik kunnen genomen worden, maar indien Rusland inderdaad zijn verwezenlijkingen verbloemt, zou dit wel eens snel enkele jaren kunnen opschuiven.

Andere landen blijven ook niet bij de pakken zitten. Naast hun eigen programma’s voor de ontwikkeling van hypersonische raketten wordt er ook stevig gewerkt aan manieren om de dreiging van hypersonische raketten tegen te gaan. Zo komt de nadruk bij luchtverdedigingssystemen of anti-raketsystemen bijvoorbeeld minder te liggen op onderschepping van de projectielen, maar eerder op vroege detectie en het uitschakelen van de platformen die dergelijke raketten kunnen afvuren.

De bredere toekomst van hypersonische raketten

Het concept van hypersonische raketten op zich bestaat reeds een hele tijd en verschillende landen zoals de Verenigde Staten, China, Rusland en India investeren er reeds in. Er zijn echter verschillende toepassingen van deze hypersonische raketten naast de rol in maritieme oorlogvoering. Hypersonische raketten worden bijvoorbeeld ook vaak gezien als de toekomst voor het ontplooien van nucleaire wapens. China heeft reeds zwaar ingezet op dit specifiek gebruik van hypersonische raketten, en voerde al meerdere succesvolle testen uit van het systeem. De Chinese raketten verschillen echter enorm van het Russische systeem: de Zirconraket.

China gebruikt een aerodynamisch zweeftoestel als projectiel gemonteerd is op ICBM’s (intercontinentale ballistische raketten). Dit wil zeggen dat de ICBM initieel afgevuurd wordt uit China, zoals met andere ICBM’s het geval is, maar dat het vehikel dat de atmosfeer opnieuw binnendringt niet zomaar een traditionele kernkop is die een ballistisch pad naar zijn doelwit volgt. Door een ballistisch pad te volgen kunnen tegenstanders immers die koers berekenen en de kernkop proberen onderscheppen. Dat is het basis-principe van anti-raket systemen. De Chinese hypersonische ‘raket’ met kernlading volgt echter geen ballistisch pad, maar zweeft over de contouren van de aarde naar zijn doelwit. Het voertuig haalt dan een hypersonische snelheid aangezien het feit de ICBM waardoor het gelanceerd werd reeds aan hypersonische snelheden vloog.

ADVERTENTIE