Francken krijgt gelijk van Europees Hof van Justitie

0
3239

Het Europees Hof van Justitie velde vandaag een arrest in een zaak gelijkaardig aan die van de ‘visumrel’. Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) vreesde dat een (voor hem) ongunstig arrest de poorten ging openzetten voor duizenden vluchtelingen die gewoon het vliegtuig zouden nemen om hier asiel aan te vragen. Maar dat zal dus niet voor morgen zijn. Ook in het buitenland werd het vonnis met veel belangstelling gevolgd.

In de visumrel was een verblijfsvergunning de inzet van een langgerekte juridische strijd tussen een Syrische familie uit Aleppo en de Francken. Het gezin had een ‘humanitair visum‘ (hetgeen een gunst, geen recht, is) aangevraagd bij de Belgische ambassade in Libanon. Hun aanvraag werd ondersteund door een Belgisch gezin dat voor onderdak zou zorgen alsook de juridische bijstand van het Progress Lawyers Network. Dit is een links-progressief advocatenbureau dat het Syrisch gezin vertegenwoordigde en aan “verzet in en buiten de rechtbank” doet. Indien het humanitair visum toegekend werd, kon het gezin met het vliegtuig naar België komen. Maar dat wou het kabinet-Francken dus niet.

Het Europese Hof van Justitie geeft nu Francken gelijk: Europese lidstaten zijn niet verplicht om een humanitair visum te verschaffen aan oorlogsvluchtelingen die gevaar lopen. Dit in een gelijkaardige zaak dan die van het Syrisch gezin. Deze zaak is rechtstreeks van toepassing op Francken en het gezin uit Aleppo. De vraag die moest beantwoord worden was of lidstaten een humanitair visum moeten verschaffen aan mensen die ook politiek asiel willen, indien er een gegronde vrees is dat het leven van de aanvragers in gevaar is. Maar een dergelijk visum van korte duur om humanitaire redenen is niet afdwingbaar, oordeelt het Hof van Justitie.

Eerder nog gaf het Europees Hof van Justitie Francken (in een advies) ongelijk. Advocaat-Generaal Paulo Megozzi vond dat er een positieve verplichting bestaat voor lidstaten als bepaalde mensenrechten in het gedrang komen, bijvoorbeeld door hen bloot te stellen aan foltering of onmenselijke/vernederende behandeling via artikel 4 ongeacht de territoriale beperktheid van asielaanvragen behandeld in de Dublinverordening.

Kost wat kost

Het uitvoeren van dat advies wou Francken kost wat kost verhinderen omdat het volgens hem een juridische achterpoort zou vormen dat het hele Europese asielbeleid ging ondergraven. Het Verdrag van Dublin, of correcter de Dublinverordening, legt op dat de Europese lidstaat die de asielzoeker aan de grens van de Schengenzone heeft toegelaten, verantwoordelijk is voor de asielaanvraag.

Maar de Dublinverordening is moeilijk af te dwingen. Heel wat asielzoekers trachten registratie in hun land van aankomst te ontlopen en reizen door tot de verkozen bestemming (bijv. België, Zweden…) om daar asiel aan te kunnen vragen zonder ‘langs start te passeren’. Met een verschillend arrest dan wat er geveld werd vandaag, zouden asielaanvragers gewoon kunnen gevlogen hebben naar het land van voorkeur. “Het hele asielsysteem komt op de helling als vluchtelingen wereldwijd via Belgische ambassades visa kunnen afdwingen.” aldus nog – een nu vast opgeluchte – Francken.