Islamitische Staat, de meest gekende en gevreesde terreurbeweging sinds 2013, lijkt stilaan op haar laatste benen te staan. Recente ontwikkelingen in Irak en Syrië tonen aan dat het zelfverklaarde kalifaat langzamerhand haar grip verliest over sleutelposities en dat haar regionale macht aan een sneltempo aan het slinken is.

Het verval van IS is geen nieuwe ontwikkeling, wel opmerkelijk is dat de terreurbeweging er niet meer in lijkt te slagen om in haar gekende stijl – blitzoffensieven – terug te slaan. De laatste echt succesvolle tegenaanval in Syrië dateert al van begin december 2016 toen men vrij onverwachts de Syrische regeringstroepen verjoeg uit de woestijnstad Palmyra en kilometers westelijk wist op te rukken. In Irak moeten we nog verder teruggaan om succesvolle offensieven terug te vinden.

Strijd om Mosoel

Het verval van het eens zo machtige kalifaat is het resultaat van constante druk langs alle fronten. In Irak wisten reguliere troepen en PMU’s (Popular Mobilization Units) de vluchtweg van Mosoel richting Syrië af te snijden. Wat volgde is een bikkelharde strijd om de stad die tot op vandaag nog in alle hevigheid woedt. Mosoel, een grote universiteitsstad in het noorden van Irak, wordt in een oostelijke  en westelijke sector verdeeld door de Eufraat. Het oostelijke deel viel na maanden van straatgevechten in handen van de Iraakse regeringstroepen. Het westelijke deel is momenteel onder belegering.

‘Het schild van de Eufraat’

Door de interne verdeeldheid van Syrië en de sterk verzwakte strijdende partijen leek het er lang op dat IS een zekere grip kon behouden op haar gebieden in het door oorlog verscheurde land. Ook hier zien we momenteel echter een compleet inzakken van het kalifaat op alle fronten. De door Turkije gesteunde rebellengroepen die deel uitmaken van operatie ‘Euprathes Shield’ namen na meerdere verwoede pogingen dan toch de controle over van de belangrijke stad Al-Bab, ten oosten van Aleppo. Het verlies van deze versterkte positie zette een hele kettingreactie in gang. In een poging om de opmars van de rebellen te stuiten startte het Syrische regeringsleger haar eigen offensief oostwaarts tegen IS. Dit offensief, dat momenteel nog steeds aan de gang is, blijkt erg succesvol. IS heeft in Oost-Aleppo (de provincie) immers amper nog versterkte posities.

Tegelijkertijd voeren het Syrische leger en haar bondgenoten strijd op een tweede front. Na het volledig inzakken van de verdedigingslinies in en rond Palmyra in december 2016 werd er een operatie opgestart om de stad met haar belangrijk erfgoed en omliggende gasvelden terug in te nemen. Deze operatie werd afgelopen week succesvol afgerond maar zal gezien de verzwakte weerstand naar alle waarschijnlijkheid verder worden uitgebreid noordwaarts richting enkele belangrijke gasvelden en oostwaarts richting het reeds jarenlang belegerde Deir ez-Zor.

IS-territorium gesplitst

Misschien nog het belangrijkst is de recente vooruitgang die de Syrische Democratische Strijdkrachten (SDF – Koerdisch-Arabische milities) boeken. Recent bereikte ons het bericht dat de milities de weg tussen Raqqa en Deir ez-Zor hebben afgesneden, dit wil zeggen dat het territorium van IS in Syrië quasi in twee gesplitst is.

Het mag duidelijk zijn dat IS naar adem aan het happen is. Teken aan de wand is het schrijnende manschappentekort dat de terreurbeweging treft. Ouderen en kinderen worden steeds vaker op de frontlinie aangetroffen…of in de zelfmoordtrucks. Alsook symbolisch: het tactisch hoofdkwartier werd van de bedreigde ‘hoofdstad’ Raqqa verplaatst richting Al-Qa’im op de Iraaks-Syrische grensovergang. Het ziet er naar uit dat IS van hieruit haar ‘final stand’ zal opvoeren. Men mag echter niet te snel victorie kraaien. IS zal ook zonder grondgebied blijven verder opereren en inspireren. Het is niet ondenkbaar dat bij verlies van regionale macht de groepering zich meer zal toeleggen op internationale terreuractiviteiten.

1 REACTIE

  1. De gedachten zijn vrij. Met of zonder kalifaat zal extreem gedachtengoed blijven voortbestaan. Het zal enkel op het moment zijn dat iedereen zal beseffen dat ons mens-zijn boven elke ideologie en religie staat, dat er beterschap kan verwacht worden. In het Westen van Europa hebben we deze evolutie al meegemaakt. Maar voor heel veel mensen op de wereld moet dit besef nog groeien. Ook bijvoorbeeld in de VS of Oost-Europa en niet te vergeten het Midden-Oosten. Waar religie nog heel sterk staat.