Macron zet eerste stappen in buitenlands beleid

0
590

Emmanuel Macron is officieel verkozen als de volgende president van Frankrijk. Een van de grote vragen die zich stelt is hoe hij de Franse rol in de internationale gemeenschap vorm zal geven. Het buitenlands beleid van Macron, net als het defensiebeleid, kwam in de campagne niet prominent aan bod. Doorheen de verkiezingscampagne lichtte hij wel hier en daar een tip van de sluier op. Zo is het mogelijk om toch een vrij coherent beeld te vormen van zijn persoonlijke prioriteiten.

Tijdens de regeerperiode van Macron zal Frankrijk een aantal belangrijke beslissingen moeten nemen om zijn inzet in de strijd tegen het terrorisme, en het behoud van de algemene militaire capaciteit te verzekeren. Hoe deze beslissingen er precies zullen uitzien hangt nog voor een groot deel af van de exacte samenstelling van Macrons regering, maar dit zal niet duidelijk worden voor de parlementsverkiezingen die in juni zullen plaatsvinden.

Harde woorden voor Rusland

Een van de meest uitgesproken elementen van Macrons buitenlandbeleid is zijn positie tegenover Rusland. Deze positie is voor een groot deel gevormd door de verkiezingscampagne, waarbij zijn belangrijkste tegenstander Marine Le Pen was. Haar vriendschappelijke benadering van Rusland dwong Macron er toe om een sterke tegengestelde positie in te nemen. Macron deed duidelijke uitspraken over hoe te reageren op potentiële Russische agressie, zoals cyberaanvallen. Macron ging zelfs zo ver om te stellen dat Frankrijk met conventionele middelen zou kunnen terugslaan na een mogelijke Russische cyberaanval.

Eens Macron het presidentschap opneemt zou het wel eens kunnen dat hij een meer gematigde toon aanslaat, aangezien zijn radicale stellingname reeds zijn electoraal nut heeft bewezen. Zelfs dan wordt van Macron echter niet verwacht dat hij een zachtere positie zou hanteren dan zijn voorgangers wanneer het op Russische dreiging aankomt, of het conflict in Oekraïne. Macron heeft het idee van een toenadering tot Rusland volledig van de tafel geveegd, en roept ook op tot het verlengen van de economische sancties tegen Rusland om de uitvoering van de Minsk-akkoorden te kunnen afdwingen.

Antiterrorisme als prioriteit in het Midden-Oosten

Naast Oekraïene heeft Macron ook de conflicten in Syrïe en Libïe aangeduid als de kern van zijn buitenlands veiligheidsbeleid. In Syrïe had Macron initieel samenwerking met Rusland niet uitgesloten. De belangrijkste doelstelling voor hem is de strijd tegen Islamitische Staat, en dat is iets waarvoor er met Rusland wel zou samengewerkt kunnen worden.

Vlak na de aanslagen in Parijs in 2015 keerde Frankrijk zich ook reeds tijdelijk naar Rusland voor het coördineren van luchtoperaties in Syrïe. Het omverwerpen van het Assad-regime werd door Macron initieel niet omschreven als een doel in dit conflict, maar na de zenuwgasaanval op 4 april riep hij wel op tot interventie tegen het regime, nog voor de Amerikaanse aanval door middel van kruisraketten plaatsvond.


In Libïe wil Macron een nieuw veiligheidsinitiatief lanceren. Het is niet duidelijk wat dit initiatief precies inhoudt, maar het is wel geweten dat het onder andere de oprichting of ondersteuning zou bevatten van een sterk leger dat terroristische groeperingen in het land kan verslaan. Wat Macron ook reeds meedeelde is dat hij dit initiatief niet ziet als een eenzijdige Franse actie, maar iets waarvoor hij nauw wil samenwerken met de Europese bondgenoten en de Verenigde Staten.

Een nieuw veiligheidsbeleid in Afrika?

Terwijl de meeste van Macrons agendapunten op buitenlands vlak niet zo’n verschil opleveren met wat Frankrijk reeds deed, zou dit voor het Afrikabeleid wel eens anders kunnen zijn. Macron stelde dat hij van plan zou zijn om de ontwikkelingshulp naar Afrikaanse landen te verhogen, en dat hij de rol van Franse militaire basissen in het continent opnieuw wil evalueren.

Onder het presidentschap van president Nicolas Sarkozy had Frankrijk reeds een beleid uitgestippeld dat economische samenwerking met Afrikaanse landen veel hoger rangschikte dan militaire interventies. Dit betekende ook een grote aanpassing van de Franse militaire aanwezigheid op het continent.

In 2013, na de Franse interventie in Mali, werd dit beleid onder Hollande teruggeschroefd. Er werd echter wel meer aandacht besteed aan de rol van plaatselijke Afrikaanse troepenmachten. Macron houdt eveneens vast aan het belang van lokale legers. Zijn vraag om de Franse militaire aanwezigheid in Afrika te herbekijken, zou evenwel op een terugkeer van het beleid van Sarkozy kunnen wijzen.