Het is moeilijk om objectief te oordelen over de prestaties van Donald Trump met alle aanwezige ruis. De afleidende tweets, de onbewezen Russische connectie en de meest vooringenomen media in decennia. Kunnen we Trump überhaupt nog op basis van dezelfde criteria beoordelen? Welke andere president was vanaf dag één in oorlog met zijn eigen inlichtingendiensten? Toch doe ik een poging om Trump hoofdzakelijk te beoordelen op zijn beleid en impact op Amerikaanse politiek.

Hoogtepunt: Benoeming Gorsuch

De grootste campagnebelofte, op de muur na, heeft Trump ingelost: de benoeming van rechter Gorsuch in het Amerikaanse Hooggerechtshof zal nog jaren nadreunen in Washington. Het was het resultaat van een gok die de Republikeinen na de plotse dood van Hooggerechtshofrechter Antonin Scalia doorduwden. De Republikeinen onder leiding van Mitch McConnel wezen de relatief milde kandidaat Merrick Garland, voorgesteld door toenmalig Democratisch president Barack Obama, af.

De Republikeinen besloten om alles in te zetten op de presidentsverkiezingen, met het risico op een winst voor Hillary Clinton (Dem.) die eenmaal president zeker een meer linkse rechter had voorgesteld. De belofte van Trump om iemand uit de ‘originalist’-traditie van Scalia te benoemen verzekerden veel ‘evangelical’ kiezers om Republikeins te stemmen. Ook veel traditionele Republikeinen die niets met Trump of Clinton te maken wilden hebben werden door deze belofte over de streep getrokken.

Deze winst voor de Republikeinen smaakt voor veel conservatieven nog zoeter in de wetenschap dat rechter Kennedy zijn pensioen overweegt, nog een uitgelezen kans voor Trump om zijn christelijke electoraat zoet te houden.

‪Wat betekent Gorsuch in het #SupremeCourt? Een conservatief overgewicht. Lees: http://sceptr.net/2017/04/rechter-gorsuch-is-bevestigd-hooggerechtshof/ ‬

Geplaatst door SCEPTR op zaterdag 8 april 2017

Kleine hoogtepuntjes

Maar op de benoeming van Gorsuch na zijn er weinig hoogtepunten te benoemen. Een reeks goede beslissingen en terugdraaien van falend beleid is goed en aardig, maar van daadwerkelijk beleid voeren is nauwelijks sprake van. De schuld hiervan ligt ook deels bij het congres dat gedomineerd is door Republikeinen. Hieronder een paar kleinere hoogtepunten:

Dieptepunt: ‘the Wall’

Waar blijft de muur? De belangrijkste campagnebelofte van Trump was het bouwen van een muur langs de zuidelijke grens met Mexico. Het nieuwe budget getekend door Trump financiert niet de bouw van een muur. Dit onder druk van de Democraten die anders dreigden om een sluiting van de overheid of een ‘shutdown’ te forceren. Dat Trump voor deze druk is gezwicht is een enorm zwaktebod en doet vrezen voor de toekomstige bouw van de muur. En dit alles terwijl zijn voorstel voor een muur enorm populair is: een meerderheid van Amerikanen is voorstander.

Het is dan ook onbegrijpelijk dat Trump de Democraten niet afbluft. Laat hen aan het Amerikaanse volk uitleggen dat zij een nieuw budget saboteren vanwege het blokkeren van de muur die een meerderheid van het volk wil. Nu kan het dat dit drukmiddel tot aan de verkiezingen van 2018 wordt bewaard, maar dat is een misrekening. Republikeinse kiezers willen voor 2018 waar krijgen voor hun stem.

Vraagteken: Trumpcare

De net aangenomen aanpassingen aan Obamacare zijn een verbetering, maar zijn verre van een een grondige hervorming. En dat was nou net de belofte die Trump en vele Republikeinen met hem al jaren hebben gemaakt aan de kiezer. Verkiezingsoverwinningen in 2010, 2014 en 2016 zijn hier het bewijs van. 

Trump zijn presidentschap is een combinatie van enorme verbetering ten opzichte van de status quo en een flink aantal voorbije onnodige fouten en verkeerde inschattingen. Maar Trump kan zijn herverkiezing in 2020 pas veiligstellen door de muur aan de Mexicaanse grens te bouwen, een nieuw belastingplan in te voeren en door Obamacare volledig te hervormen.

Als de eerste 100 dagen ons een indicatie kunnen geven heeft Trump het potentieel om een zeer succesvol president te zijn. Trump zal uiteindelijk zelf moeten bepalen of zijn eerst (en enige?) termijn wordt gekenmerkt als een voltreffer of een gemiste kans.