In 2016 heeft staatssecretaris voor Asiel en Migratie twintig imams de toegang tot het land geweigerd. Dat tonen nieuwe cijfers aan over visa-verblijven in België. Dit staat te lezen in De Tijd. Eerder in maart bevestigde de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RvV) voor het eerst dat België visa mag weigeren aan buitenlandse imams die hier willen komen werken in niet-erkende moskeeën.

Imans uit het buitenland die in België het islamitische geloof willen prediken in niet-erkende moskeeën, krijgen al sinds een poos geen verblijfsvergunning meer van Francken. Dit jaar werden reeds twaalf aanvragen van Turkse imams geweigerd. Tien daarvan gingen in beroep tegen de beslissing, maar kregen ongelijk van de Raad voor Vreemdelingenbetwisting. De Raad is van opvatting dat de vrijheid van godsdienst niet geschonden werd door Francken. Vorig jaar ging het dus om twintig imams die het land niet in mochten.

Niet erkende moskee? Geen visum

Imams die in niet-erkende moskeeën willen werken krijgen al langer geen langverblijf-visum. De regering wil nu hetzelfde beleid invoeren voor kortverblijfsvergunningen. Dat is moeilijker omdat kortlopende visa gereguleerd worden door de EU (terwijl langverblijf een bevoegdheid is van de nationale staten). Francken kijkt wat er gedaan kan worden, “maar aan de verstrenging zijn ook belangrijke diplomatieke gevolgen verbonden”.

De twintig visumaanvragen die aan imams geweigerd werden zijn elf kortverblijfaanvragen vanuit Marroko en negen vanuit Turkije. Voor Francken staatssecretaris Asiel en Migratie was, gebeurden dergelijke weigeringen zelden. De drie jaren voor 2016 werd geen enkel kortverblijf aangevraagd uit Marokko geweigerd alsook geen enkel Turks langverblijfverzoek.

Die kortverblijfaanvragen kaderen voornamelijk in bepaalde religieuze piekperiodes zoals de Ramadan. Dan wordt vaak buitenlandse hulp ingeroepen om het extra moskeebezoek te organiseren. De Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) is nu bezig met de aanvragen voor de Ramadan van dit jaar, die eind mei start.

Francken nam ook al reactief verblijfsvergunningen van radicale imams af. Het kabinet Francken besliste daartoe voor het eerst in 2015, wat ineens een unicum was in de Belgische geschiedenis. Opvallend: toeval of niet, Francken gebruikte toen daarbij de beroemde uitspraak “at your service” van de rechtse en islamkritische Nederlandse politicus Pim Fortuyn. Fortuyn werd vermoord in 2002 door de linkse activist Volkert van der Graaf en won onder andere aan populariteit met de slagzin “Ik zeg wat ik denk en doe wat ik zeg. At your service!“.

At your service. Had al véél eerder moeten gebeuren...

Geplaatst door Theo Francken op maandag 13 juli 2015

Opnieuw Diyanet

De Turkse aanvragen draaien rond een andere thematiek, namelijk die van Turkse invloed in België. Relevant zijn de zogenaamde ‘Diyanet-moskeeën’. Deze vallen direct onder het Turkse ministerie van Algemene Zaken: Ankara heeft genoeg geld voor imams in deze moskeeën en ziet er op toe dat de preken conform zijn met wat in Ankara over zaken wordt gedacht. Sinds 1982 worden tweeënzestig van de meer dan honderd Turkse moskeeën in België gecontroleerd door de ‘Belçika Türk İslam Diyanet Vakfı’.

De structuur bevindt zich recentelijk in de oog van de storm sinds Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Liesbeth Homans de Diyanet-moskee in Beringen wil schrappen als erkende moskee. Het netwerk wordt regelmatig in binnen- en buitenland beschuldigd van spionage ten behoeve van de Turkse staat, hetgeen Ankara ontkent.

In Vlaanderen zijn er dertien zo’n moskeeën erkend door de Vlaamse overheid. Maar er zijn er dus ook een flink deel niet erkend. Ankara kan dan wel die imams betalen, maar als ze het land niet binnen kunnen, kunnen ze ook niet ingezet worden. En dat ligt vervelend voor Turkije. Ofwel moet het ervoor zorgen dat alle Diyanet-moskeeën in ons land erkend worden, maar dan kunnen de overheden hier sterke controle uitoefenen over de gebedshuizen – wat het hele Diyanetopzet ondermijnt – ofwel riskeert het dat de imams die men wil inzetten, het land niet binnen kunnen.

Het hele gedoe zorgt voor extra spanningen in een al moeilijke relatie met Turkije, maar Francken houdt vast aan het beleid omdat “we [geen] controle [hebben] over de geldstromen en de activiteiten in die niet-erkende moskeeën.”