Met deze gevleugelde woorden omschreef macro-econoom Geert Noels op Twitter de resultaten van een studie waarmee de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO), het economisch samenwerkingsverband tussen de rijkste industrielanden, gisteren naar buiten kwam.

Uit die studie leren we dat België met 54 procent de hoogste gemiddelde belastingdruk voor alleenstaande werknemers zonder kinderen heeft. Daarmee laat het met een kloof van meer dan vijf procent naaste achtervolgers Duitsland (49,4%) en Hongarije (48,2%) achter zich. Kort daarna volgen Frankrijk (48,1%) en Italië (47,8%). Opmerkelijk is het grote verschil met de Angelsaksische landen: de VS (31,7%), Canada (31,4%), UK (30,8%) en Australië (28,6%) vormen een peloton ver achter de kopgroep.

Frankrijk (40%) leidt dan weer de dans als het om belastingdruk bij getrouwde koppels met twee kinderen en één werkende ouder gaat. Ook hier vertoeft België in de bovenste regionen en sluiten de Angelsaksen de rij.

Twijfelachtige eer

Afbeelding: OESO. Arbeidsbelasting in OESO-landen.
Afbeelding: OESO. Arbeidsbelasting in OESO-landen.

De OESO berekent de belastingdruk door alle belastingen en bijdragen aan sociale zekerheid van werknemers en werkgevers te nemen en daarvan de gezinsbijslagen af te trekken. Die resultaten worden dan met de totale loonkosten van de werkgevers vergeleken.

Noels wil met zijn sappige quote vraagtekens stellen bij deze twijfelachtige eer die België te beurt valt. Volgens hem oefent de staat een te grote druk uit op de werkende Belg. Er zijn een aantal factoren die bijdragen tot dit hoge cijfer.

Onze staatsstructuur is met zijn verschillende gewesten en gemeenschappen één van de meest complexe uit de OESO-landen. De vele partijen in elk van de zes regeringen streven (en streefden) elk naar één of meerdere trofeeën. Dit resulteert telkens weer in minder efficiënte maatregelen en subsidies, wat zorgt voor druk op de belastingbetaler.

Impact van sociale zekerheid

De belangrijkste invloed is echter onze sociale zekerheid. De Belg betaalt mee voor goede gezondheidszorg, maar hij betaalt ook mee voor de minimale kloof tussen arm en rijk die er in ons land is. Dit verklaart ook de grote kloof met bijvoorbeeld de VS, waar de bevolking vaak zelf zijn ziekenzorg moet bekostigen en er een afgetekend verschil is tussen rijken en armen. De Belgische burger draagt bij aan werkloosheidsuitkeringen en leeflonen die tot de riantste in de wereld behoren.

Niet alleen onze kloof tussen arm en rijk is bij de kleinste ter wereld, ook de kloof tussen het minimum netto arbeidersloon voor een alleenstaande (1086 euro, nettocijfers 2006 voor 40 uren werk per week in België) en het leefloon voor een alleenstaande (867,40 euro) ligt noemenswaardig laag, wat de werkloosheidsval (wanneer het onvoldoende financieel interessant is om te werken) en zodoende een lakse houding op de arbeidsmarkt in de hand werkt.

Dankzij de tax-shift, die de belasting op arbeid verlegt naar andere inkomsten, is de belastingdruk dit jaar wel met 1,32 procent gedaald tegenover 2015. Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) roept dan ook op om deze positieve evolutie te koesteren.