Merkel had het bijna niet ‘geschafft’ en wou grenzen dicht

3
1107

Eén week. Zolang duurde het volgens de zondagskrant Welt am Sonntag voor Duits bondskanselier Angela Merkel in september 2015 besloot de grenzen weer te sluiten voor vluchtelingen die via de ‘Balkanroute’ Duitsland wilden binnen geraken. Na amper zeven dagen bleek immers dat de enorme toestroom van asielzoekers onhoudbaar was en de bondskanselier wat gas moest terugnemen in haar “Wir schaffen das“-optimisme. 

Met de ministers van Binnenlandse en Buitenlandse Zaken, de vicekanselier, de voorzitters van de Duitse socialistische en christendemocratische partijen en de Kanzleramtminister bereikte Merkel een akkoord om de grenzen te sluiten en extra politiemacht naar de grensgebieden te vervoeren. Bussen zouden worden ingezet om uitgewezen asielzoekers af te voeren.

Desondanks klonk op 12 september plots een andere richtlijn. Merkel vernam kort tevoren telefonisch van haar minister van Binnenlands Zaken, Thomas de Maizière (CDU), dat de ambtenaren op zijn ministerie niet zeker waren of het besluit om vluchtelingen aan de grenzen tegen te houden wel juridisch te rechtvaardigen was.

Merkel kon zelf ook niet garanderen dat het plan volledig waterdicht was en bevond zich dus in een moeilijke situatie. Daarnaast was het Merkel-kamp ook beducht voor imagoverlies, omdat beelden van Duitse militairen en agenten die vluchtelingen hardhandig de toegang moesten weigeren niet bepaald strookten met de “Wir schaffen das!”-uitspraak van de bondskanselier waarmee ze op 31 augustus 2015 alle voorpagina’s haalde. Het akkoord en plan van de regeringstop werd als gevolg niet opgevolgd, wel integendeel.

Door de instroom eisten de deelstaten van de Duitse republiek op z’n minst grenscontroles en een lamleggen van het treinverkeer met Oostenrijk voor twintig uur met het oog op een betere voorbereiding. Grotendeels tevergeefs. Pas vele maanden na de hele kwestie begon het aantal asielzoekers weer te dalen.

  • Victor

    Wat verkiezingen toch niet allemaal kunnen doen met een mens !

  • Tom Verschueren

    De angst voor ‘hässliche Bilder’ (schokkende beelden van vluchtelingen, vooral kinderen met gekrulde wimpers, huilend voor prikkeldraad) is tekenend voor de hypocriete, scheinheilige mentaliteit van de Duitse Gutmensch, het uitsluiten van de realiteit (van materiële, politieke en culturele beperkingen), het zwelgen in een moraliserend superioriteitsgevoel (eindelijk zijn wij Duitsers de goeden), de Duitse hypermoraal die men aan al de anderen wil opleggen (‘aan het Duitse wezen moet de wereld genezen’, reeds onder het Duitse Keizerrijk), maar terzelfdertijd het vuile werk overlaten aan de gediffameerde kleine Balkanstaten, die bewijzen dat muren wel degelijk werken, en vooral de solo-slim deal van Merkel met de Turkse dictator Erdogan. Zoals elke (morele) kapitalist wil ik niets te maken hebben met de praktijken van mijn onderaannemers. Dat de Turken soms al geschoten hebben op vlcuhtelingen aan de Turks-Syrische grens, interesseert mij niet, er komen geen beelden van op ARD en ZDF, maar dat Frauke Petry van de AfD in een geënsceneerd interview zogezegd een ‘schietbevel’ op vluchtelingen zou hebben uitgevaardigd, dat interesseert ons dan weer wel in zeer hoge mate, want haar belasteren, maakt ons weeral de moreel superieuren. Ach, de Duitse Gutmenschen zijn typische farizeeërs, witgekalkte graven, en ik hoop dat in de toekomst het historisch onderzoek deze morele spreidstand van het Duitse volks zal aantonen.

  • Tom Verschueren

    Wat er ook van aan is, ik denk dat het verkeerd is om alleen Angela Merkel verantwoordelijk te stellen voor het vluchtelingendebacle. Ze draagt weliswaar een zeer grote politieke verantwoordeljkheid, maar zonder medewerking van de groenlinkse media, en heel veel instituties, zoals de groene en socialistische partij, vakbonden, kerken (lutheraanse en katholieke), de Antifa (de knokploegen van de ‘burgerlijke’ partijen tegen ‘Raaaaaaachts’), kortom heel de ‘veröffentliche Meinung’, én de invloedrijke groep van ‘Gutmenschen’, laten we zeggen de moralistische eco-bourgoisie, zouden er geen miljoen vluchtelingen in D. zijn binnengestroomd. In geen enkel ander land zou dit mogelijk geweest zijn.
    Ik ben een grote aanhanger van de ‘Sonderweg’-theorie, (die Prof. Rochtus zeker kent) die, grof geschetst, zegt dat D. sinds de 19de eeuw problemen heeft om om te gaan met democratie en rechtstaat. Want Merkel heeft ongetwijfeld de grondwet en het recht gebroken, wat vermaarde grondwetsspecialisten hebben beaamd (‘Rechtsbeugung’ noemen ze dat in D.), en een groot deel van de gevestigde instituties en van de bevolking zijn daarin meegegaan. Voeg daaraan toe dat sinds de hereniging van beide Duitslanden, het ex-communistisch element van de DDR in mijn ogen bijna een legale staatsgreep achter de facade van de liberale democratie heeft uitgevoerd. Merkel en voormalig Bondspresident Gauck zijn gesocialiseerd in de DDR, en Kahane, die aan de spits staat van de strijd tegen ‘Rechts’ was een ex-medewerker van de Stasi. Het Merkel-regime is in mijn ogen een zeer eigenaardige osmose van keihard neo-liberalisme (Harz IV) én extreemlinkse elementen (immigratiepolitiek en gelijkschakeling van alle maatschappelijke instituties, belastering van andersdenkenden, zoals Pegida en AdD), én traditoneel christelijke moraal (dit heeft in de vluchtelingencrisis een zeer grote rol gespeeld, zeer eigenaardig voor een postchristelijke, geseculariseerde maatschappij).
    In mijn bibliotheek wacht het boek van Gertrude Höhler, ‘Die Patin’ (de ‘peetmoeder’ Merkel) op lectuur. Wat ik over dit boek gelezen heb, bevestigt mijn idee dat onder het Merkel-regime D. een semi-autocratisch systeem is geworden, achter de facade van de democratische instellingen (zoals keizer Augustus de façade van de republikeinse instellingen intact liet).
    Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het Merkel-regime in september 2017 ten einde komt. De Duitse pers is nu gekeerd en wil Schulz als kanserlier, eventueel zelf rood-rood-groen: alles beter dan Merkel. Evenals in de VS zijn de aanstaande verkiezingen in D. een keuze tussen de pest en de cholera.