De BBC is de Britse overheidsorganisatie die zich toewijdt aan het verlagen van het IQ van de bevolking en het verkleinen van diens aandachtsspanne. Haar inhoud is grotendeels wat Orwell in 1984prolefeed’ noemde, een smakeloze mengeling van sport, de seksuele capriolen van politici en geroddel over beroemdheden die niets noemenswaardigs hebben bereikt. Ondanks dit alles is het nog steeds de omroep met het hoogste aanzien ter wereld, een zeer trieste vaststelling bij de staat van die wereld.

Regelmatig kijk ik naar de website van de BBC om na te gaan of mijn indruk van door de overheid gefinancierde lichtzinnigheid correct is: helaas is het zo. Sommige van de lichtzinnigheden zijn echter doelbewust subversief. Vandaag was er bijvoorbeeld een item getiteld ‘Hoe mode de manier waarop we gender zien verandert.’ Het ging over de London Fashion Week, zeven dagen waarin couturiers, wiens grootste talent zelfpromotie is, hun onelegante, ondraagbare en belachelijk dure lompen paraderen, gedragen door een groep verbleekte, half uitgehongerde en ellendige modellen voor een publiek van onkritische pluimstrijkers die zowel smaak als inzicht ontberen.

Laat me en passant een opmerking maken over de openbaring van de ziel van de moderne mens. Hoe merkwaardig is het dat er zoveel interesse is in mode maar dat je toch bijna nooit iemand ziet op straat die keurig, laat staan elegant, gekleed is.

Gender en sekse

Om terug te komen op de vraag ‘hoe we gender zien.’ Het gebruik van het woord gender is significant, en niet een beetje sinister. Het heeft het volledig overgenomen (in het Engels) van het woord sekse, met de discriminerende implicatie van die laatste dat er biologische verschillen zijn tussen mannen en vrouwen. Zelfs in medische tijdschriften krijgt het kind geen sekse meer. Het krijgt een gender toegewezen bij de geboorte, alsof de toewijzing perfect arbitrair en willekeurig gedaan wordt. Sinds kort, uiteraard, is er een toename geweest in het aantal genders, inclusief een totale afwezigheid van gender, waarvan ik toegeef dat ik het er moeilijk mee heb om het mij voor te stellen.

Wie is deze we in ‘hoe we gender zien’? Ik vermoed dat het de tweede persoon meervoud in le tout Paris betekenis van het woord moet zijn. Het lijkt in ieder geval niet van toepassing op vele van mijn buren of op de mensen uit mijn dorp. Hier is een korte beschrijving van de kledij vertoond op de London Fashion Week:

Mannen in vrouwenkleren, unisex (het moet toch unigender zijn?) kleding en tweeslachtige merken die iedereen zou kunnen dragen…

Iedereen? Opnieuw wordt het woord gebruikt in een strikt technische betekenis. Gisterenavond, bijvoorbeeld, woonde ik een bijeenkomst bij van mijn lokale geschiedkundige kring. Ook al ben ik op pensioengerechtigde leeftijd, mijn aankomst verlaagde de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen. Het was moeilijk, denk ik, om je in te beelden dat deze ouderen de belachelijk ongemakkelijke en esthetisch afschuwelijke tweeslachtige kledij van de London Fashion Week zouden aantrekken. Maar zij waren natuurlijk niet iedereen, zij waren, in dezelfde strikt technische betekenis, niemand of onbenullen.

Mars door de instellingen

Dit wil niet zeggen dat het onmogelijk is dat de ideologie van de London Fashion Week geen lange mars op Gramsciaanse wijze zal maken door de instellingen. Het item op de BBC was respectvol en voorzichtig om te vermijden veroordelend over te komen. Het uitte zelfs niet de minste kritiek op de pure slordigheid of de onbruikbaarheid van de tentoongestelde kledij. Cicero zei ooit dat niets zo belachelijk is of een of andere filosoof heeft het gezegd, waaraan we mogen toevoegen dat niets zo belachelijk is of een of andere couturier heeft het ontworpen.

Wat me verwondert is dat de partizanen van de politieke correctheid niets lijken geleerd te hebben uit de verkiezing van Donald Trump. In dit verband zijn ze als de Bourbons volgens Talleyrand. Ze doen maar voort alsof ze overal dezelfde verbitterde reactie willen veroorzaken, of om een burgeroorlog uit te lokken. Ze lijken de onbenullen te willen vernederen opdat iedereen van de tweeslachtige kledij over de wereld kan heersen. Ze zullen niet rusten voor de wereld, of op zijn minst de Westerse wereld, op een levensechte versie van Satyricon volgens Fellini zal lijken. Het zou echter wel eens kunnen dat de rest van de wereld helemaal niet volgt.