Het was te verwachten dat het rapport dat vrijdag aan president-elect Trump werd voorgelegd over de Russische hacking van de computers Trump niet zou overtuigen. Het betreft de hack op het hoofdkwartier van de Democratische partij en de privé-computer van John Podesta, de voormalige campagneleider van Hillary Clinton.

Het 25 pagina’s tellende DNI-document (DNI: Director of National Intelligence. Coördineert alle Amerikaanse inlichtingendiensten) put uit het werk van de CIA, de FBI en de NSA, maar deze laatste instelling was wat minder enthousiast dan de collega’s. Een verkorte versie werd aan de media voorgesteld.

In essentie bevat het niets nieuws vergeleken met de vorige versie die steunde op een door een privéfirma uitgevoerd onderzoek. Het document is geen technisch bewijs maar in feite een ‘assessment’ van de reden waarom Poetin de inbraak en publicatie in WikiLeaks heeft bevolen: Poetin wou het geloof van de Amerikanen in hun democratische instellingen ondermijnen en aantonen dat Clinton een agressieve kandidate was, een gevaar voor de wereldvrede. Zodoende wou hij onrechtstreeks de kandidatuur van Trump aanbevelen. Er zijn ook zeven pagina’s gewijd aan een rapport van 2012 over de rol van RT (Russiche TV-zender), een Engelstalig televisiekanaal beheerd door Rusland dat door een kleine groep Amerikanen bekeken wordt.

Trump becommentarieerde het rapport met de bedenking dat de hacking geen invloed had gehad op de verkiezingsuitslag.  Hoogstens zou Bernie Sanders er voordeel hebben uit kunnen puren.  Maar de onderdanige Sanders besloot uiteindelijk zijn strijd tegen Clinton te staken. Dit was ook de wens van het partijbestuur, zoals uit de gelekte documenten bleek.

De Comey-bom

Waar niemand  over spreekt is de onverwachte aankondiging van FBI directeur James Comey, 11 dagen voor de verkiezing dat nog 30.000 pas ontdekte mails van Hillary Clinton moesten onderzocht worden. Dit kwam bijzonder hard aan na het  langdurig meningsverschil over het gebruik van haar private mailserver tijdens haar periode als Secretary of State (Buitenlandminister) en heeft zeker een belangrijke groep kiezers afgeschrikt. President Obama kwam meteen tussen en Comey moest na een aantal dagen verklaren dat het onderzoek was afgelopen.

NSA bespioneert de wereld

Het is ergens ironisch dat president Obama Rusland sanctioneert voor een niet bewezen hack. De Amerikaanse NSA luistert nochtans heel wat af in heel wat landen, met of zonder toestemming en medeweten. De telefoontap van Merkel ligt nog vers in ons geheugen, maar het is ook bewezen dat de presidenten of eerste ministers van Brazilië, Argentinië, Irak, Venezuela en vele andere landen werden afgeluisterd. Zelfs de voorzitter van de Europese Commissie en de voorzitter van de Europese Centrale Bank en de secretaris-generaal van de Verenigde Naties ontsnapten er niet aan. De NSA controleert bovendien het elektronisch verkeer in de wereld. De dienst beschikt over duizenden medewerkers en 14.000 ‘cyber troops‘, dixit generaal Alexander Keith, NSA-directeur (2005-2014).

Het feit dat de NSA niet met grote zekerheid de inbraak in de server van het hoofdkwartier van de Democraten aan de Russen kan toeschrijven, roept bij specialisten waaronder William Binney, een oud-technisch directeur van de NSA, vragen op. Ze denken eerder aan een lek dan een hack.

Wat zeker vaststaat is dat Russisch presidentskandidaat Boris Jeltsin in juli 1996 de Russische presidentsverkiezingen tegen de communisten won met de hulp van oligarchen en een grote task force van Amerikaanse adviseurs met heel wat technische middelen. Die verkiezingen verliepen niet helemaal volgens het boekje. Er is zelfs een film over.

Trump is bedreigend

Waarom wordt het bestaan van een Russische hack zo hard doorgeduwd? Vooreerst is er de factor Trump. Hij is een outsider en in zekere zin een ongecontroleerd projectiel. Als president kan hij meer dan 4.000 ministers, hoge ambtenaren, rechters enzoverder aanstellen. Bovendien is hij de opperbevelhebber van het leger en weegt dus zeer zwaar op de militaire en buitenlandse politiek. Van oudsher gevestigde groepen kunnen hun macht, invloeden en vooral inkomsten verliezen. Zo haalde Trump tegen gewoonte al alle ambassadeurs van de vorige adminstratie terug.

Als men blijft herhalen dat Trump verkozen is door toedoen van Poetin, is er na verloop van tijd bijna niemand meer die daar aan zal twijfelen. Dus is men hem geen gehoorzaamheid en eerbied verschuldigd, eerder het tegenovergestelde: hij moet geboycot en uiteindelijk afgezet worden. Zo’n stemmen zijn nu al te horen.

Ten tweede is er vooral zijn mogelijke buitenlandse politiek. Het is goed mogelijk dat Trump en Poetin elkaar zullen vinden en de nieuwe koude oorlog beëindigen.

Heel wat groepen zijn daar tegen. De afscheidsrede van president Dwight Eisenhower in januari 1961 wijst op het gevaar van een militair-industrieel complex dat oorlog(sdreiging) wil. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog zijn de Verenigde Staten voortdurend in (Koude) oorlog verwikkeld geweest. De stelling kan verdedigd worden dat de Amerikaanse staat en maatschappij oorlog(sdreiging) nodig hebben om te kunnen blijven functioneren zoals men gewoon is. Dit is natuurlijk ook het verlangen van het machtige militair-industrieel complex dat volgens bepaalde auteurs de macht in handen heeft. Gelukkig voor dat complex is er ook nog China waar men zich moet tegen bewapenen. Maar ook met deze wereldspeler zou de onvoorspelbare Trump misschien een vergelijk kunnen vinden. Onwaarschijnlijk, maar je weet maar nooit!

  • Vido Dasler

    Als RT maar door een kleine groep bekeken word, waarom maakt men er dan zo een spel van in het rapport ? Het feit dat RT een leegte opvult in het medialandschap maakt het populair, ze laten mensen aan het woord, zoals tijdens de verkiezing, en kunnen daardoor op heel wat interesse rekenen. Als hun aantal views op youtube een indicator kan zijn, dan zou ik ze zeker niet marginaal noemen.