Cultuur & Samenleving

Onze cultuur is in verandering. Vandaag geen conflict tussen Kerk en Staat. Wel allerlei nieuwe bewegingen zoals Movement X, #BlackLivesMatter, tegenstand tegen Zwarte Piet, safe spaces, stemmen rond male privilege… Is dit nieuw cultureel conflict een noodzakelijk gegeven om (repressieve?) traditievormen af te breken? Of slaat de slinger te ver door?

De slinger ís al lang te ver door geslagen. De uitholling van onze tradities is al jaren aan de gang en gebeurt heel geleidelijk. Men mag niet de fout blijven maken om te veronderstellen dat één kleine toegift “zo erg niet is.” Vrije meningsuiting wordt overal aan banden gelegd, omdat men zogezegd niet meer mag kwetsen. Tradities zoals Kerstmis en Sinterklaas worden zodanig aangepast om niemand te schofferen, dat er van de eigenlijke traditie niets meer overblijft. Een goed georganiseerde minderheid van activisten uit vnl. academische, politieke en mediatieke kringen slaagt er in hun wereldbeeld aan de meerderheid op te leggen. Media zoals SCEPTR en partijen zoals het Vlaams Belang hebben als belangrijkste opdracht om hier een tegengewicht aan te bieden.

Recht & Misdaad

Onze veiligheid is vandaag een hot topic. Ook al is de geregistreerde criminaliteit in de samenleving sterk gedaald, tegelijkertijd blijft het onveiligheidsgevoel, zeker in de steden, hoog. De aanslagen in Brussel en Zaventem hebben niet geholpen. Zaken zoals de verkrachter die meermaals kon toeslaan, dragen bij aan een gevoel van straffeloosheid. Zijn we te laks? Zijn we te streng?

Ik hou niet van de term ‘onveiligheidsgevoel’. Men geeft daarmee de indruk dat het slechts om een ‘gevoel’ gaat en niet om een structureel probleem. Wie bepaalde buurten in pakweg Antwerpen of Brussel frequenteert, weet beter. Er is inderdaad sprake van een bijzonder grote laksheid en vooral straffeloosheid. Daders voelen zich daardoor ongenaakbaar. Crimineel gedrag moet men zien in termen van vrije wil of keuze. Dit heeft individuele verantwoordelijkheid tot gevolg waardoor er mogelijkheid is tot repressie: straf. Het is echter net die individuele verantwoordelijkheid die men vandaag op alle mogelijke manieren in vraag stelt. Men zoekt de oorzaken van crimineel gedrag bij de economische situatie, de gezinssituatie etc. en ontdoet de dader zo van elke verantwoordelijkheidszin. Lakse straffen, met als gevolg een gevoel van straffeloosheid ( en dus recidivisme) bij de daders en tegelijk slachtoffers die zich in de steek gelaten voelen door justitie, zijn hier een rechtstreeks gevolg van.

Geopolitiek

We leven in een wereld in transitie met heel wat opkomende staten. Tegelijk lijkt de invloed van de traditionele Westerse machten te tanen. Trump lijkt een meer geïsoleerd Amerika te willen gaan leiden en academici zoals prof. Holslag stellen dat onze politici geen visie hebben. Tegelijk is er kritiek op de (mogelijke aanschaf van) F-35-jets en ons NAVO-engagement. Waar moeten we heen?

De saga rond Eandis toonde pijnlijk aan dat (Vlaamse) politici geen kaas gegeten hebben van geopolitiek. Niemand stelde zich de vraag of het wel verstandig was om een Chinees staatsbedrijf medezeggenschap te geven over iets zo essentieel als onze stroomvoorziening. Louis Tobback zei letterlijk: “We gaan hier niet zoals Jonathan Holslag geostrategische overwegingen maken.” Dat een burgemeester en minister van staat zo’n onzin durft uitkramen, is zorgwekkend. Europa is vandaag een speelbal van grootmachten zoals de VS, Rusland en China. Willen wij in de toekomst nog een rol van betekenis spelen in deze wereld én vooral onze eigen toekomst in handen blijven houden, dan zal men duidelijke en gerichte keuzes moeten maken, zeker wat betreft onze bondgenoten. Ideologisch is er bijvoorbeeld een grote tegenstelling tussen de Europese Unie en de Russische federatie, maar wij hebben er echter geen belang bij om onze tegenstellingen in een koude oorlog uit te vechten. Daarvoor is de wereld te gevaarlijk en daarvoor zijn er teveel ontwikkelingen die bedreigend zijn voor beiden. We hoeven daarom niet de beste vriend van Poetin te zijn, maar zeker ook geen vijand. Hetzelfde geldt overigens voor de VS.

Overheidswerking

We hebben in Vlaanderen vijf provincies, 308 gemeenten, 308 OCMW’s, 93 intercommunales naast een Vlaams parlement. Goed voor 124 parlementsleden, 7.464 gemeenteraadsleden, 3.084 OCMW-raadsleden en 351 provincieraadsleden. Op uitvoerend vlak hebben 9 ministers, 308 OCMW-voorzitters, 308 burgemeesters, 1.594 schepenen, circa 4.000 intercommunale-bestuurders, 5 gouverneurs en 30 provincie-gedeputeerden. Vervolgens hebben we nog 87 Nederlandstalige federale parlementsleden, 34 senatoren en 12 Europarlementsleden. Heel wat burgers zien door de bomen het bos niet meer. Hoe moeten we ons institutioneel organiseren?

Ons land telt inderdaad veel te veel parlementsleden maar ook te veel parlementen. Reeds lang willen we de afschaffing van de Senaat, maar uiteindelijk is voor ons het Vlaams Parlement het enige legitieme parlement binnen een onafhankelijk Vlaanderen. Dat onafhankelijke Vlaanderen bouwen we op sterke en goed bestuurde steden en gemeenten, als overheid het dichtst bij de burger. Provincies zijn (zeker dan) een bestuursniveau met nog weinig bestuurlijk belang. Vlaamse burgers hebben er ook geen enkele affiniteit mee. Het Vlaams Belang pleit ervoor de provincies volledig af te schaffen en – waar nodig – te vervangen door transparante intergemeentelijke samenwerking.

Geld & Economie

Er is heel wat onrust over onze welvaart. De Interne Markt van de EU staat onder druk door de Brexit en de euro heeft al heel wat klappen moeten doorstaan en is nog niet uit de gevaarzone. Dichter bij huis wordt flink bespaard, zagen we ook een groter nettobedrag op onze loonbriefjes, maar krijgen we toch begrotingstekorten. Hoe verzekeren we onze welvaart morgen?

Zowel qua wegwerken van het begrotingstekort en de Belgische staatsschuld als het stimuleren van de economische groei behoort deze regering tot de slechtste leerlingen van de klas. Ondertussen werden wel besparingsmaatregelen uitgevaardigd die nadelig zijn voor de koopkracht van de Vlamingen. En dat terwijl er moet en kan bespaard worden op de uitgaven voor asiel en migratie, en op de jaarlijkse miljardentransfers van Vlaanderen naar Wallonië.

Ook om onze welvaart en het welzijn te garanderen, hebben we een zelfstandig Vlaanderen nodig met een eigen fiscaal en sociaal-economisch beleid. Op Europees vlak kost de tijdelijke redding en instandhouding van de eenheidsmunt veel geld en zorgt dit voor steeds meer armoede. De euro moet daarom vervangen worden door een kleinschaligere, gezonde munt die wordt gedeeld door een aantal historisch en cultureel gelieerde landen met de nodige begrotingsdiscipline.

Migratie & Diversiteit

Onze multiculturele maatschappij kent heel wat problemen. Niet alleen zijn er de ‘klassieke’ problemen: allochtone disproportionaliteit in werkloosheid, opleidingsniveau, criminaliteit… Maar recent kregen we ook te maken met een asielcrisis én een recente terreurgolf (bv. in Parijs, Brussel en Zaventem). Sommige stemmen beweren dat asielstroom en terreur met elkaar te maken hebben. Hoe redden we onze multiculturele samenleving? Of moeten we er net vanaf?

Dat de asielstroom en terreur met elkaar te maken hebben, is evident. Het was immers de woordvoerders van IS zélf die communiceerden dat ze van de asielstroom gebruik zouden maken om terroristen in Europa te krijgen. Het zijn de open grenzen die de asielstroom mogelijk maken, die het tevens mogelijk maken dat terroristen makkelijk doorheen Europa kunnen reizen.

De multiculturele samenleving mag absoluut geen doel op zich zijn, integendeel. We moeten echter vaststellen dat voor sommigen de multiculturele droom niet in twijfel mag getrokken worden. Linkse politici zijn blijkbaar bereid hun progressieve idealen daarom bij het huisvuil te plaatsen. Nu en dan dreigt het multiculturele sprookje als een kaartenhuisje in elkaar te vallen; meestal als de droom wordt ingehaald door de werkelijkheid. Op dat moment doet men er alles aan om dat in de kiem te smoren. Daartoe heeft men de politieke correctheid in het leven geroepen. Met dat politiek correcte frame tracht men er voor te zorgen dat de zaken niet meer worden beschouwd zoals ze zijn, maar zoals ze zouden moeten zijn. Om nog in de multiculturele droom te geloven, moet je aan het slapen zijn.

  • Jan Dehoucke

    Ik lees in dit interview vooral veel naakte waarheid. Tom Van Grieken benadert een realiteit die door het hedendaagse politiek correct eenheidsdenken bijna niet meer mag verwoordt worden. Met gevolg dat iedere discussie over een multiculturele samenleving, over asiel en migratie, gedoemd is te mislukken en wat nog erger is, maar al te graag afgedaan wordt als racisme, xenofobie en dies meer. De linkse doctrine heeft, als schoolmeester van onze maatschappij, althans op dat vlak kunnen scoren. Tot zover …

    Verder geloof ik toch veel meer in een Confederaal België dan in een Onafhankelijk Vlaanderen. Heel veel van de Vlaamse verzuchtingen kunnen in een Confederale Staat verwezenlijkt worden. Ik denk vooral aan het laten verdampen van de miljardentransfers wat op termijn alleen maar positief kan zijn voor beide landsdelen.

    Wat de Euro betreft blijf ik hier wel in geloven. Ik zie mezelf niet meer terugkeren naar die Belgische frank, naar de Italiaanse lire, naar de Duitse mark. Bovendien is het mijn overtuiging dat, hoe berooid we ook uit de bankencrisis van 2008 zijn uitgekomen, de gevolgen onnoemelijk veel erger waren geweest hadden we het moeten stellen met ieder zijn nationale munt. Ik denk dat én Europa én de Eurozone nog altijd een grote meerwaarde kunnen zijn voor onze toekomstige Confederale Staat.