Als ik het me goed herinner, ging president Obama de wereld helen. De wonden van de wereld – welke die ook zijn – weigerden echter om te genezen onder zijn scalpel en zorgen. Nu lijkt alles in de wereld even slecht te zijn als ervoor.

De euforie die samenging met de verkiezingen van Obama vond ik altijd al enigszins vals. Niet alleen omdat elk fanatiek geloof in politieke leiders altijd wat misplaatst is, maar ook omdat de euforie rond Obama steeds wat exhibitionistisch was en schel klonk. In essentie had het enthousiasme steeds een racistische eigenschap. Toch als racisme betekent om iemand te beoordelen op basis van zijn huidskleur in plaats van zijn persoonlijke kwaliteiten of eigenschappen.

De wanhoop die gepaard ging met de verkiezing van Donald Trump leek me even schel en exhibitionistisch als de euforie bij Obama. Ikzelf ben geen grote bewonderaar van president-elect Trump. Het beste wat je over hem kan zeggen, is dat hij evenveel moed heeft als botheid. Wie de uitgeschreven versie leest van wat hij allemaal zegt, gaat binnen in doolhoven waar er geen duidelijke uitgangen zijn. Voor de hele wereld wanhopen omwille van hem, of tenminste doen alsof, is hem echter meer belang toekennen dan hij heeft of verdient. Al diegenen die zijn verkiezing een ongelofelijke catastrofe noemen, doen de man te veel eer aan.

Minachting voor politici?

De mens is een politiek dier (behalve, misschien, in Zwitserland). We kunnen niet zonder politici. Daarom is het lui en ontwijkend om ze te minachten, hoewel dat enigszins bevredigend is. Het is een beetje zoals de begrafenisondernemer te minachten omdat we niet willen sterven. Politici zijn dan als begrafenisondernemers: we kunnen niet zonder.

Edoch. Het is een onverbeterlijke gedachte om aan te voelen dat ieder die politieke macht wenst, daarom gediskwalificeerd hoort te zijn om er uit te oefenen. Het blijft ook een raar feit dat iemand zijn afkeuring voor politici niet in verhouding hoeft te zijn tot de schade die politici berokkenen. Een voorbeeld. De ergste politicus in de wereld vandaag – naast de eeuwige autocraat en huidig hoofd van de Kim-dynastie in Noord-Korea – is waarschijnlijk president Duterte van de Filipijnen. Hij beweert persoonlijk op ronde te zijn gegaan, op zoek naar mensen om te vermoorden. Ongetwijfeld slechte mensen, maar toch mensen. Niemand, ook Duterte niet, mag enkel op basis van zijn eigen bekentenis veroordeeld worden… maar welk soort man zou zo’n bewering maken in de hoop/verwachting (vermoedelijk nog terecht ook) dat het zijn populariteit zou verhogen?

Sint Trudeau

Maar het is niet president Duterte waar ik de grootste afkeuring voor heb op het wereldtoneel, zoals het in feite zou horen. Nee, het is iemand die in mijn ogen vele malen hatelijker is, namelijk Justin Trudeau (of moet ik zeggen Sint Justin Trudeau?), de premier van Canada. Ik moet al walgen enkel van naar foto’s te kijken van zijn ongelofelijk zelfvoldaan gezicht, dat straalt van de zelfverklaarde goedheid. Een goedheid die in schril contrast staat met de rest van de menselijkheid, zeker ten zuiden van de Canadese grens. Het veroorzaakt dezelfde sensatie als het eten van te veel marrons glacés: lichte misselijkheid vergezeld van een algemeen plakkerig gevoel.

Elke keer ik een foto zie van hem, moet ik denken aan een satirische roman gepubliceerd in 1924 door Sir Henry Bashford, de dokter van King George V. De titel luidt: ‘Augustus Carp, Esq., by Himself, Being the Autobiography of a Really Good Man.’ In het boek legt Augustus Carp uit waarom er geen excuus of reden nodig is om het boek te schrijven:

“In an age when every standard of decent conduct has either been torn down or is threatened with destruction; when every newspaper is daily reporting scenes of violence, divorce and arson; when quite young girls smoke cigarettes and even, I am told, sometimes cigars; when mature women, the mothers of unhappy children, enter the sea in one-piece bathing costumes; and when married men, the heads of households, prefer the flicker of the cinematograph to the Athanasian Creed – then is obviously a task, not to be avoided, to place some higher example before the world.”

“In een tijdperk waar elke standaard van degelijk gedrag ofwel stuk is gemaakt ofwel bedreigd wordt; wanneer elke krant dagelijks rapporteert over geweld, scheiding, brandstichting; wanneer redelijk jonge meisjes sigaretten roken en zelfs, zo zegt men mij, soms sigaren; wanneer volwassen vrouwen, moeders van ongelukkige kinderen, de zee induiken met onthullende badpakken; en wanneer getrouwde mannen, gezinshoofden, meer belang hechten aan het geflikker van de cinema dan aan de Geloofsbelijdenis van Athanasius – dan is het duidelijk een taak die niet kan vermeden worden en die een hoger voorbeeld moet stellen aan de wereld.”

Uiteraard wordt hier een satirische karikatuur gemaakt van conservatieve morele inschikkelijkheid. Links-progressieve inschikkelijkheid is echter meestal gelijkaardig. Sint Justin Trudeau is de Augustus Carp van vandaag, een man geboren met de ‘Erfdeugd’.

  • President Duterte wenst je ondanks je afgunst voor hem een gelukkig kerst!

    https://www.youtube.com/watch?v=HsujOGs5x10

  • Jan VDS

    Wat is dit voor een artikel? Jezus, OBJECTIEF? Volgens mij weten jullie bij sceptr niet eens wat dat is. Jullie geven hier een forum aan gelijk wie, als hij maar binnen de “vlaamse beweging” valt, of als “idool” van jullie vlaamse politieker. Jullie vallen snel door de mand sceptr, als propaganda blaadje van nva!

    • Jonas Naeyaert

      Dit is een column, onderdeel van de opinie-sectie op SCEPTR. Kan je zien op de zwarte balkjes op de foto. Ik vermoed ook niet dat de voormalige Standaardcolumnist dr. Anthony Daniels ofte Theodore Dalrymple binnen de Vlaamse Beweging valt. Maar bedankt voor je input, Jan. 😉