Op vrijdag 23 december keurde de veiligheidsraad van de VN resolutie 2334 goed. Deze resolutie (u vindt de volledige tekst hier) eist onder meer de terugtrekking van Israël uit de gebieden die het controleert sinds de zesdaagse oorlog in 1967. Alle leden van de raad stemden voor, de VS onthielden zich.

De stemming volgde op een week van diplomatiek vuurwerk. De resolutie was oorspronkelijk voorgesteld door de Egyptische generaal el-Sisi, maar werd daarna ingetrokken onder “extreme diplomatieke druk” vanwege de Amerikaanse president-elect, Donald Trump. Uiteindelijk werd ze opnieuw ingediend door Maleisië, Senegal, Nieuw-Zeeland en Venezuela.

Geen directe, wel diplomatieke gevolgen

Wat betreft directe praktische gevolgen op het terrein kunnen we het kort houden: die zijn er niet. De resolutie – zoals vaak in de VN veiligheidsraad – veroordeelt en vestigt de aandacht, maar leidt niet tot georganiseerde sancties of een militaire interventie.

Diplomatieke gevolgen zijn er natuurlijk wel. Israël riep haar ambassadeurs uit Senegal en Nieuw-Zeeland terug voor consultatie, en stopte alle ontwikkelingssamenwerking met Senegal. De Israëlische media wijzen op het gevaar van dergelijke eenzijdige resoluties in een zeer complexe geopolitieke regio. Door deze resolutie te laten passeren, bemoeilijkt de VN verdere onderhandelingen tussen de Palestijnen en de Israëli’s, zo argumenteren onder andere de Jerusalem Post en Haaretz.

Hardliners in de Israëlische politiek zien de resolutie als een kans om de banden met de VN helemaal door te snijden. De Israëlische minister van educatie, Naftali Bennett, en minister Gilad Erdan roepen op om sommige nederzettingen officieel te aan te hechten bij Israël.

Gewijzigde Amerikaanse Israël-politiek?

De onthouding van de VS toont ook duidelijk de breuk van president Obama met het beleid van zijn voorgangers. Traditioneel gebruikte de VS het vetorecht om anti-Israëlische resoluties te stoppen in de veiligheidsraad. Na de inauguratie van Donald Trump wordt algemeen verwacht dat de banden met Israël weer zullen worden aangehaald.

In haar toespraak na de stemming verklaarde Samantha Powers (de Amerikaanse ambassadeur in de VN) de onthouding van haar land. Ze verwees hierbij enerzijds naar de mening van onder meer oud-president Reagan dat de nederzettingen uiteindelijk nefast zijn voor het vredesproces en voor de veiligheid van Israël, los van de kwestie of ze nu illegaal zijn of niet.

Anderzijds vroeg ze de VN Veiligheidsraad om Israël eerlijk te behandelen. Zo vermeldde ze onder meer de internationale verontwaardiging wanneer Israël een grensovergang in Gaza sluit, maar het gebrek aan dergelijke verontwaardiging wanneer geld van ontwikkelingssamenwerking wordt misbruikt om tunnels te graven voor het transporteren van bommen en terroristen naar het Israëlische grondgebied.

500.000 Joden in nederzettingen

Wat zijn nu eigenlijk die ‘Joodse nederzettingen’? Er zouden in totaal 500.000 Joden in ongeveer 140 nederzettingen leven rondom Jerusalem en op de westelijke Jordaanoever. Het gaat van kleine militaire kampen en uitkijktorens tot echte provinciesteden van tienduizenden inwoners. De nederzettingen zijn grotendeels gebouwd op land dat Israël veroverde op Jordanië na de zesdaagse oorlog in 1967. Hoewel vele Israëlische bronnen de nederzettingen zien als een noodzakelijke militaire verdedigingsgordel of historisch ‘Joods’ territorium, is de internationale consensus in de VN dat ze illegaal zijn en moeten worden opgedoekt.

Om uw geheugen op te frissen: Israël startte de zesdaagse oorlog in 1967 nadat de Egyptische president Nasser de buffertroepen van de VN (UNEF-I) had gedwongen om hun posities in de Sinaï-woestijn te verlaten. Dit gebeurde te midden van een uitgebreide militaire mobilisatie in de Arabische wereld, en een Egyptische blokkade van de Israëlische stad Eilat (aan de Rode Zee). Jordanië had de betreffende gebieden zelf ingelijfd na het uiteenvallen van het ‘Britse Mandaatgebied’ in de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949, toen de jonge Joodse staat werd aangevallen door de omringende Arabische landen.

  • Doordenker

    Men moet al heel goede incentives hebben om land – dat veroverd werd in een oorlog op leven en dood – zomaar terug te geven aan de tegenstanders.
    Als de Arabische landen tijdens de zesdaagse oorlog land zouden veroverd hebben op Israël, zouden die nu dan die veroverde gebieden zomaar teruggeven aan Israël…?

    • FreePeach

      Goed punt inderdaad. Enkele snelle voorbeelden: kaliningrad veroverd door Rusland na WOII, Kosovo “veroverd” door Albanese immigranten op de Servische natie en nu een land apart met goedkeuring van de VN, de Krim in Oekraïne, Tibet, … Blijkbaar zijn al die gebieden minder belangrijk voor onze “superieuren” bij de VN.

  • Joris G.

    Obama kon de Republikeinen geen groter afscheidscadeau bezorgen want die willen al zeer lang de enorme Amerikaanse bijdragen aan de VN terugschroeven en dat gaat na 20 januari zeker het nieuws halen nu ze er de geknipte reden voor hebben. En wedden dat dan de VN-opportunisten voor het snelst kruipen om braaf in hun hondenmandje te gaan liggen. (Waar ze thuishoren) De onmenselijken die nu met hun grote medemenselijkheid staan te zwaaien zullen hierover niet al te veel berichten vanwege het te lage anti-Israelgehalte van deze gebeurtenissen.

    • Doordenker

      Inderdaad!
      En bedenk ook dat de meerderheid van de landen die lid zijn van de VN niet eens echte democratieën zijn, maar dit soort van landen bepaalt als gevolg van hun meerderheid wel het VN beleid inzake mensenrechten, enz.
      Derde wereld landen met onbestaande mensenrechten die het Westen de les leren in verband met de mensenrechten van migranten die afkomstig zijn uit dergelijke landen…